Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 sierpnia 2003r. Nr [...] Burmistrz Miasta na podstawie art. 40 ust. 3, art. 43, art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą Nr [...] z dnia 24 listopada 1994r. ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Elbląskiego Nr 15 poz. 74 z dnia 9 grudnia 1994r.po rozpatrzeniu wniosku J. Ś. i R. S. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o powierzchni sprzedażowej ok. 8000 m2 wraz z zapleczem komunikacyjnym złożonym z dróg oraz przestrzeni parkingowej z ok. 250 miejscami postojowymi na działce geodezyjnej nr [...] przy ul. [...] w K..
W uzasadnieniu stwierdzono, że J. Ś. i R. S. wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum handlowo-usługowego na działce geodezyjnej nr [...] przy ul. [...] w K.. Dnia 18.09.2000r.wniosek został rozszerzony o stację paliw oraz określono powierzchnię zabudowy na 2000-3000 m 2.
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K. działka nr [...] znajduje się w jednostce [...], gdzie obowiązuje strefa G1 (gospodarcza): działalność gospodarcza szeroko pojęta, w tym m. in. produkcja, magazynowanie, usługi, bazy zaplecza technicznego, bazy komunikacyjne oraz urządzenia inżynierskie itp. Warunki zabudowy w zakresie linii zabudowy, parametrów fasad budynków i akcentowania granicy trenów publicznych dla strefy G1 położonych w sąsiedztwie stref mieszkaniowych wymagają nawiązania do warunków zabudowy stref mieszkaniowych j.w. Dopuszcza się inne warunki niż wymienione powyżej w przypadku opracowania urbanistycznego.
Z uwagi na fakt, że planowane zmierzenie inwestycyjne wymagać będzie innych warunków niż dla położonej w sąsiedztwie strefy mieszkaniowej M1 i jednocześnie działając na wniosek strony Zarząd Miejski na posiedzeniu w dniu 2.11.2000r. podjął uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia opracowania urbanistycznego na teren położony przy ul. Żwirowej z przeznaczeniem na budowę centrum handlowo- usługowego. W dniu 10.11.2000r. zostało zawieszone postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji do czasu sporządzenia opracowani urbanistycznego. Na postanowienie to strony nie wniosły zażalenia. Opracowanie ukończone zostało w marcu 2001r.
Jednocześnie w dniu 15.03.2001r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2001, Nr 14, poz. 124), w której w art. 2 jest mowa, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się jej przepisy. Ponadto zaczął obowiązywać art. 13 ust. 1 pkt 5 znowelizowanej ustawy stanowiący, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo dla obszaru, na którym przewiduje się budowę obiektów handlowych, o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 – w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000.
W związku z tym, aby umożliwić wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem, na podstawie art. 31a ust. 1 i 2 ustawy w sierpniu 2001r. została sporządzona "Analiza terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2" oraz "Prognoza skutków budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów".
W dniu 21.09.2001r. wnioskodawcy dokonali zmiany pierwotnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, informując, że zamierzenie inwestycyjne będzie polegało na budowie pawilonu handlowego o powierzchni sprzedażnej ok. 8000 m2 wraz z zapleczem komunikacyjnym złożonym z dróg oraz przestrzeni parkingowej z ok. 250 miejscami postojowymi.
W oparciu o wymagane prawem opracowania został sporządzony projekt uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. dla terenu położonego przy ul. [...]z przeznaczeniem pod budowę obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2. W dniu 27 czerwca 2002r. na sesji Rady Miejskiej nie podjęła uchwały, co powoduje, że nie jest możliwym wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem.
W zaistniałej sytuacji w dniu 31.07.2002r. organ podjął postępowanie i odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W odwołaniu od tej decyzji R. S. zarzucił rażące naruszenie prawa tj. art. 31a ust. 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) przez odmowę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mimo niepodjęcia przez Radę Miasta uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie określonym w tym przepisie. Na tej podstawie wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem.
Odwołujący wskazał, że Rada Miasta na sesji w dniu 27 czerwca 2002r. nie podjęła uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy obiektów handlowych - projekt uchwały przedłożony przez Burmistrza został odrzucony. W tym stanie rzeczy znajduje zastosowanie art. 31a ust. 4 o zagospodarowaniu przestrzennym a contrario w zw. z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zatem Burmistrz Miasta zobowiązany był do wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wnioskiem, gdyż wniosek jest zgodny z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Decyzją z dnia 28 lipca 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia 12 sierpnia 2002r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 31a ust. 2, gdyż nie dokonał przed wydaniem decyzji analizy terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2. Sporządzenie takiej analizy jest obligatoryjne w sytuacji gdy plan nie przewiduje budowy obiektu handlowego powyżej 2000m2 (jak w przypadku niniejszej sprawy) a złożony został wniosek o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy wskazał nadto, że w toku postępowania międzyinstancyjnego Rada Miejska uchwałą Nr [...] z dnia 23 grudnia 2002r. przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. obejmującego teren położony przy ul. [...]- działka nr [...], wprowadzając dla wskazanej nieruchomości przeznaczonej pod działalność gospodarczą, zakaz budowy obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2.
