Uzasadnienie
Stosownie do art. 101 ust 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z przytoczonego wyżej przepisu prawa wynika, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu jest uprzednie bezskuteczne wezwanie, skierowane do organu, który podjął zaskarżoną uchwałę o usunięcie naruszonego nią interesu prawnego lub uprawnienia. Nie ulega wątpliwości, że adresatem tego wezwania może być tylko ten organ gminy, którego uchwała jest (będzie) przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
Z załączonego do akt sprawy wezwania strony skarżącej z dnia 9 czerwca 2003 r. wynika natomiast w sposób jednoznaczny, że adresatem pisma Spółdzielni Mieszkaniowej "A" był Wojewoda, a samo wezwanie, oparte między innymi na przepisie art. 91 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym, zawierało wniosek o wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego, stwierdzającego nieważność opisanej wyżej uchwały Rady Miejskiej z dnia 28 maja 2003 r. Nie było to zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust 1 cyt. wyżej ustawy o samorządzie gminnym.
Doręczenie tego pisma do wiadomości Przewodniczącemu Rady Miejskiej nie może być uznane za uprzednie bezskuteczne wezwanie organu gminy do usunięcia naruszeń prawa, które jest warunkiem wniesienia skargi do sądu.
Wezwanie wnoszone w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym musi być nie tylko skierowane do organu gminy, który podjął zaskarżoną uchwałę, lecz również zawierać wykazanie związku przyczynowego pomiędzy treścią zaskarżonej uchwały, a interesem prawnym podmiotu wzywającego.
Skoro zatem w sprawie jest bezsporne, że skarżąca spółdzielnia, przed wniesieniem skargi do sądu w dniu 8 września 2003 r., nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę do Rady Miejskiej, to przyjąć należy, że skarga jest niedopuszczalna z powodu niewyczerpania, przed jej wniesieniem, trybu przewidzianego art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Sąd podziela w tym zakresie stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę co do tego, że skierowanie do Wojewody wniosku o wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie i na podstawie art. 91 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym i doręczenie odpisu tego wniosku do wiadomości Przewodniczącego Rady Gminy nie może być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust 1 ustawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. § 2 tego artykułu stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. Sąd odrzuci skargę, między innymi wówczas, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn.
Na wskazanej wyżej podstawie prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji postanowienia.