Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w dniu 10 czerwca 2003 r. orzeczeniem nr [...] przyznała P. S. kategorię zdrowia A i orzekła, że jest zdolny do służby wojskowej. Komisja na podstawie badań specjalistycznych rozpoznała u wymienionego przepuklinę pachwinową - w wywiadzie - aktualnie bez odchyleń oraz zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych niewielkiego stopnia. Kategorię zdrowia orzeczono zgodnie z § 78 pkt 8 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.).
P. S. odwołał się do Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej prosząc o powtórne badania lekarskie, ponieważ poprzednie z dnia 10 czerwca 2003 r. były nie dość dokładne, aby potwierdziły wyniki badań radiologicznych wykonanych i zatwierdzonych przez specjalistę chirurgii urazowo-ortopedycznej S. W. Organ odwoławczy orzeczeniem nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że dokumentacja medyczna składa się z wyniku badania radiologicznego opisanego przez dr K. – " minimalne zmiany zwyrodnieniowo-deformacyjne w kościach obu stawów biodrowych. Stawy krzyżowo biodrowe wolne", konsultacji dr Ż. – "stawy biodrowe w normie", konsultacji specjalistycznej w kierunku rozpoznania przepukliny pachwinowej przeprowadzonej przez dr R. a nie potwierdzającej tego schorzenia. Na tej podstawie organ II instancji ustalił rozpoznanie – zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych niewielkiego stopnia, nieupośledzające sprawności ruchowej (§ 78 pkt 8).
P. S. zaskarżył decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku prosząc o skierowanie na ponowne badania przed Terenową Wojskową Komisją Lekarską. Skarżący stwierdził, że jest w trakcie leczenia, przechodził serią zabiegów "światło spolaryzowane" oraz "DD" odcinka lędźwiowo-krzyżowego oraz stawu biodrowego po skierowaniu prze lekarza chirurgii urazowo-ortopedycznej S. W. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze i jednocześnie stwierdził, że w chwili orzekania nie dysponował żadną dokumentacją dotyczącą terapii stosowanej przez lek. S. W., ani dokumentacją dotyczącą zabiegów fizykoterapeutycznych, które przeszedł skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w sprawie nadania kategorii zdrowia wydawane w trybie rozporządzenia MON z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.) są decyzjami administracyjnymi podlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zobacz wyrok NSA z dnia 3 listopada 1998 r., I SA 831/98, baz Lex nr 45659). Dlatego orzeczenie takie winno spełniać wymogi przewidziane przez kodeks postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ rozpatrujący sprawę ma obowiązek przeprowadzenia postępowania z zachowaniem wszelkich rygorów przewidzianych przepisami, zebranie i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wydania orzeczenie spełniającego wymogi formalne.
Skarga jest zasadna. Sąd uznał, że organ I instancji, jaki i organ odwoławczy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy a materiał dowodowy jest niekompletny. Organy za podstawę swych orzeczeń przyjęły opisy i opinie lekarzy znajdując się na formularzu skierowania do badań lekarsko-specjalistycznych z dnia 9 czerwca 2003 r. Na skierowaniu tym brak jest podpisu przewodniczącego W.K.L. czyli osoby kierującej na badania. Jest to jedyna dokumentacja lekarska w sprawie. Lakoniczne sformułowania zawarte w tym dokumencie (trzy zdania), w opinii Sądu nie dają możliwości merytorycznej oceny ani stwierdzenia, jakie faktycznie badania zostały przeprowadzone. Mimo tak skromnej dokumentacji w obu orzeczeniach wojskowych komisji lekarskich znajdują się dwa różne rozpoznania. W pierwszym orzeczeniu rozpoznano przepuklinę pachwinową i "zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych niewielkiego stopnia". W drugim tylko "zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych niewielkiego stopnia, nieupośledzające sprawności ruchowej".
W swoim odwołaniu do organu II instancji P. S. prosząc o powtórne badania powoływał się na badania radiologiczne wykonane przez specjalistę chirurgii urazowo-ortopedycznej S. W. Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tych informacji i nie wystąpił o przedstawienie wyników tych badań. A następnie w odpowiedzi na skargę argumentował, że w chwili orzekania nie posiadał żadnych dokumentów wystawiona przez lek. S. W. Zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. to właśnie na organie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Dodatkowo na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. skarżący oświadczył, że wcześniej miał przyznaną kategorię zdrowia B12 na okres 1 roku. W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki o tym orzeczeniu. Wydaje się właściwe przy rozpatrywaniu tego typu sprawy posiadanie przynajmniej kopii takiej dokumentacji ze względu na zawartą tam argumentację i rozpoznanie schorzenia.
W ocenie Sądu rozpatrywane orzeczenia wojskowych komisji lekarskich nie spełniają wymogów formalnych związanych z uzasadnieniem decyzji administracyjnej przewidzianych w art. 107 k.p.a. De facto w orzeczeniu organu I instancji brak jest uzasadnienia a tylko stwierdzenie, że orzeczenie wydano w oparciu o wyniki badań specjalistycznych. To samo dotyczy podstawy prawnej decyzji Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej.
Sąd powziął wątpliwość, co do właściwości instancyjnej organów I i II instancji. Powoływane wyżej rozporządzenie MON z 10 czerwca 1992 r. w § 10 pkt 1 określa kompetencję Wojskowej Lekarskiej Komisji Marynarki Wojennej jako "rozpatrywanie odwołań i sprzeciwów od orzeczeń wydanych przez Wojskową Komisję Morsko-Lekarską oraz zatwierdzanie orzeczeń wydanych przez tą komisję", podczas gdy organem I instancji w sprawie była Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska. Okoliczność tę organ powinien wyjaśnić powołując się na stosowne przepisy.
Organ powtórnie rozpatrując sprawę powinien uzupełnić materiał dowodowy w zakresie wskazanym w niniejszym wyroku i ustalić stan faktyczny w sposób odpowiadający dyspozycji art. 7 i art. 77 k.p.a.
Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że decyzja nie może być wykonana.