Uzasadnienie
3 II SA/Gd 1228/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 lipca 2003 r. Nr [..] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.
z 2001 r. Nr 87, poz. 960) po rozpatrzeniu odwołania J.B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 maja 2003 r. Nr [...] w sprawie wymeldowania J.B. z lokalu nr [...] przy ul. [..] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że najemcami lokalu nr[...] przy ul. [...] są byli małżonkowie B. J.B. nie zamieszkuje jednak w tym lokalu od 1994 roku, w związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, zachodziły przesłanki upoważniające do wymeldowania go z tego lokalu.
Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Dz.U.
z 2002 r. Nr 78, poz. 716) utrata uprawnień nie może mieć wpływu na zameldowanie lub wymeldowanie. Instytucja zameldowania ma bowiem jedynie charakter ewidencyjny i powinna odzwierciedlać faktyczne zamieszkiwanie w danym lokalu, a nie rodzić do niego uprawnienia.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.B. stwierdzając, że postępowanie w sprawie wymeldowania prowadzone już było przez Wydział Społeczno-Administracyjny Urzędu Miasta, a wniosek o jego wymeldowanie nie został uwzględniony. Podobne orzeczenie zostało wydane również w dniu 19 listopada 2001 r. W jego przekonaniu od tego momentu stan sprawy nie uległ zmianie, gdyż nadal posiada uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym jest zameldowany i dopóki nie nastąpi podział wspólnego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, opuszczenie lokalu przez jednego z współmałżonków nie może być utożsamiane z utratą uprawnień do przebywania w lokalu. Na potwierdzenie swoich poglądów dołączył kserokopię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1997 r., sygn. akt II SA/Gd 1268/97, którym to zostały uchylone decyzje w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu. Zdaniem skarżącego orzeczenie to ma stanowić potwierdzenie nieprawidłowości postępowania organów administracji.
W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych określający, że decyzją o wymeldowaniu może być objęta osoba, która:
- - utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu, którego dotyczy postępowanie oraz lokal ten opuściła bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z niego, lub
- - bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można ustalić.
Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 określił jednak, że w postępowaniu meldunkowym nie powinno się badać uprawnień do przebywania w lokalu stanowiącym przedmiot postępowania, gdyż jest to niezgodne z Konstytucją, z uwagi na to, że meldunek ma charakter jedynie ewidencyjny i potwierdza fakt przebywania w konkretnym lokalu lub nie. Orzeczenie to zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 78, poz. 716 w dniu 19 czerwca 2002 r. i od tej daty przesłanki badane w postępowaniu meldunkowym zostały ograniczone jedynie do faktycznego w nim pobytu.
W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte w marcu 2003 roku, a zatem po wejściu w życie przywołanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W związku z tym organy administracji prawidłowo nie badały uprawnień stron do przebywania w lokalu nr [...] przy ul. [...], ale ograniczył się do ustalenia faktycznego w nim pobytu. Między stronami postępowania okolicznością bezsporną był fakt, że J.B. w tym lokalu nie zamieszkuje, co wynika zarówno z oświadczeń skarżącego jak i U.B.
W związku z tym należy stwierdzić, że postępowanie organów administracji należy uznać za prawidłowe.
Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, to nie zasługują one na uwzględnienie. Jak już bowiem o tym była mowa wyżej w obecnym stanie prawnym prawo do zameldowania zostało oderwane od uprawnień do konkretnego lokalu mieszkalnego i ma charakter jedynie ewidencyjny. Stanu tego nie zmienia również fakt, że przed wydaniem opisanego wyżej wyroku przez Trybunał Konstytucyjny były wydawane decyzje administracyjne odmawiające wymeldowania J.B. z lokalu nr [...] przy ul. [...].
Wyrok ten dokonał bowiem zmiany w obowiązujących przepisach prawa, co umożliwiło wszczęcie postępowania w nowej sprawie administracyjnej pozostającej jedynie w związku podmiotowym i przedmiotowym z wcześniej zakończonymi postępowaniami.
Dlatego też mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.