Uzasadnienie
[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 31 lipca 2017 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zaskarżone postanowienie podjęte zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej k.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), zwanej dalej u.p.z.p. oraz art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, ust. 2pkt 1 i ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161), zwanej dalej u.o.g.r.l.
Według ustaleń SKO Starosta odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na części działki nr [...] obręb W., gmina K., przedłożonego mu przez Wójta Gminy.
Zażalenie na to postanowienie zażalenie złożył inwestor [...] Sp. z o.o. w W. Rozpatrując zażalenie Kolegium przywołało przepisy art. 4 u.p.z.p. wraz z definicją pojęcia "inwestycji celu publicznego", którą też u.p.z.p. wiąże z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jednym z takich celów, jak wskazało Kolegium, jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
Jak wyjaśnił organ, postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało uregulowane w art. 50 i nast. u.p.z.p., a jednym z jego etapów jest procedura uzgadniania projektu decyzji z organami administracji publicznej o której mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy. Na podstawie tego przepisu decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu się organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.
Uzgodnienia te jako wyjaśniło Kolegium dokonywane są w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy, który zwraca się do organu właściwego do dokonania uzgodnienia, o wyrażenie zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Organ uzgadniający dokonuje oceny przedstawionego mu projektu decyzji pod kątem jego zgodności z przepisami szczególnymi, zgodnie ze swoją właściwością.
Następnie Kolegium przywołało art. 3 u.o.g.r.l. w celu wskazania na czym polega ochrona gruntów rolnych i leśnych, art. 5 ust. 1 statuujący właściwość organów w tych sprawach, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, 2 i 2a u.o.g.r.l., z których wynikają zasady odnoszące się do przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne.
SKO ustaliło, że lokalizacja inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] została umiejscowiona na części działki nr [...] obręb W., gmina K. Z informacji z rejestru gruntów wynika, iż nieruchomość ta ma łączną powierzchnię 33,5322 ha i obejmuje następujące użytki i klasy bonitacyjne: RV - [...] ha, LIII - [...] ha, ŁIV - [...] ha, W-LIII - [...] ha, W-ŁIV -[...] ha, Lz - [...] ha. Z tego wynika, według organu odwoławczego, że prawie połowa nieruchomości, na której według zamierzeń inwestora ma powstać planowana przez niego inwestycja, umiejscowiona jest na szczególnie chronionych gruntach rolnych klasy III. Łączna powierzchnia użytków rolnych klasy III na działce nr [...] wielokrotnie przekracza dopuszczalną wielkość wskazaną w art. 7 ust. 2a pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych tj. 0,5 ha.
Z tych względów Kolegium uznało, że Starosta zasadnie odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych przedstawionego mu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się do zarzutu zażalenia, że inwestycja nie będzie realizowana na gruntach rolnych klasy III, lecz wyłącznie klasy V wyjaśniło Kolegium, że w świetle wykładni językowej wskazane w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. kryterium powierzchni 0,5 ha odnosi się do całkowitej powierzchni użytków rolnych klas I-III w ramach danego obszaru kompleksu rolnego, niezależnie od tego, czy grunty te stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Nadto decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy zawsze terenu konkretnej działki lub działek na których zamierzona inwestycja ma być w przyszłości zrealizowana jako całość, bez względu na to, jaka jest zamierzona przez inwestora faktyczna powierzchnia zabudowy i w której części konkretnego terenu będzie się znajdować.
