Uzasadnienie
3 II SA/Gd 1160/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 czerwca 2003 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 94 w zw. z art. 88 i 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.
58) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), po rozpatrzeniu odwołania W. T. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 22 kwietnia 2003 r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że w dniu 3 stycznia 2003 r. pomiędzy W. T. a "A" Spółka z o.o. została zawarta umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w M.. Następnie w dniu 14 kwietnia 2003 r. policjant złożył wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w którym zamieszkał wraz z rodziną. Jak wynika z dołączonego do wniosku raportu, środki uzyskane z tego tytułu miały być przeznaczone na modernizację zasiedlonego mieszkania.
Decyzją z dnia 22 kwietnia 2003 r. Komendant Powiatowy Policji odmówił przyznania pomocy finansowej na remont jak również przyznania takiej pomocy na lokal mieszkalny uzyskany z zasobów Towarzystwa Budownictwa Społecznego.
Rozpoznając odwołanie od tego orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, że policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa jeżeli nie ma on prawa do przydziału lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy o Policji.
Ponadto ustosunkowując się do argumentów zawartych w odwołaniu wyjaśniono, że W. T. złożył wniosek w sprawie przyznania pomocy, co spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego w tej sprawie. Nie było jednak podstaw do przyznania W. T. pomocy finansowej, gdyż w myśl art. 94 ustawy o Policji przysługuje ona policjantowi na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej.
Umowa najmu stanowiąca tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego przez rodzinę W. T. nie daje takich podstaw i dlatego nie znaleziono przesłanek do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. T. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że nie został rozpoznany jego wniosek, gdyż jego intencją było uzyskanie pomocy w postaci równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego, czyli pomocy przewidzianej w art. 91 ustawy o Policji, natomiast przedmiotem rozpoznania bezzasadnie uczyniona została forma pomocy przewidziana w art. 94 ustawy o Policji. Skarżący podniósł również, że jeżeli jego wniosek był nieprecyzyjny co do treści to organy administracji powinny dokonać ustalenia jaka była jego rzeczywista treść.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W przypadku postępowań wszczynanych na wniosek pierwszym etapem postępowania powinno być precyzyjne ustalenie treści podania. Od prawidłowego określenia przedmiotu postępowania uzależniony będzie bowiem dalszy jego przebieg. W przypadku gdy z podania nie wynika w sposób jednoznaczny jaka była intencja wnioskodawcy, organ administracji powinien wezwać na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do jego sprecyzowania, a tym samym określenia przedmiotu postępowania.
W rozpatrywanej sprawie W. T. w dniu 14 kwietnia 2003 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji na formularzu o przyznanie pomocy finansowej w związku z uzyskaniem lokalu mieszkalnego. Do wniosku tego dołączony został również raport W. T., określający iż pomoc finansowa jest mu niezbędna do przeprowadzenia prac modernizacyjno-adaptacyjnych w posiadanym mieszkaniu oraz kopie umowy o przydziale lokalu mieszkalnego i umowa o wykonanie prac modernizacyjnych.
Treść tego podania mogła wzbudzić wątpliwości co do intencji wnioskodawcy. Z jednej strony określił on bowiem, że pragnie uzyskać pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Z drugiej natomiast pisze o zamierzonych pracach modernizacyjnych i kosztach z nimi związanych. Ustawa o Policji wprowadziła różnorakie formy pomocy mające umożliwić policjantom zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych. Należą do nich: ekwiwalent za brak lokalu mieszkalnego, pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego, czy równoważnik na remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Do uzyskania każdej z tych form pomocy niezbędne jest spełnienie innych przesłanek merytorycznych. Dlatego też wszystkie wnioski powinny podlegać szczególnie uważnej analizie, a w sytuacji wątpliwości co do faktycznej treści podania, wnoszący powinien być wezwany w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do jego sprecyzowania.
W rozpatrywanym przypadku organy administracji tego nie uczyniły mimo, że na etapie postępowania odwoławczego było już jasne, że intencją W. T. było otrzymanie pomocy w formie równoważnika na remont mieszkania. Ocena sytuacji faktycznej i prawnej miała charakter bardzo formalny i ograniczała się do stwierdzenia, że wnioskodawca złożył wypełniony "wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej" oraz do określenia w jakich przypadkach może być ona przyznana.
Takie postępowanie stanowiło naruszenie postanowień art. 7 i 77 K.p.a., zobowiązujących do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego (a taki charakter ma niewątpliwie prawidłowa ocena wniosku wszczynającego postępowanie). Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 107 § 1 K.p.a. organ administracji w uzasadnieniu decyzji powinien ustosunkować się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez strony postępowania z zaznaczeniem dlaczego jednym z nich dał wiarę a innym nie.
W rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca dlatego też trudno stwierdzić jakimi względami kierował się organ administracji przy podejmowaniu decyzji. Wszystkie te naruszenia przepisów prawa procesowego mogły mieć wpływ na wynik postępowania, w związku z tym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji powinny dokonać rzetelnej oceny wniosku na podstawie, którego wszczęto postępowanie i od tego uzależnić dalszy jego przebieg.
Z uwagi na skutki prawne jakie może wywołać zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że nie może ono podlegać wykonaniu.