Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 28 maja 2014 r. zobowiązano skarżącą M. W. do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu od postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 29 kwietnia 2014 r. wydanego w przedmiocie przyznania prawa pomocy poprzez podpisanie znajdującego się w aktach sprawy sprzeciwu przysłanego pocztą elektroniczną bądź nadesłanie odpisu sprzeciwu zawierającego własnoręczny oryginalny podpis. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie i wskazano rygor odrzucenia sprzeciwu (vide: zarządzenie k. 70 akt). Zarządzenie zostało wydane na podstawie art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Odpis zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 16 czerwca 2014 r. (vide: potwierdzenie odbioru k. 72 akt), zatem termin do jego wykonania upłynął w dniu 23 czerwca 2014 r. Skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu.
W dniu 3 lipca 2014 r. M. W. wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych sprzeciwu, załączając podpisany sprzeciw. Wyjaśniła, że warunkiem usunięcia braków formalnych sprzeciwu było posiadanie przez nią środków finansowych na opłacenie listu poleconego w celu przesłania korespondencji zawierającej podpisany sprzeciw. Z uwagi na brak tych środków skarżąca nie mogła dokonać powyższego w wymaganym terminie. Dopiero w dniu 2 lipca 2014 r. skarżąca uzyskała środki finansowe na dokonanie tej czynności w wyniku zaciągnięcia pożyczki.
Rozpoznając niniejszy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że wniosek skarżącej z dnia 23 czerwca 2014 r. o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 84 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Termin do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu nie jest jednak terminem sądowym lecz terminem ustawowym, wynikającym z art. 46 § 1 pkt 4, art. 49 § 1 i art. 259 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym nie podlega on przedłużeniu.
W związku z powyższym zachodziły podstawy do rozpoznania złożonego przez skarżącą w dniu 3 lipca 2014 r. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu.
Zgodnie z art. 85 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przed niekorzystnymi skutkami uchybienia terminu strona może bronić się składając wniosek o przywrócenie terminu. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z treścią art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu.
Brak winy po stronie wnioskodawcy stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Sąd - badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu, powinien dokonać oceny z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10, LexPolonica nr 2387928).
Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 329). Z kolei ogólnie zły stan zdrowia, czy jedynie złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 333-334; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, Baza Orzeczeń LEX nr 344095).
Skarżącą, jako składającą wniosek o przywrócenie terminu, obciążał obowiązek wykazania, iż uchybienie terminu nastąpiło w sposób przez nią niezawiniony, bowiem mimo zachowania należytej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w niezachowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu. Twierdzeniom skarżącej o braku środków na pokrycie kosztów nadania podpisanego sprzeciwu listem poleconym Sąd nie dał wiary. Koszty nadania listu poleconego są bowiem nieznaczne, a skarżąca nie jest osobą pozbawioną jakiegokolwiek majątku. Przysługuje jej prawo własności nieruchomości rolnej o powierzchni 7,51 ha (vide wniosek o przyznanie prawa pomocy - k. 20 akt).
Ponadto skarżąca mogła wykonać zobowiązanie do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu polegającego na braku podpisu także bez pośrednictwa urzędu pocztowego, przez podpisanie sprzeciwu znajdującego się w aktach bądź złożenie podpisanego sprzeciwu bezpośrednio w biurze podawczym sądu. Z treści wniosku nie wynika przy tym, aby zaistniały jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające skarżącej usunięcie braków formalnych sprzeciwu w taki sposób.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.