Uzasadnienie
B. G. i K. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2016 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 lutego 2016 r., nr [..], o odmowie przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, obejmującej działkę nr [..] o powierzchni 2140 m2, położonej w G. przy ul. P., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW nr [..].
Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz.
- 83) w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 (Dz.U. z 2015 r., poz. 373) w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 30 grudnia 2011 r. B.G.i K. G. złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego opisanej nieruchomości.
W toku postępowania Prezydent Miasta ustalił, że nieruchomość objęta wnioskiem wykorzystywana jest na cele niemieszkalne – Hotel [..]. W księdze wieczystej wpisano budynek przeznaczony na cele użytkowe.
W prowadzonym postępowaniu został sporządzony operat szacunkowy i poinformowano strony o możliwości zapoznania się z tym operatem oraz wysokości opłaty za przekształcenie. Jednocześnie organ wskazał, że skarżący kilkakrotnie wyznaczali termin wizyty w urzędzie, nie stawiając się jednakże ani razu, a nadto nie złożyli wniosku o zawieszenie postępowania ani też nie wyrazili zgody na wydanie decyzji. Natomiast w dniu 10 września 2015 r. zostali pouczeni, że nie jest możliwe przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z uwagi na wyrok wydany przez Trybunał Konstytucyjny.
W dniu 10 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt K 29/13 orzekł o niezgodności z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz.
83) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), tj. w dniu 9 października 2011 r. Wydanie tego wyroku spowodowało utratę mocy przepisu art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw.
Wskazując na wiążącą moc orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, Prezydent Miasta stwierdził, że w konsekwencji z żądaniem przekształcenia mogą wystąpić jedynie osoby fizyczne będące użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych, a także będący właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego. Skarżący natomiast żadnego z tych kryteriów nie spełniają. Dlatego też organ orzekł o odmowie przekształcenia przysługującego skarżącym prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta B. G. i K. G. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji lub jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy.
Nie kwestionując obowiązującego porządku prawnego, skarżący zarzucili rażące naruszenie art. 8 Kpa, art. 12 Kpa i art. 35 Kpa, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Istotne przekroczenie terminu załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym bezpośrednio bowiem wpłynęło na stosowaną podstawę materialnoprawną, co narusza zasadę zaufania. Postępowanie trwało ponad cztery lata. Nowelizacja z 2011 r. umożliwiała skarżącym przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, zaś wyrok Trybunału Konstytucyjnego zmienił istotnie stan prawny. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest zaś pogląd, że zwłoka organu administracji publicznej w załatwieniu sprawy nie może powodować niekorzystnych dla strony skutków, jeżeli przepisy szczególne wiążą z terminem załatwienia sprawy skutki materialnoprawne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując sprawę na skutek tego odwołania, ustaliło, że B. G. i K.G. nabyli nieruchomość położoną w G.S. ul. P., stanowiącą działkę nr [..] o powierzchni 2140 m2, na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod nazwą pensjonat [..] w dniu 31 stycznia 2000 r.
Przedstawiając stan prawny, Kolegium wyjaśniło, że wobec stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny zakresowej niezgodności art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w zakresie w jakim przyznaje to uprawnienie osobom fizycznym i prawnym, które nie mały takiego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., nie ma możliwości przekształcenia w trybie administracyjnym prawa użytkowania wieczystego przysługującego skarżącym do nieruchomości gruntowej przy ul. P. w G. Przedmiotowa nieruchomość nie należy bowiem do nieruchomości, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w brzmieniu obowiązującym sprzed daty nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 28 lipca 2011 r.
Kolegium uznało za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia naruszenie art. 8 Kpa, art. 12 Kpa i art. 35 Kpa. Z akt sprawy wynika bowiem, że przyczyną niezałatwienia sprawy w terminie była bezczynność skarżących. Organ I instancji po złożeniu wniosku podjął niezbędne czynności do załatwienia sprawy, a w szczególności zlecił oszacowanie prawa własności i prawa użytkowania wieczystego objętego wnioskiem gruntu. O wykonaniu operatu szacunkowego i dalszej procedurze zawiadomił skarżących. Brak załatwienia sprawy w terminie wynikał z braku środków finansowych na zapłacenie różnicy wartości oby tych praw i braku decyzji co do dalszego postępowania. Przekształcenie następuje wyłącznie na wniosek użytkowników wieczystych.
