Uzasadnienie
L.C. i K.C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia 6 października 2017 r., nr [...], o odmowie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 maja 2006 r., nr [...].
Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia 22 maja 2006 r. Burmistrz Gminy ustalił warunki zabudowy dla terenu działki nr [...] położonej w B. dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na rzecz właścicieli L.C. i K.C. W decyzji ustalono szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej działki oraz określono, że realizacja planowanej inwestycji jest możliwa jedynie po opracowaniu dokumentacji na całość inwestycji – zakaz rozwiązań etapowych, ewentualny podział działki możliwy jest wyłącznie po uzyskaniu prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia 31 lipca 2008 r. Burmistrz Gminy zmienił decyzję ostateczną z dnia 22 maja 2006 r. w ten sposób, że odstąpił od wskazanych wyżej warunków dotyczących całościowej realizacji inwestycji, zakazu rozwiązań etapowych oraz ograniczenia możliwości podziału po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia 27 października 2008 r. Burmistrz Gminy zatwierdził projekt podziału działki nr [...] na działki o numerach: [...] – [...], pod warunkiem ustanowienia służebności drogowej.
Wnioskiem z dnia 31 marca 2016 r. L.C. i K.C. oraz A.Z. wystąpili o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 maja 2006 r., zmienionej decyzją z dnia 31 lipca 2008 r., na rzecz inwestora A.Z. dla działki nr [...] powstałej z podziału działki nr [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Decyzją z dnia 10 stycznia 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy z dnia 6 kwietnia 2016 r., dokonującą przeniesienia w całości ostatecznej decyzji w warunkach zabudowy z dnia 22 maja 2006 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie to stało się następnie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 133/17, oddalił skargę L. i K.C. stwierdzając, że decyzja Burmistrza Gminy została wydana z naruszeniem prawa mającym istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy.
Sąd wyjaśnił, że podmioty wnioskujące o przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy same kształtują treść zgłoszonego żądania, a treść wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. W ocenie Sądu zakres złożonego wniosku o przeniesienie nie pokrywa się z zakresem decyzji ustalającej warunki zabudowy, co wymagało ustalenia.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Gminy decyzją z dnia 6 października 2017 r. odmówił przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 maja 2006 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na podstawie wyjaśnień stron złożonych w toku ponownego rozpoznania sprawy uznał, iż wolą wnioskodawców jest przeniesienie tylko części decyzji o warunkach zabudowy, która dotyczy budowy jednego budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...], wynikłej z podziału działki nr [...]. Tymczasem brak jest podstaw prawnych do przeniesienia tylko części decyzji, bądź podzielenia decyzji o warunkach zabudowy na różnych inwestorów. Burmistrz stanął na stanowisku, że przenoszenie decyzji o warunkach zabudowy w częściach na różnych inwestorów, prowadzące do realizacji zabudowy w ramach osobnych inwestycji na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę, wydawanych dla poszczególnych części terenu inwestycji objętego warunkami zabudowy, jest niezgodne z brzmieniem art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten bowiem wymaga, aby osoba przejmująca decyzję zaakceptowała wszystkie warunki w niej zawarte, a zatem nie tylko część warunków dotyczących części terenu inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli skarżący zarzucając naruszenie zasady zaufania obywateli do działań organów władzy publicznej. Wyjaśnili, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy przewidziano, iż inwestycja dotyczy 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych "z wydzieleniem na terenie działki nr [...]", co oznacza, iż warunki zabudowy z 2006 r. i 2008 r. dotyczą wszystkich 8 działek. Zwracali na to uwagę ówczesnym władzom Gminy i przy sprzedaży pierwszej działki nr [...] w 2014 r. nie mieli kłopotów. W tamtym czasie uznano bowiem, że każda z działek ma oddzielne warunki zabudowy, zaś obecny Burmistrz zasłania się niewiedzą, że skarżący chcą zachować warunki zabudowy dla pozostałych 6 działek.