W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S. zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy przez ustalenie w sprzeczności ze stanem faktycznym, że organ I instancji przed wydaniem nie dokonał analizy terenów przeznaczonych w planie pod handel i usługi, mimo że analizę taką na zlecenie Gminy Miasta opracowano w sierpniu 2001r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
Skarżący wskazał, że Rada Miasta w terminie określonym w art. 31a ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie podjęła uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy obiektów handlowych mimo wniosku Burmistrza Miasta skierowanego do Rady wraz z analizą określoną w art. 31a ust. 1 ustawy. W tym stanie rzeczy znajduje zastosowanie art. 31a ust. 4 o zagospodarowaniu przestrzennym a contrario w zw. z art. 43 ustawy, zatem Burmistrz Miasta zobowiązany był do wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wnioskiem, gdyż wniosek jest zgodny z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W przypadku, gdy w planie zagospodarowania przestrzennego nie przeznaczono obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 – a taka sytuacja istnieje w planach miasta K.– i złożony został wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zastosowanie znajduje art. 31a ustawy.
Z treści § 4 tego artykułu wynika natomiast jednoznacznie, że jeżeli rada gminy w terminie w nim określonym nie podejmie uchwały o przystąpieniu do zmiany planu – art. 45 ust. 1 ustawy nie znajduje zastosowania. Brak jest zatem podstaw do zawieszenia postępowania, a zgodnie z art. 43 ustawy organ winien wydać decyzję zgodną z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Termin określony w art. 31a ustawy jest terminem prawa materialnego, a nie terminem procesowym, zatem niedotrzymanie terminu powoduje określone skutki prawne, które organ rozstrzygający sprawę winien uwzględnić. Stanowisko takie potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2002r. sygn. akt K 27/00 (OTK 2001/2/29).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
J. Ś. złożył skargę o identycznej treści. W odpowiedzi na jego skargę organ odwoławczy wniósł również o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2006r. sprawa ze skargi J. Ś. sygn. akt IISA/Gd 1257/03 została połączona do wspólnego prowadzenia ze sprawą ze skargi R. S. sygn. akt IISA/Gd 1239/03.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe.
Podstawę rozstrzygnięcia organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717).
Art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że dla obszarów, dla których, zgodnie z art. 13 ust. 1, istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu.
W art. 13 ust. 1 określone zostały obszary, dla których obligatoryjne jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W szczególności zaś, stosownie do punktu 5 art. 13 ust. 1, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo dla obszaru, na którym przewiduje się budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.
Art. 10 ust. 1 określa treść planu miejscowego stanowiąc, że w planie ustala się w zależności od potrzeb przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000.
Wskazać jednakże należy, że punkt 5 został dodany do art. 13 ust.1 z dniem 15 marca 2001r. przez ustawę z dnia 13 lipca 2000r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 14, poz. 124). Na mocy tej ustawy uległa również zmianie z dniem 15 marca 2001 r. treść art. 10 ust. 1 poprzez dodanie terenów, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000. Nadto ustawą tą został dodany art. 31a, który stanowi, że:
- 1. jeżeli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przeznaczono terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, zarząd gminy może dokonać analizy terenów przeznaczonych w tym planie pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę tych obiektów. Analizy dokonuje się na podstawie prognozy skutków budowy obiektów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów,
- 2. zarząd gminy jest obowiązany do dokonania analizy, o której mowa w ust. 1, jeżeli został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę obiektu handlowego określonego w art. 10 ust. 1 pkt 1 albo dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z przeznaczeniem na taki obiekt,
- 3. analizę wraz z prognozą zarząd gminy przekazuje radzie gminy ze stosownym wnioskiem. Wniosek może dotyczyć w szczególności zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1,
- 4. jeżeli rada gminy, w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez zarząd gminy, podejmie uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 45 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
Nowe przepisy znalazły zastosowanie w sprawach wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 lipca 2000r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 14, poz. 124) stosownie do treści art. 2 tej ustawy.
Z dniem 27 października 2002r. uległa nadto zmianie treść tego artykułu 31 a poprzez zmianę organu dokonującego analizy. Na mocy art. 58 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984) właściwym w tym zakresie stał się mianowicie wójt, burmistrz albo prezydent miasta.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że art. 31a odnosi się tylko i wyłącznie do terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy, a mianowicie obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000 tzw. wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Jest to zatem regulacja szczególna. Z treści tegoż artykułu wynika w sposób jednoznaczny, że art. 45 ust. 1 znajduje odpowiednie zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy rada gminy w terminie 2 miesięcy od przekazania jej analizy wraz z prognozą i stosownym wnioskiem podejmie uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że nie jest możliwe zastosowanie art. 45 ust.1 ustawy w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w innych przypadkach, a więc w razie podjęcia takiej uchwały po upływie terminu.