W ocenie Kolegium organ I instancji nie domagał się jedynie stanowczo od skarżących oświadczenia czy podtrzymują wniosek o przekształcenie, czy też go wycofują. Stosownie zaś do tych oświadczeń powinien był wydać odpowiednią decyzję.
W konsekwencji dokonanych w sprawie ustaleń, Kolegium uznało, że skarżący nie mogą żądać przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności, zatem odmowa tego przekształcenia w decyzji Prezydenta Miasta w tym stanie faktycznym i prawnym była uzasadniona.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący zarzucili naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku ku temu podstaw, co doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji niegodnej z prawem,
- 2. przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie przepisów, które miały moc obowiązującą do momentu opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., tym bardziej, że do tej chwili skarżący spełniali przesłanki przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności,
- 3. przepisów prawa materialnego art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz.
- 83) i treści wyroku Trybunał Konstytucyjny z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie sygn. akt K 29/13, poprzez niewłaściwe zastosowania i błędną interpretację, w wyniku czego organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego nieruchomości,
- 4. naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazali na stan prawny obowiązujący w dacie złożenia przez nich wniosku o przekształcenie. Zdaniem skarżących, jedynie opieszałość organu doprowadziła do tego, że wniosek ten został rozpatrzony negatywnie. Skarżący wskazali, że nieuprawnione jest stanowisko Kolegium, jakoby to skarżący przyczynili się do tak długiej, kilkuletniej zwłoki w rozpatrzeniu sprawy. Przerzucanie w całości odpowiedzialności za ten stan na skarżących jest próbą wykazania, że nie doszło do przewlekłości postępowania w sprawie. W efekcie, w ocenie skarżących, w sprawie niniejszej doszło do ograniczenia przysługujących im praw z naruszeniem zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Użytkownicy wieczyści, będący w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej, składający wniosek o przekształcenie w stanie prawnym obowiązującym do dnia 10 marca 2015 r., otrzymali pozytywne decyzje o przekształceniu tego prawa w prawo własności, natomiast skarżącym takiego prawa odmówiono, co stanowi rażące naruszenie ustawy zasadniczej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść.
Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. To samo dotyczy decyzji organu I instancji.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 lutego 2016 r., o odmowie przekształcenia przysługującego skarżącym prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej obejmującej działkę nr [..], stanowiącej własność gminy miasta G., położonej w G. przy ul. P. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowił 1 ust. 1 i 3 oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83), zwanej dalej ustawą o przekształceniu.
Wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego został złożony w niniejszej sprawie w dniu 30 grudnia 2011 r.
W toku postępowania administracyjnego zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. wydany w sprawie o sygn. akt K 29/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 187, poz. 1110) jest niezgodny z art. 2 konstytucji RP a ponadto: a) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji, b) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. Wyrok ten nie stwierdził więc niezgodności z Konstytucją art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu, na podstawie którego to kontrolowane decyzje zostały wydane.
W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wyjaśnił, że nie badał konstytucyjności art. 1 ust. 1a, 2 i 4 ustawy o przekształceniu a kontroli poddał jedynie art. 1 ust. 1 i 3 ustawy w zakresie, w jakim dotyczy osób fizycznych i prawnych, które przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r. nie miały uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i które z tym właśnie dniem je nabyły.
Skutkiem zaś stwierdzenia przez Trybunał zakresowej niezgodności art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. z art. 2 Konstytucji oraz w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP nie jest możliwe przekształcenie, w trybie administracyjnym, prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w sytuacjach, w których, od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r., czyli na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów, użytkownikowi wieczystemu nie przysługiwało usprawnienie do żądania przekształcenia. Wyłączenie ustawowej podstawy uwłaszczenia obejmuje przede wszystkim osoby prawne, z wyjątkiem: 1) spółdzielni mieszkaniowych będących właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży położonych na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste i 2) tych osób prawnych, którym, jako właścicielom lokali – służy związany z prawem własności udział w użytkowaniu wieczystym gruntu.
