Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania w sprawie udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 134 Kpa oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.).
W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy forma decyzji przewidziana jest w sytuacji, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej bądź umarza postępowanie w sprawie. Jeżeli natomiast organ odmawia udzielenia określonej informacji z uzasadnieniem, że nie stanowi ona informacji publicznej, jego rozstrzygnięcie nie przybiera formy decyzji administracyjnej, a jest jednie pisemną odpowiedzią. Kontrola prawidłowości działania organu administracji w tym zakresie podlega ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego w drodze skargi na bezczynność.
Nadto organ wskazał, że pismo z dnia 19 października 2009r. stanowi powiadomienie o sposobie rozpoznania złożonej skargi. W żadnym razie nie można uznać go za decyzję administracyjną. Stąd jedynym rozstrzygnięciem, jakie mogło podjąć Kolegium w sprawie jest stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od pisma będącego odpowiedzią na skargę.
Biuro "A" złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i twierdząc, że rozstrzygnięcie z dnia 19 października 2009r. zawiera elementy decyzji administracyjnej. Skoro organ I instancji rozpoznał wniosek, to adresatowi decyzji z dnia 19 października 2009r. przysługuje prawo do złożenia odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.
Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Prezydent Miasta jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy).
Z art. 2 ustawy wynika, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a nadto od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.
Z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).
Wydanie decyzji odmownej jest niedopuszczalne, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. W takiej sytuacji nie znajdują bowiem zastosowania jej przepisy, a co za tym idzie również art. 16.
W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, materiałów z kontroli przeprowadzonej w Teatrze Miejskim "B" w G., złożył J. G., działający w imieniu skarżącego [...] Biura "A" - Organizacji Obywatelskiej oraz jako redaktor naczelny Biuletynu [...] - Informatora Prasowego [...] w S. W piśmie z dnia 16 września 2009r. Prezydent Miasta stwierdził, że nie wyraża zgody na udostępnienie protokołu kontroli, ponieważ nie stanowi on dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy.
Po otrzymaniu tego pisma J. G. złożył skargę na nieprawidłowy sposób załatwienia wniosku domagając się jego rozstrzygnięcia zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Odpowiadając na tą skargę Prezydent Miasta w piśmie z dnia 19 października 2009r. poinformował, że nie stwierdził naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że dla odmowy udostępnienia informacji, która nie jest informacja publiczną, wystarczającą formą jest odpowiedź pisemna. Decyzja odmowna może natomiast dotyczyć tylko informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy.
[...] Biuro "A" wniosło odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 października 2009r. domagając się jednocześnie zobowiązania go do załatwienia wniosku z dnia 26 sierpnia 2009r.
Po wezwaniu organu odwoławczego do sprecyzowania pisma, odwołujący stwierdził, że składa odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta odmawiającej udzielenia informacji publicznej.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że pismo organu I instancji z dnia 19 października 2009 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Stanowi ono wyłącznie informację o załatwieniu sprawy, której to udzielił organ w wyniku złożenia przez stronę skargi na nieprawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.
W tej sytuacji prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem.
Wskazać w tym miejscu należy, że prawidłowo organ odwoławczy poinformował skarżącego, że prawidłowość działania organu administracji w takiej sytuacji podlega również kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarżącemu, który uważa, że powinien uzyskać w danej sprawie dostęp do informacji publicznej, przysługuje bowiem skarga na bezczynność organu administracji publicznej w tym zakresie.
Z powyższych względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.