Uzasadnienie
3 II SA/Gd 1308/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 marca 2003 r. Nr [....] Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.
z 2002 r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania E. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Nr [...] z dnia 5 maja 2003 r. umarzającej postępowanie w sprawie przydzielenia osobnej kwatery stałej w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem, gdyż obecne uregulowania prawne nie przewidują możliwości przydziału kwatery w innym garnizonie emerytom i rencistom posiadającym kwaterę. Wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie G., E. K. złożył w czasie obowiązywania ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jednolity: Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 80 z późn. zm.). W myśl art. 13 tej ustawy, emeryci i renciści wojskowi mogli ubiegać się o przydział kwatery w wybranej miejscowości, o ile wojskowy organ kwaterunkowy dysponował w niej lokalami mieszkalnymi. Cytowany akt prawny przestał obowiązywać z dniem 31.12.1995 r. Nie obowiązuje również rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy z 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U.
Nr 65, poz. 320), którego § 13 ust. 3 zezwalał, emerytowi lub renciście wojskowemu, na złożenie wniosku o przydział kwatery do dyrektora oddziału terenowego Agencji właściwego dla obranego miejsca zamieszkania. W związku z tym przyjęto, że brak jest podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł E. K. stwierdzając, że w decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej znalazła się błędna podstawa prawna, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego ma jedynie 269 artykułów. Nie ma w nim zatem art. 405 § 1, który miał stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Ponadto skarżący stwierdził, że w decyzjach organów obu instancji błędnie przedstawiono stan faktyczny sprawy, gdyż wniosek o przyznanie kwatery w G. złożył jako żołnierz w służbie zawodowej, a nie jako emeryt, w związku z czym w jego przekonaniu powinien być on rozpatrzony według przepisów obowiązujących w tamtym okresie.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu błędnej podstawy prawnej w rozstrzygnięciu organu I instancji stwierdzono, że była ona jedynie wynikiem błędu pisarskiego, który nie miał wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie acz z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 105 § 1 K.p.a. organ administracji umarza postępowanie, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe.
O bezprzedmiotowości postępowania możemy mówić jedynie wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. O stanie takim możemy mówić jedynie wówczas, gdy brak jest podmiotu postępowania, przedmiotu postępowania lub sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.
W rozpatrywanym przypadku brak jest spełnienia któregokolwiek z tych warunków. Stroną postępowania jest bowiem E. K., przedmiotem postępowania jest przydzielenie kwatery, natomiast art. 23 i 24 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przewidują decyzyjną formę załatwienia spraw związanych z przydziałem lokalu.
W związku z tym w rozpatrywanym przypadku brak było podstaw do umorzenia postępowania, gdyż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 105 § 1 K.p.a. pozwalające na podjęcie takiego rozstrzygnięcia. W takim przypadku organy administracji zobowiązane były więc do wydania decyzji o charakterze merytorycznym. Okoliczności podnoszone zaś przez organ administracji jak i skarżącego mogą mieć jedynie wpływ na jego pozytywny lub negatywny charakter, co powinno stanowić przedmiot rozważań przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Dlatego też mając na względzie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne jedynie w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania. Zaskarżona i uchylona decyzja dotyczyła umorzenia postępowania i nie podlegała wykonaniu, orzekanie o możliwości jej wykonania było zatem bezprzedmiotowe.