Uzasadnienie
3 II SA/Gd 115/03
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 12 grudnia 2002 r. Wojewoda, na podst. art. 138 § 1 pkt 1 KPA w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j. t. Dz. U. Nr 87 z 2001 r. poz. 960) utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 18 października 2002 r. orzekającą o wymeldowaniu E.S. z pobytu stałego w lokalu usytuowanym w budynku Nr [...] przy ul. [...] w N..
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organy ustaliły, że wymieniony budynek jest współwłasnością małż. R. i B.S. (1/2) i J.S. oraz E.S. (1/2).
E.S., co jest bezsporne i nie kwestionowane również w odwołaniu, opuścił miejsce poprzedniego zamieszkania ok. 17 lat temu i w lokalu nie zamieszkuje.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji E.S. podnosił, że jest uprawniony do zamieszkiwania w przedmiotowym budynku, czemu organy orzekające nie zaprzeczały.
W uzasadnieniach decyzji obu instancji wyjaśniono, że z dniem 19 czerwca 2002r., po wejściu w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002 r. Sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78 z 2002 r. poz. 716) dla kwestii wymeldowania nie ma znaczenia uprawnienie do zamieszkiwania w danym lokalu, a zameldowanie winno odzwierciedlać faktyczne miejsce pobytu osoby.
Stanowi o tym art. 15 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (publ. jw.), w którym mowa, że podmiotem decyzji o wymeldowaniu może być osoba, która opuściła lokal bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z niego bądź – bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim przez okres co najmniej 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.
Ponieważ miejsce pobytu E.S. jest znane w sprawie znalazła zastosowanie część pierwsza cytowanego przepisu. Skoro bezsporne jest, że E.S. nie zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w N. orzeczono jak w osnowach decyzji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając wnioski skargi, skarżący napisał, że decyzja o wymeldowaniu jest niezgodna z prawem, krzywdząca i wpływająca negatywnie na sytuację życiową E. S..
W ocenie skarżącego decyzję o wymeldowaniu podjęto wyłącznie w oparciu o przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w tym w szczególności – w oparciu o fakt nieprzebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu.
Organy orzekające nie wzięły natomiast pod uwagę tego, że E. S. jest współwłaścicielem budynku i współużytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której posadowiony jest budynek, a miejsce zamieszkania opuścił nie dlatego, że rozwiązane zostało małżeństwo skarżącego z J.S. lecz po to, aby opiekować się chorą matką.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone decyzje są zgodne z prawem.
Zagadnienia dotyczące obowiązku meldunkowego regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy, obywatel polski przebywający stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego, czyli w miejscu zamieszkania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy).
Tak określony obowiązek obywatela dopełnia powinność organu ewidencyjnego zobowiązanego do podjęcia decyzji o wymeldowaniu osoby, która bez wymeldowania się opuściła miejsce pobytu stałego. Stanowi o tym cytowany w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 (i ta część przepisu utraciła faktycznie znaczenie prawne po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn.akt K 20/01) i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego /.../.
Jak wynika z akt, z wnioskiem o wymeldowanie skarżącego z budynku nr [...] przy ul. [...] w N. wystąpił w dniu 2 października 2002 r. B.S. podając, że E.S. od 17 lat nie mieszka w N., a w 1990 roku małżeństwo córki wnioskującego J. i E.S. zostało rozwiązane przez rozwód.
W piśmie z dnia 10 października 2002 r., nazwanym odwołaniem od postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wymeldowania, skarżący przyznał, że mieszka w G. i sprawuje opiekę nad schorowaną matką.
Do pisma skarżący dołączył decyzję organu II instancji w sprawie wymeldowania w postępowaniu, które toczyło się na wniosek J.S. w 1990 r. (k–7 akt adm.).
Z uzasadnienia tej decyzji, wyników tzw. kontroli meldunkowej i odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji z dnia 18 października 2002 r. wynika, że – skarżący nie zaprzecza, iż miejsce zamieszkania w N. skarżący opuścił przed 1990 rokiem.
Zarówno w odwołaniu do Wojewody jak i w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący akcentuje, że jest współużytkownikiem wieczystym działki i współwłaścicielem budynku przy ul. [...] w N., a w związku z tym przysługuje skarżącemu uprawnienie do zamieszkania w mieszkaniu w tym budynku.
Są to fakty, których organy orzekające w sprawie wymeldowania skarżącego nie negowały, albowiem nie mają one – w świetle aktualnej wykładni przepisów art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności /..../ znaczenia prawnego.
Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 12 grudnia 2002 r. nie mają również znaczenia argumenty podniesione w skardze, a odnoszące się do poczucia pokrzywdzenia wydaniem decyzji o wymeldowaniu.
W świetle unormowań ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych objęta jest również przyczyna, z powodu której skarżący w 1988 r. opuścił mieszkanie w N., tj. – czy nastąpiło to na skutek nieporozumień małżeńskich a następnie – rozwiązania małżeństwa przez rozwód, czy też celem opiekowania się chorą matką.
Skarżący przyznał, że miejsce stałego zamieszkania opuścił dobrowolnie, aktualnie nie ma tam żadnych rzeczy skarżącego, a w obecnym miejscu zamieszkania – przy ul. [...] [...] w G. E.S. mieszka bez zameldowania.
Zatem zaskarżona decyzja Wojewody prawidłowo utrzymała w mocy decyzję organu I instancji o wymeldowaniu skarżącego z poprzedniego miejsca stałego pobytu.
Mając powyższe na uwadze orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.