Wskazać przy tym należy, że jeżeli we wskazanym w art. 31a ust. 4 terminie rada gminy nie podejmie uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma przeszkód do wydania żądanej decyzji na podstawie obowiązującego planu miejscowego (tak: E. Radziszewski, Komentarz do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002, str.84, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001r., K 27/00, OTK 2001/2/29).
W niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla centrum handlowego został złożony przez J. Ś. i R. S. w dniu 30 sierpnia 2000r. Wniosek ten sprecyzowano w dniu 19 września 2000r. poprzez określenie powierzchni zabudowy centrum handlowo-usługowego na 2000-3000 m2. Ostatecznie zaś wnioskodawcy skonkretyzowali wniosek w piśmie z dnia 19 września 2001r. wskazując, że zamierzenie inwestycyjne będzie polegało na budowie pawilonu handlowego o powierzchni sprzedażnej ok. 8000 m2. Z akt administracyjnych, w tym uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta z dnia 12 sierpnia 2003r., wynika, że w związku ze zmianą przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wejściem w życie art. 13 ust. 1 pkt 5 oraz art. 31a w sierpniu 2001r. została sporządzona "Analiza terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 " oraz "Prognoza skutków budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2 dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów".
Z akt administracyjnych wynika nadto, że w dniu 14 marca 2002r. oraz ponownie w dniu 13 czerwca 2002r. Zarząd Miejski pozytywnie zaopiniował projekt uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. obejmującego teren położony przy ul. [...] oraz teren przy ul. [...] i przekazał projekt ten do Biura Rady Miejskiej. Natomiast w dniu 27 czerwca 2002r. odbyła się [...]Sesja Rady Miejskiej w K., której porządek obejmował podjęcie uchwały w tej sprawie. W trakcie tejże sesji Rada Miejska nie podjęła uchwały o przystąpieniu do zmiany planu miasta obejmującego teren położony przy ul. [...] i teren przy ul. [...].
Tylko podjęcie przez Radę Miejską uchwały w dniu 27 czerwca 2002r. o przystąpieniu do zmiany planu uprawniałoby organ orzekający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu na podstawie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31a ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niepodjęcie w dniu 27 czerwca 2002r. uchwały o przystąpieniu do zmiany planu nie tamowało biegu postępowania w sprawie. Podjęcie natomiast przez Radę Miejską w dniu 23 grudnia 2002r. uchwały Nr [...] o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. obejmującego m.in. teren położony przy ul. [...] (działka nr [...] z przeznaczeniem pod działalność gospodarczą z wprowadzeniem zakazu budowy obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 pozostaje również bez wpływu na tok postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
Organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z powodu niepodjęcia przez Radę Miasta uchwały o przystąpieniu do zmiany planu nie odnosząc się w ogóle do treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym. Sprawa natomiast powinna być rozstrzygnięta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K..
Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten, w świetle art. 7 powołanej ustawy, jest przepisem gminnym, czyli stanowi on tzw. prawo miejscowe obowiązujące na terenie, którego dotyczy. Zgodność bądź niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest podstawowym kryterium rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 43 tej ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust.
- 2. Zgodnie natomiast z treścią art. 42 decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa:
- 1) rodzaj inwestycji,
- 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony,
- 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych,
- 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
- 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,
- 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali,
- 7) okres ważności decyzji.
Powyższe przepisy wyznaczają zakres postępowania niezbędnego dla rozpatrzenia przez organ wniosku. Omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych. Dokonanie tych ustaleń na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezbędne dla ustalenia warunków w zakresie zabudowy, które będą obowiązujące dla inwestora, projektanta budowy i organu nadzoru budowlanego przy sporządzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ odwoławczy winien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem powyższych uwag, jako że w toku postępowania przed organem I instancji nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające niezbędne do wydania orzeczenia.
Zgodnie z art. 138 § 1 i 2, organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania w sprawie, w zależności od dokonanej oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, może wydać decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekającą co do istoty sprawy bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Z art. 138 § 2 Kpa wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Przewidziany natomiast w art. 138 § 1 pkt 2 Kpa obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji stwierdzenia wadliwości decyzji organu I instancji, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby prowadzenia postępowania w znacznym zakresie.
W ocenie Sądu organ II instancji niezasadnie uznał, że w postępowaniu przed organem I instancji nie przeprowadzono wymaganej art. 31a ust. 2 analizy terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000m2. Uchybienie to nie miało jednakże wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania jedynie gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym.