Uzasadnienie
W dniu 7 maja 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakazał dwiema odrębnymi decyzjami W. N. (decyzja nr [...]) i E. R. (decyzja nr [...]) rozbiórkę dwóch obiektów budowlanych położonych na działce nr [...] w O. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2004 r. nr [...].Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził, że odwołanie E. R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2004 r., nr [...] nakazującej W. N. rozbiórkę obiektu budowlanego wniesione zostało z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ administracji wskazał, że opisaną wyżej decyzją PINB nałożył na W. N. obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego – domku letniskowego o powierzchni 5,07 x 5,15 m2, położonego na działce nr [...] w O..
Odwołanie od tej decyzji złożyła E. R..
Organ pierwszej instancji, uwzględniając tą okoliczność, że E. R. mogła omyłkowo odwołać się nie od własnej decyzji o nakazie rozbiórki, lecz decyzji dotyczącej W. N. zwrócił się do strony z prośbą o wyjaśnienie, którego rozstrzygnięcia dotyczy wniesione przez nią odwołanie.
W piśmie tym wskazał, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi jej odwołanie zostanie potraktowane zgodnie z jego treścią, tzn. jako odwołanie wniesione od decyzji dotyczącej W. N.. Na to pismo E. R. nie udzieliła odpowiedzi, wobec czego organ odwoławczy uznał, że odwołanie E. R. dotyczy decyzji PINB z dnia 7 maja 2004 r..
Z akt sprawy wynika, że decyzję tą doręczono odwołującej się 27 maja 2004 r. Odwołanie od tej decyzji nadano za pośrednictwem urzędu pocztowego 16 czerwca 2004 r. (por. data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
E. R. i W. N. w dniu 10 stycznia 2005 r. wniosły jedną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na "decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2004 r." podnosząc merytoryczne zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
Pismami z dnia 24 lutego 2005 r. Sąd wezwał skarżące do wskazania zaskarżonego aktu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W jednym piśmie procesowym z 8 marca 2005 r. E. R. i W. N. wskazały, że ich skarga dotyczy ostatecznego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2004 r., nr [...], dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez E. R. od decyzji nr [...] z dnia 7 maja 2004 r., wydanej przez PINB, nakazującej W. N. rozbiórkę obiektu budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez E. R. od decyzji PINB nakazującej W. N. rozbiórkę obiektu budowlanego.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd [...] Sąd odrzucił skargę W. N., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako niedopuszczalną z innych przyczyn.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną, gdyż podniesione w niej zarzuty nie są skierowane przeciwko przedmiotowy rozstrzygnięcia organu odwoławczego, jakim jest w tym przypadku wskazane przez skarżącą, na żądanie Sądu (k. 9 akt) postanowienie WINB z dnia 10 grudnia 2004 r. nr [...] o stwierdzeniu uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Wyjaśnić należy skarżącej, że stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Pouczenie o trybie i terminie wniesienia tego odwołania zawarte było w decyzji organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, że decyzję tą doręczono skarżącej 27 maja 2004 r. Odwołanie od tej decyzji nadano za pośrednictwem urzędu pocztowego 16 czerwca 2004 r. (por. data stempla pocztowego).
Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W świetle tych przepisów wskazać skarżącej należy, że odwołanie musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3). Terminy do wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane lub skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. W literaturze wskazuje się, że w przypadku wniesienia odwołania po terminie, jeżeli wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 2), organ odwoławczy jest obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie (art. 134 k.p.a.), chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu stosownie do art. 58 i n. k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony (por. niepublikowany wyrok NSA z dnia 18 października 1995 r.,).- por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać skarżącej należy, iż wobec niewniesienia odwołania w terminie i jednocześnie braku wniosku o przywrócenie takiego terminu, rozstrzygnięcie organu drugiej instancji stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania było zasadne i zgodne z obowiązującymi bezwzględnie przepisami prawa.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę, jako pozbawioną podstaw prawnych.