Uzasadnienie
Wojciech P. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 lipca 1999 r.
Utrzymaną w mocy decyzją organ I instancji cofnął skarżącemu zezwolenie na wykonywanie krajowego, zarobkowego przewozu osób taksówką osobową oraz wezwał do zwrotu tego zezwolenia w terminie do 16 sierpnia 1999 r.
W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał art. 16 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego zarobkowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./.
W uzasadnieniu podano, że w dniu 7 lipca 1999 r. do Wydziału Społeczno-Administracyjnego Urzędu Miejskiego w G. wpłynęła skarga w związku z zawyżeniem opłaty za przejazd taksówką, która to skarga dotyczyła skarżącego. Przeprowadzona w dniu 14 lipca 1999 r. na postoju taksówek znajdującego się na terenie Portu Lotniczego kontrola taksówek wykazała, że skarżący świadczył usługi przewozowe innym samochodem aniżeli wymienionym w zezwoleniu. Nadto stwierdzono brak legalizacji licznika. W uzasadnieniu decyzji stwierdza się też, że w dniu 15 lipca 1999 r. skarżący złożył do Prezydenta Miasta wniosek o zmianę zapisu w zezwoleniu na inny samochód - marki DAEWOO NUBIRA oraz dołączył świadectwo legalizacji taksometru z dnia 15 lipca 1999 r.
Podzielając stanowisko organu I instancji organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji stwierdza, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego, drogowego przewozu osób - zezwolenie cofa się jeżeli przedsiębiorca samowolnie zmienia wskazania urządzeń oraz przekracza uprawnienia lub nie spełnia warunków określonych w zezwoleniu. Również, zdaniem organu II instancji, strona przekroczyła uprawnienia i warunki określone w zezwoleniu. Na rzecz skarżącego wydano zezwolenie, w którym określono m.in. markę samochodu VOLKSWAGEN. W trakcie kontroli w dniu 14 lipca 1999 r., stwierdzono, że skarżący świadczy usługi przewozowe innym pojazdem. Organ II instancji zauważa, że na druku zezwolenia w rubrykach - marka i nr rejestracyjny dopisano odręcznie: "DAEWOO i GNF (...)". Jest to odręczny dopisek dokonany przez nieustaloną osobę /brak jakiegokolwiek podpisu/ i, zdaniem organu, nie spełnia wymogów z art. 104 Kpa. Taki dopisek /łącznie z datownikiem/ mogła umieścić każda osoba, również sam zainteresowany.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzuca, iż świadectwo legalizacji urządzenia pomiarowo-kontrolnego uzyskał jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Podniósł nadto, że wadliwość działania taksometru /co miało miejsce w jego przypadku/ nie oznacza samowolnej zmiany tego urządzenia, a do takiego wniosku prowadzi uzasadnienie zaskarżonych decyzji. W ocenie skarżącego nie przekroczył on także uprawnień wynikających z zezwolenia ani nie naruszył warunków w nim określonych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a tylko w takim zakresie - /badanie legalizacji/ była przedmiotem sądowej kontroli.
W sprawie poza sporem jest okoliczność, że skarżący świadczył usługi przewozowe pojazdem innym, aniżeli wskazany w zezwoleniu.
Marka pojazdu jest jednym z koniecznych danych zawartych w zezwoleniu /par. 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MTiGM z dnia 5 marca 1998 r. w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielania zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówkami osobowymi oraz treści i wzoru zezwolenia - Dz.U. nr 34 poz. 194 ze zm./. Wiąże się to z warunkiem spełniania przez samochód szczególnego wymogu, jakim jest dopuszczenie do ruchu jako taksówki osobowej /par. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia/.
Decyzyjny charakter zezwolenia powoduje, że wszelkie zmiany warunków określonych w zezwoleniu mogą następować w trybie przepisów zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, nie zaś /jak to miało miejsce w rozpatrywanym przypadku/ w formie "odręcznych dopisków".
Stosownie do treści powołanego w podstawie prawnej decyzji art. 16 ust. 1 ustawy o warunkach wykonywania krajowego zarobkowego przewozu osób - zezwolenie cofa się m.in. w przypadku, jeżeli przedsiębiorca nie dopełnia warunków określonych w zezwoleniu.
Tak sformułowana treść przepisu /"cofa się"/ oznacza, że w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca dopuścił się któregokolwiek z wymienionych w art. 16 ust. 1 naruszeń, organ ma obowiązek zezwolenie cofnąć. Nie pozostaje to bowiem w kwestii uznania administracyjnego, co ma miejsce w przypadkach określonych w ust. 2 ww. artykułu.
Z wskazanych w uzasadnieniu przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzekł jak w sentencji wyroku.