Za niezasadny uznało też Kolegium zarzut sformułowany w piśmie uzupełniającym zażalenie, z dnia 2 października 2017 r. Organ stwierdził, że powołane w nim przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych znajdują zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy teren na którym inwestor zamierza w przyszłości zrealizować zamierzona inwestycje jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze na postanowienie Kolegium skarżąca spółka [...] wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia Starosty z dnia 31 lipca 2017 r. i zasądzenia na rzecz skarżącej od organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W skardze sformułowano następujące zarzuty naruszenia:
1/ art. 52 ust. 2 pkt 1, w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 4, w związku z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., w związku z art. 7 ust. 2 pkt. 2 i 5 u.o.g.r.l. poprzez błędne uznanie, że "terenem" inwestycji jest obszar całej "działki ewidencyjnej" gruntu, podczas gdy oznaczenie inwestycji jako terenu składającego się jedynie z części działki jest dopuszczalne, ponieważ ustawodawca nie utożsamia w żaden sposób terminu "teren" z pojęciem "działka" i w konsekwencji nie ma podstaw do domagania się uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolniczych na cele nierolnicze, jeśli inwestycja znajduje się na małej jej części;
2/ art. 50 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. w związku art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez uznanie przez organy administracji budowlanej, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolniczych na cele nierolnicze, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Uzasadniając pierwszy zarzut Spółka wskazała, że inwestycja miała zostać zrealizowana w całości na gruncie klasy V (RV), zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji określającym lokalizację inwestycji. Skarżąca przywołała przepis art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p, który nakazuje określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. posługujący się pojęciem "terenu". Oznacza to, że inwestycja lokalizowana jest na "terenie", a nie jak interpretują te przepisy organy - na "działce". Zdaniem skarżącej organy bezzasadnie utożsamiają pojęcie "terenu" i "działki". Ustawodawca na gruncie tego samego przepisu używa zarówno terminu "działka" (w art. 61 ust. 1 pkt 1) oraz "teren" (art. 61 ust. 1 pkt 4). Według skarżącej prowadzi to do błędnej wykładni przepisów i błędnego założenia, że racjonalny ustawodawca dopuszcza używanie dwóch brzmiących inaczej pojęć, do określenia w rzeczywistości tego samego, w tym przypadku "działki".
Spółka twierdzi, że należy przyjąć, iż ustawodawca celowo nie posłużył się w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p sformułowaniem "działka", lecz właśnie "terenem", gdyż jego celem było właśnie uelastycznienie procesu dla inwestycji celu publicznego, polegającego na stworzeniu możliwości ochrony najlepszych klas gruntów, bez konieczności wyłączania z działalności rolniczej całości działki, jeśli inwestycja lokalizowana jest na części, która składa się z gruntu innej klasy, niewymagającej ochrony. Na poparcie tego stanowiska przywołała skarżąca wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 935/17; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 444/16; WSA w Szczecinie z 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 902/13; NSA z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt: II OSK 491/14.
Uzasadniając drugi zarzut skarżąca Spółka przywołała stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 734/15, gdzie wobec gruntu o klasie R III stwierdzono, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., nr 106, poz. 675 ze zm.). Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust.
- 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art.
- 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Rozważyć się powinno przy odpowiednim stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. także reguły interpretacyjne wynikające z innych ustaw dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym głównie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i możliwość odstąpienia od zastosowania tego przepisu w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
Skarżąca wywodzi, że w wydanym następnie wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 336/17, WSA w Rzeszowie stwierdził, przywołując ustawodawcę, według którego przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, iż w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia.
Zdaniem Spółki Kolegium nie odniosło się także w sposób wyczerpujący do argumentów skarżącej dotyczącej rzeczywistych skutków wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej. Posadowienie wieży telekomunikacyjnej na fragmencie działki nie spowoduje zmiany przeznaczenia gruntu zwłaszcza, że w przedmiotowej sprawie lokalizacja wieży jest przewidziana na niewielkiej części działki, na której znajdują się grunty klasy RV, co jest wystarczającym powodem aby umożliwić realizację wnioskowanej inwestycji. Końcowo skarżąca stwierdziła, że planowana inwestycja planowa nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zajętą w zaskarżonym postanowieniu.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem postanowienia organów administracji obu instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza też art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., według którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a). Przepis art. 135 p.p.s.a. upoważnia natomiast sąd stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że wydano je z naruszeniem przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.
