Uzasadnienie
K. W. i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 15 grudnia 2017 r., nr [..].
Decyzją tą ustalono warunki pozwolenia wodnoprawnych dla A. na wykonanie (budowę i odbudowę) urządzeń wodnych oraz na szczególne korzystanie z wód: piętrzenie wody rzeki D. na jazie M. w L. oraz pobór wody dla małej elektrowni wodnej realizowanej w ramach inwestycji "Rewitalizacja i udrożnienie węzła wodnego, związane z istniejącym jazem piętrzącym na rzece D. (km 11 +550) w L. wraz z zagospodarowaniem potencjału energetycznego piętrzonej wody" poprzez częściowe uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 18 sierpnia 2017 r., nr [..], i wydanie w zakresie pkt I ppkt 2 lit b oraz pkt II ppkt 20 orzeczenia reformatoryjnego i dodanie dodatkowego obowiązku w pkt II ppkt 22 i utrzymanie w mocy tej decyzji w pozostałym zakresie.
W skardze zwarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, wśród zarzutów merytorycznych skargi, że organ dokonał przyjęcia na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz selektywnie wybranych dowodów i twierdzeń wnioskodawcy okoliczności za udowodnione, dając w całości ślepo wiarę oświadczeniom wnioskodawcy bez pochylenia się nad problemami przedstawionymi przez strony postępowania w tym pomijając i nie odnosząc się rzeczowo i fachowo do zagrożeń zgłaszanych przez skarżących dotyczących zagrożenia podtopieniem działki nr [..]. Wskazali także, że decyzja ta będzie miała wpływ na ich interesy, gdyż uniemożliwi realizację MEW przez każdoczesnego właściciela działki nr [..], co w sposób oczywisty wpłynie znacząco na obniżenie wartości tej nieruchomości a ponadto wskazuje na niedopuszczalne obciążenie nieruchomości skarżących koniecznością zapewnienia przejścia i przenoski dla kajakarzy, podczas gdy funkcję tą pełnić miała tylko i wyłącznie działka nr [..].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis).
Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885).
W ocenie Sądu, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili zaś, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nich decyzji. W szczególności nie wykazali, jakie konkretnie szkody mogą ponieść na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazali, czy owe (potencjalne) szkody mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. W szczególności skarżący nie przedłożyli żadnych dokumentów wskazujących, aby wykonanie zaskarżonej decyzji przyczyniło się do pogorszenia ich obecnej sytuacji finansowej, powodując w następstwie tego wyrządzenie szkody i to w znacznych rozmiarach. Podobnie, nie wskazali jakiejkolwiek okoliczności, która pozwalałaby przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Sąd uwzględnił również, że uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia inwestycji. Rozpoczęcie inwestycji będzie możliwe dopiero po uzyskaniu – w odrębnym postępowaniu administracyjnym – pozwolenia na budowę. Należy wskazać, że zgodnie z art. 123 ust 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U z 2005 r., poz. 2031 ze zm.) pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących im wobec tych nieruchomości i urządzeń. Tym samym, samo udzielenie pozwolenia wodnoprawnego nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wbrew przeciwnym twierdzeniom strony skarżącej.
Należy przy tym zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a w związku z tym podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty zawarte w treści skargi, będą podlegały ocenie Sądu dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi bowiem jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.