Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 lutego 2002 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na art. 3 ust. 3 i art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych i art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2001 r. o odmowie przyznania K. S. dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu podano, że wysokość dodatku mieszkaniowego zależy jedynie od wydatków mieszkaniowych określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28.12.2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych oraz wysokości dochodów gospodarstwa domowego określonych wg art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jako średniomiesięczny dochód osiągnięty przez wszystkich członków gospodarstwa domowego przez okres ostatnich trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku, przy czym za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Z powyższego wynika, że podstawą obliczenia dodatku jest dochód brutto.
W przedmiotowej sprawie do wydatków należy zaliczyć czynsz w wysokości 68,77 zł, ryczałt za brak C.C.W. w wysokości 13,60 zł i ryczałt za brak c.o. w wysokości 53,40 zł. Dochód gospodarstwa domowego strony średnio za ostatnie trzy miesiące przed datą złożenia wniosku wyniósł 1.143,47 zł (571,74 zł na osobę, tzn. że przekracza najniższą emeryturę o 41, 48 zł).
Wysokość dodatku mieszkaniowego oblicza się jako różnicę między 90 % wydatków przypadających na powierzchnię normatywną, a 15 % dochodów gospodarstwa w gospodarstwie dwuosobowym (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o dodatkach..), a w przypadku, gdy dochód na jedną osobę przekracza 100 % najniższej emerytury dodatek pomniejsza się o tę nadwyżkę (art. 6 ust. 8 ustawy). 15 % dochodu strony stanowi kwotę 171,52 zł. Różnica między 90 % wydatków mieszkaniowych powiększona o ryczałty [ 128,89 zł -= (61,89 + 13,60 + 53,40], a 15 % dochodu gospodarstwa domowego jest liczbą ujemną, co oznacza, że dodatek mieszkaniowy stronie nie przysługuje. Zgodnie z art. 19 w/w ustawy sprawy wszczęte i nie zakończone przed wejściem w życie ustawy (sprawa nie została zakończona do końca roku 2001 r.) prowadzi się na podstawie nowych przepisów.
Skargę na powyższą decyzję wniosła K. S. wnosząc o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego. Wskazała, że z dniem 1.01. 2002 r. weszły w życie nowe przepisy dotyczące dodatku mieszkaniowego, zgodnie z którymi w rodzinie zarobki nie mogą przekroczyć 125 % najniższej krajowej emerytury na osobę, a w roku 2001 r. wynosiły 100%. Zdaniem skarżącej organy obu instancji źle interpretują nowe przepisy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc, że dodatkiem w gospodarstwie dwuosobowym jest kwota stanowiąca różnicę między wydatkami a 12 % dochodu, który wynosi w tej sprawie 137,22 zł. Różnica jest liczbą ujemną, wobec czego stronie dodatek mieszkaniowy nie przysługuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Art. 1 § 2 ustawy stanowi natomiast, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowiącej.
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów.
Zgodnie z art. 21 ustawy ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 10 ust. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r. i art. 14, który wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2001 r.
Wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżąca złożyła w 2001 r. i sprawa nie została zakończona przed wejściem w życie w/w ustawy, wobec czego sprawę należało prowadzić na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
W sprawie niniejszej w uzasadnieniu decyzji wskazano, że wysokość dodatku mieszkaniowego oblicza się mając na uwadze m.in. 15 % dochodów gospodarstwa w gospodarstwie dwuosobowym (art. 6 ust.2 pkt 2 ustawy), lecz - jak wskazano wyżej - art. 6 ust. 2 ustawy miał wejść w życie dopiero z dniem 1.01.2005 r.
Następnie organ powołuje się na treść art. 6 ust. 8 ustawy, który w swej treści nawiązuje do art. 3 ust. 1 (który również miał wejść dopiero w życie z dniem 1.01.2005 r.). Organ w żaden sposób nie wyjaśnił, jak w takim razie zastosował przepis art. 6 ust. 8 ustawy.
Podkreślić też należy, że - szczególnie w sprawach takich, jak niniejsza, gdzie rozpatrzenie sprawy wymaga dokonywania różnego rodzaju obliczeń, uzasadnienie decyzji powinno odzwierciedlać poszczególne etapy dochodzenia do ostatecznych wniosków w sposób zrozumiały zarówno dla stron, jak i Sądu, który decyzję ocenia pod kątem jej zgodności z prawem.
Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na względzie zarówno powyższe wskazania, jak i przepisy obowiązującego prawa.