Kontrola legalności zainicjowana skargą [...] Spółki z o.o. dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2017 r., utrzymującej w mocy postanowienie Starosty z dnia 31 lipca 2017 r. o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych projektu decyzji Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], na części działki nr [...], obręb W., gmina K. Analiza wydanych rozstrzygnięć wskazuje, że w ocenie orzekających w sprawie organów inwestycja projektowana jest na działce o powierzchni 33,531 ha obejmującej: grunty orne V klasy, oznaczone w ewidencji gruntów jako RV, łąki trwałe klas III i IV oznaczone w ewidencji gruntów odpowiednio jako LIII i ŁIV, łąki trwałe klas III i IV pod rowami oznaczone w ewidencji gruntów odpowiednio jako
W-ŁIII i W-ŁIV oraz grunty zadrzewione i zakrzewione oznaczone w ewidencji gruntów jako Lz. Zdaniem organów w związku z tym, że ponad połowę nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana inwestycja stanowią szczególnie chronione grunty rolne klasy III, nie jest możliwe zastosowanie regulacji z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Nie uzyskano także zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia ww. gruntów na cele nierolnicze. W tej sytuacji projekt decyzji lokalizacyjnej należy oceniać z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych i leśnych. Ocena ta doprowadziła zaś organy do wniosku, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Ze stanowiskiem organów, zdaniem sądu, nie można jednak się zgodzić.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że bezspornie inwestycja określona we wniosku Spółki z dnia 7 czerwca 2017 r., uzupełnionym w dniu 3 lipca 2017 r., jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), dalej jako u.g.n. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest bowiem urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2189/14, LEX nr 2083442; z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12, LEX nr 1502234).
Bezsporne w sprawie jest także, że działka, na której inwestycja ma być realizowana nie jest objęta postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem przedsięwzięcie to, stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. podlega lokalizacji w drodze decyzji administracyjnej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten wymaga także, aby w procedurze związanej z wydaniem decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego dla terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu, organy odpowiednio stosowały warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a tej ustawy. Warunek ten stanowi, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest on objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, w której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.
To, jakiego rodzaju tereny wymagają uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne określa art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. Przepis ten przewiduje, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym w ust. 2a wskazano warunki, których łączne spełnienie powoduje, że do przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III nie jest wymagana zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, tj:
- 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;
- 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);
- 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);
- 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy organy prawidłowo zastosowały art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a w szczególności czy odpowiednie stosowanie tej regulacji powinno polegać na zastosowaniu tego przepisu wprost, czy na odmowie jego zastosowania. W tym zakresie sąd podziela pogląd, że sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 734/15 - dostępny w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy też zgodzić się ze skarżącą Spółką, w ślad za przywołanym w skardze orzecznictwem, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć treści art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r, poz. 2062 ze zm.). Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne dotyczące uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust.
- 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art.
- 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 tej ustawy stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
Tym samym, według sądu, skoro ustawodawca stwierdza wyraźnie, że przeznaczenie terenu m.in. na cele rolnicze i leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a więc badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nie rolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu, a zamiarem lokalizacji na nim inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza bowiem w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 734/15; wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 571/17; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 336/17 - dostępne w CBOSA).
Pogląd ten w ocenie sądu znajduje zastosowanie także do etapu postępowania uzgodnieniowego, które poprzedza wydanie decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego, skoro skutkiem braku takiego pozytywnego uzgodnienia musi zapaść decyzja o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Mając to na uwadze stwierdzić należy, że skoro nakaz odpowiedniego stosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie pozwalał w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na jego automatyczne stosowanie, to w konsekwencji brak było podstaw prawnych dla Starosty do wydania negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, opartej na twierdzeniu o konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie.
Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do rozważania, czy teren inwestycji, rozumiany przez organy jako działka ewidencyjna, wymaga zmiany przeznaczenia gruntu, bądź łącznie spełnione zostały przesłanki braku konieczności takiej zgody. W ocenie sądu co do zasady akceptacja dla wykładni przyjętej przez organy, że terenem inwestycji jest teren jednej bądź kilku działek ewidencyjnych nie wyklucza w pewnych szczególnych sytuacjach, związanych z indywidualnymi uwarunkowaniami stanu faktycznego, możliwości uznania, że teren inwestycji w rozumieniu u.p.z.p. stanowi jedynie część działki lub części kilku działek znajdujących się w liniach rozgraniczających inwestycję (tak też w wyroku WSA w Łodzi z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 215/17, LEX nr 2313992). W niniejszej sprawie to właśnie te szczególne okoliczności przemawiają za zasadnością stanowiska skarżącej Spółki o błędnym przyjęciu przez organy, że terenem inwestycji, o którym mowa jest w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jest obszar całej działki ewidencyjnej, a skoro działka nr [...] składa się z gruntów klas podlegających ochronie i nie uzyskano zgody właściwego ministra na zmianę ich przeznaczenia, zasadnym jest odmówienie uzgodnienia.
Jak wynika z akt postępowania, co również zauważają organy w swoich rozstrzygnięciach, inwestycja ma zostać zrealizowana wyłącznie na niewielkiej części działki ewidencyjnej nr [...], obejmującej tylko grunty orne klasy V. Zdaniem sądu takie sformułowanie wniosku w zakresie wynikającego z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wymogu określenia "granic terenu" objętego wnioskiem, przy uwzględnieniu charakteru przedmiotowej inwestycji, tj. inwestycji celu publicznego, jest prawidłowe. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może dotyczyć całości lub też części działki, która daje się jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić w załączniku graficznym do decyzji, zaś takie rozumienie pojęcia "terenu" ma szczególnie istotne znaczenie w sytuacji, gdy dana działka, zwłaszcza o dużej powierzchni, składa się z gleb o rożnej jakości i klasach.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż działka nr [...] ma łączną powierzchnię 33,5322 ha i obejmuje w większości grunty rolne klasy III (16,2188 ha), a więc podlegające szczególnej ustawowej ochronie. Nie można jednak pominąć, że działka ta obejmuje także grunty rolne klasy V, niepodlegające ochronie na podstawie art. 7 u.o.g.r.l. i to właśnie na tym fragmencie działki ma zostać zrealizowana niniejsza inwestycja celu publicznego. Przyjęcie w kontrolowanej sprawie za organami tożsamości pojęć "działka" i "teren" i w konsekwencji zastosowanie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. w rzeczywistości uniemożliwiłoby inwestorowi planującemu wykonanie inwestycji celu publicznego, a więc o szczególnym znaczeniu, gospodarowanie nieruchomością, także w zakresie gruntów nieobjętych ochroną ustawową, tylko z tego względu, że część gruntu nieobjęta wnioskiem, na której nie zostanie zrealizowana inwestycja, ochronie takiej podlega.
Nie można bowiem zapominać, że ratio legis art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. nie stanowi ochrona wszystkich gruntów rolnych, lecz tylko gruntów spełniających określone wymogi (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 509/10, CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając to wszystko na uwadze sąd stwierdził, że organy administracji publicznej dokonały interpretacji przepisów odbiegającej od przedstawionej powyżej, a ponadto nie zbadały wnikliwie ustalonego stanu faktycznego. Uchybienia w tym zakresie doprowadziły do błędnych wniosków, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., co uzasadniało odmowę uzgodnienia projektu decyzji Wójta. Tymczasem w niniejszym przypadku należało uwzględnić, że rozważana nieruchomość ma dużą powierzchnię i składa się z gleb różnych klas, przy czym oznaczony we wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej teren inwestycji dotyczy wyłącznie gruntów rolnych klasy V, nie objętych ochroną. Organy zaś potraktowały te grunty łącznie. W omawianym wypadku zdaniem sądu nie było więc podstaw do stosowania art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., jak również badania spełnienia przesłanek wyłączających tę ochronę w ust. 2a tej ustawy, w odniesieniu do całej działki i z tego względu orzeczenie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji Wójta dotyczącej części działki nr [...].
W konsekwencji tych rozważań sąd uznał, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 50 ust. 1 u.p.z.p., a także w związku z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych są zasadne. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, która naruszała prawo materialne we wskazanym zakresie, dopuściło się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
W tym stanie rzeczy należy uznać wydane w sprawie postanowienia organów obu instancji za naruszające prawo materialne, co uzasadnia ich uchylenie, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. z przedstawionych przyczyn, uznając że jest ono bezprzedmiotowe, umorzył postępowanie administracyjne dotyczące uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), ustalając, że na zasądzone koszty postępowania składa się uiszczony w sprawie wpis sądowy w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa 17 zł. Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.