Ponadto, na skutek niniejszego wyroku Trybunału, ustawowa podstawa do administracyjnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności została wyłączona w odniesieniu do wąskiego kręgu osób fizycznych, którym ustawodawca w przepisach poprzedzających wejście w życie ustawy nowelizującej z 2011 r. nie przyznał możliwości żądania przekształcenia. A contrario, zachowuje podstawę prawną uwłaszczenie osób fizycznych na podstawie wcześniejszych ustaw z 1997 r., 2001 r. i 2003 r. a także uwłaszczenia przewidziane w ustawie o przekształceniu z 2005 r. w jej pierwotnym zakresie i w zakresie ukształtowanym ustawą nowelizującą z 2007 r. (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13, Dz.U. z dnia 17 marca 2015 r., poz. 373).
Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że organy prawidłowo procedowały w sprawie wniosku skarżących, uwzględniając stan prawny odnośnie do przepisów art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy o przekształceniu w brzmieniu obowiązującym w stanie pierwotnym oraz ukształtowanym nowelizacją z dnia 7 września 2007 r. (Dz. U. nr 191, poz. 1371).
Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, w stanie prawnym właściwym dla niniejszej sprawy, osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przez nieruchomość rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne.
Sytuację prawną skarżących kształtują przywołane przepisy zarówno od strony podmiotowej jak i przedmiotowej. Przede wszystkim według prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń organu na dzień 13 października 2005 r. (data wejścia w życie ustawy o przekształceniu) skarżący byli użytkownikami wieczystymi przedmiotowej nieruchomość.
Istotne w niniejszej sprawie było zatem spełnienie kryterium przedmiotowego. Organy obu instancji stwierdziły, że przedmiotowa nieruchomość nie spełnia kryterium określonego w art. 1 ust. 1 ustawy, jako że nie jest ani zabudowana na cele mieszkaniowe lub zabudowana garażami, ani też przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę, niewątpliwie nie jest także nieruchomością rolną.
Znajdująca się w użytkowaniu wieczystym skarżących nieruchomość położona w G. S. ul. P., stanowiącą działkę nr [..] o powierzchni 2140 m2 zabudowana jest bowiem na cele związane z prowadzoną przez skarżących działalnością gospodarczą. Skarżący nabyli w dniu 31 stycznia 2000 r. tę nieruchomość właśnie na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod nazwą pensjonat [..]. Są to okoliczności w niniejszej sprawie niesporne i niekwestionowane w skardze.
Istota sporu w niniejszej sprawie polegała jedynie na tym, że organ procedował w kierunku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości na podstawie obowiązujących w dacie złożenia przez skarżących wniosku przepisów ustawy o przekształceniu. Jednak w toku postępowania administracyjnego stan prawny właściwy dla okoliczności sprawy wynikał z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13, a okoliczności sprawy uzasadniały rozstrzygnięcie o odmowie przekształcenia, co wykazano w zaskarżonej decyzji.
Tym samym nie można też postawić skutecznie organowi naruszenia art. 8 Kpa, skoro sytuacja prawna dotycząca wniosku skarżących o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (nieruchomości stanowiącej własność gminy miasta G.) uległa zmianie wskutek wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, gdyż decydujący dla treści rozstrzygnięcia stał się przedmiot wniosku nieodpowiadający wymogowi określonemu w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2011 r.
Przede wszystkim należy wyjaśnić, że co do zasady organy administracji publicznej są obowiązane uwzględniać stan prawny i stan faktyczny sprawy z daty orzekania. Obowiązek organów administracji stosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji wynika z wyrażonej w art. 6 Kpa zasady praworządności (legalizmu). Przepis art. 6 Kpa statuuje zasadę praworządności w wąskim i właściwym znaczeniu tego słowa jako przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej. Takie rozumienie tej zasady najbardziej odpowiada konstytucyjnemu ujęciu zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Z zasadą tą powiązana jest merytorycznie i funkcjonalnie przywoływana przez skarżących kolejna konstytucyjna zasada - zasada państwa prawnego. To właśnie z tych zasad konstytucyjnych oraz z treści art. 6 Kpa wywodzi się obowiązek organu administracji publicznej stosowania przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji.
