Uzasadnienie
Starosta Powiatowy postanowieniem z dnia 23 czerwca 2003 r., na podstawie art. 64 a § 1 pkt 1, art. 119, art. 121 § 2,4 i 5 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r, nr 110, poz. 968 ze zm.) nałożył na R. T. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8.284,00 zł z powodu nie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 23 czerwca 2003 r. dotyczącym rozbiórki obiektu tymczasowego – punkt małej gastronomii położonego przy ul. [...]., na działce nr [...] w Ł. W dniu 6 kwietnia 1994 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w L. w drodze decyzji udzielił pozwolenia na budowę wyżej wymienionego obiektu tymczasowego na rzecz E. K. do dnia 3 lutego 2000 r.
Z akt sprawy wynika, że obecnym właścicielem przedmiotowego obiektu od 16 stycznia 2003 r. jest R. T. W związku z nie wykonaniem rozbiórki w terminie określonym w decyzji organ pismem z dnia 19 maja 2003 r. upomniał R. T. o obowiązku jej wykonania, a następnie po niezastosowaniu się do nakazu organu, wydał powyższe postanowienie.
Zażalenie na przedmiotowe postanowienie wniósł R. T., argumentując, iż prowadzona w podlegającym rozbiórce obiekcie gastronomicznym działalność jest jedynym jego źródłem utrzymania, w związku z czym prosił o umożliwienie mu dalszego jej prowadzenia. Wskazał ponadto, iż nie stać go na opłacenie tak wysokiej grzywny.
Wojewoda postanowieniem z dnia 23 lipca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazał, iż organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie. W toku postępowania ustalono bowiem osobę obowiązaną do wykonania nakazu rozbiórki – R. T., następnie po bezskutecznym wezwaniu do wykonania obowiązku upomniano stronę postępowania, w końcu wystawiono tytuł wykonawczy zgodnie z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Odnosząc się natomiast do zarzutów strony organ stwierdził, iż kwota grzywny ustalona została zgodnie z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez Starostę poprawnie.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł R. T. podnosząc argumentację zbieżną z zawartą w uzasadnieniu zażalenia. Przede skarżący wskazywał na potrzebę umożliwienia mu dalsze wykorzystywanie obiektu, gdyż prowadzona w nim działalność jest jego jedynym źródłem utrzymania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie jest zbadanie czy zaistniały w sprawie przesłanki do nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego w tytule wykonawczego obowiązku o charakterze pieniężnym i czy organy wymierzyły ją w sposób prawidłowy.
Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (por. art. 119 § 1 ustawy).
Grzywnę w celu przymuszenia w niniejszej sprawie nałożono na skarżącego na podstawie art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Przepisy te stanowią, iż z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 5 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej kwoty 25 000 zł oraz, że jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Natomiast §5 tego przepisu określa, że wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku, iloczyn powierzchni zabudowy budynku, objętego nakazem rozbiórki i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie stwierdzić należy, iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie.
Podstawą do wezwania R. T. do wykonania nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu, była decyzja z dnia 6 kwietnia 1994 r., która określała jednoznacznie termin funkcjonowania przedmiotowego obiektu – do dnia 3 lutego 2000 r. Z upływem tej daty właściciel zobowiązany był do wykonani rozbiórki obiektu.
Nie wykonanie tego obowiązku spowodowało skierowanie do skarżącego w dniu 8 kwietnia 2003r. wezwania do jego wykonania w terminie 30 dni. Po bezskutecznym upływie w/w terminu organ zgodnie art.15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystosował dnia 19 maja 2003r. wobec skarżącego upomnienie z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.
Wobec niewykonania przez zobowiązanego obowiązku rozbiórki organ w dniu 23 czerwca 2003r. wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do postępowania egzekucyjnego w administracji. Równocześnie organ postanowieniem nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia. Obliczenie wysokości grzywny jest prawidłowe, gdyż wskazana przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wynosiła 2071zł za m² powierzchni pomnożona przez 1/5 powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku, tj. 4m² daje kwotę 8284zł.
Postępowanie organu było zgodne z prawem.
Odnosząc się natomiast do wywodów zawartych w skardze stwierdzić należy, iż R. T. nie zakwestionował zasadności ukarania go grzywną, sposobu jej ustalenia, czy też jej wysokości lecz lecz przede wszystkim powołał się na okoliczności dotyczące jego trudnej sytuacji życiowej i finansowej oraz wyraził chęć zalegalizowania istniejącej sytuacji. Przedstawione w skardze argumenty nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż Sąd administracyjny orzeka o zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem i nie może uwzględniać okoliczności związanych z sytuacją osobistą stron postępowania.
Zatem należało stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a postępowanie w toku którego wydano niniejsze postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.