Od tej reguły mogą wprawdzie zostać wprowadzone odstępstwa, jednak muszą one wynikać z wyraźnego przepisu prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1080/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro - zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności ustanowioną w art. 7 Konstytucji RP, działanie na podstawie prawa to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej, zatem realizując tę zasadę organy obowiązane są ustalić stan prawny sprawy, a więc moc wiążącą przepisów prawa stanowiących podstawę prawną decyzji na dzień jej wydania. Reguła, zgodnie z którą organ administracji wydaje decyzję na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie orzekania - jak to powyżej wykazano, jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i nieodłącznie wiąże się z tym, że normy prawa administracyjnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a więc co do zasady powinny być stosowane w takim brzmieniu w jakim obowiązują w dacie, w której dana decyzja zostaje wydana (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. II OSK 313/07, Baza Orzeczeń LEX nr 468749; z dnia 18 września 2008 r., sygn. II OSK 138/07, Baza Orzeczeń LEX nr 508498).
Należy mieć również na uwadze, że podjęcie rozstrzygnięcia przez organ administracji na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa skutkowałoby nieważnością decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 §1 pkt 2 Kpa, jako wydanej bez podstawy prawnej.
Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia wyrażonej z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady równości. Obowiązujący stan prawny w niniejszej sprawie ukształtował wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sposób jednakowy dla wszystkich osób znajdujących się w takiej samej sytuacji jak skarżący. Ewentualne wydanie korzystnych decyzji przed orzeczeniem Trybunału w żadnym razie nie może skutkować negatywną oceną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.
Również, wbrew twierdzeniom skargi, samo tylko złożenie wniosku przez skarżących nie spowodowało nabycia przez nich żadnego uprawnienia. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z przepisami ustawy o przekształceniu orzeka właściwy organ na wniosek, zaś skutek prawny polegający na nabyciu prawa własności następuje dopiero z momentem ostateczności decyzji w tym przedmiocie. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności nieruchomości z dniem, w którym decyzja, o przekształceniu stała się ostateczna. Decyzja ta stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej. Decyzja o przekształceniu ma więc charakter konstytutywny. W tej zaś sytuacji istotny więc również stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania przez organ administracji, a nie jak twierdzą skarżący, jedynie stan faktyczny i prawny istniejący w dacie składania wniosku.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących przewlekłości postępowania, stwierdzić należy, że jedynie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadnia wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Aczkolwiek w niniejszej sprawie w sposób oczywisty nie zachowano terminów wynikających z przepisów Kpa, to jednak uchybienie to nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń w tym zakresie w niniejszej sprawie, jako że przewlekłość postępowania może być zwalczana poprzez stosowną skargę. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są natomiast merytoryczne decyzje rozstrzygające wniosek skarżących. Wreszcie, nawet przewlekłość postępowania nie może mieć wpływu na przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie.
Naruszenie przepisów postępowania o terminowym załatwianiu spraw nie może w żadnym razie prowadzić do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej na podstawie niekonstytucyjnego przepisu. Stąd też przewlekłość prowadzonego postępowania administracyjnego, nawet w razie naruszenia zasad postępowania, o których mowa w art. 7 i art. 8 Kpa nie mogła mieć istotnego wypływu na wynik sprawy. Należy mieć przy tym na uwadze, że obowiązujący w dacie złożenia wniosku stan prawny, na który powołują się skarżący, to był stan prawny naruszający Konstytucję (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2017 r., sygn. I OSK 1764/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, na podstawie zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, stan faktyczny oraz niewątpliwy stan prawny wywołany opisanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego uprawniał zatem Kolegium do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.