Odwołanie wniósł też A.Z. zarzucając naruszenie art. 153 p.p.s.a. i pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku dotyczących badania skuteczności i prawidłowości złożonych przez strony postępowania oświadczeń odnośnie zakresu żądania przeniesienia decyzji. Podkreślił przy tym, że chce przeniesienia w całości decyzji o warunkach zabudowy.
Rozpoznając odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 grudnia 2017 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy dokonał analizy oświadczeń stron złożonych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, dotyczących doprecyzowania żądania zawartego w podaniu z dnia 31 marca 2016 r. i stwierdził, że wolą Państwa C. jest ustalenie, iż każda z powstałych po podziale i pozostałych w ich rękach działek posiada warunki zabudowy, z wyjątkiem działki nr [...], która jest drogą wewnętrzną. Wypełniając wniosek wpisali, że wnoszą o przeniesienie warunków zabudowy dla działki nr [...] wynikłej z podziału działki nr [...], a przedmiotowa decyzja dotyczy tylko budowy jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Także drugi z odwołujących oświadczył, że chce przeniesienia na jego rzecz części decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącej tylko i wyłączenie budowy jednego budynku mieszkalnego, który ma być realizowany na działce nr [...].
Tym samym strony jednoznacznie wyraziły swoją wolę częściowego przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy, a organ pierwszej instancji wzywając je do złożenia oświadczeń, spełnił wymóg określony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2017 r.
Kolegium stanęło na stanowisku, że w świetle treści art. 63 ust. 5 u.p.z.p. nie ma prawnej możliwości do przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy tylko do części planowanego przedsięwzięcia i tylko do części terenu, w stosunku do którego wydana jest decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wydzieleniem dla działek budowlanych powstałych z podziału działki nr [...] – w części dotyczącej jedynie działki nr [...]. W tej sytuacji nie może być bowiem mowy o spełnieniu ustawowej przesłanki przyjęcia przez następcę prawnego adresata pierwotnej decyzji wszystkich warunków wynikających z niej.
W świetle art. 63 ust. 5 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy może być przeniesiona jedynie w takiej postaci, w jakiej została wydana oraz musi odnosić się do całości terenu nią objętego. Przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy następuje bowiem na rzecz innego podmiotu, nie zaś na rzecz innej nieruchomości.
W skardze skarżący podkreślili, że domagają się przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy tylko w odniesieniu do działki nr [...] oraz, że każda z należących do nich działek posiada oddzielne warunki zabudowy, z wyjątkiem działki nr [...], która jest drogą wewnętrzną. W ich ocenie w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 63 ust. 5 u.p.z.p. Skarżący zarzucili także, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym ustalono nową linię Terenu Zieleni Krajobrazowej, uniemożliwi im wykorzystanie należących do nich działek nr [...] i [...] pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne zgodnie z warunkami zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego K.Z. zarzucił dodatkowo naruszenie art. 63 ust. 5 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten ogranicza możliwość przeniesienia wydanej decyzji o warunkach zabudowy na rzecz osoby trzeciej tylko do sytuacji, kiedy następca prawny obejmuje całość terenu wskazanego w decyzji, podczas gdy przepis ten do przeniesienia decyzji wymaga wyłącznie wyrażenia zgody dotyczącej inwestycji oraz przyjęcia przez następcę wszystkich warunków decyzji. Zarzucił również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia 6 października 2017 r. o odmowie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 maja 2006 r.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Przepisy tej ustawy wprowadziły do systemu prawnego możliwość przenoszenia decyzji o warunkach zabudowy, będącej jednym z dwóch rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przepisie art. 63 ust. 5 u.p.z.p. przewidziano, że organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie.
Zgodnie z art. 4 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku tego planu określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje za pomocą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Odnośnie decyzji o warunkach zabudowy przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
O wydanie decyzji o warunkach zabudowy może wystąpić każdy (ustawa posługuje się jedynie pojęciem "inwestor"), przy czym, zgodnie z art. 63 ust. 1 u.p.z.p., w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 63 ust. 2 u.p.z.p., nie rodzi żadnych praw do terenu, ani też nie narusza uprawnień osób trzecich.
Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga o możliwości realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie. W związku z tym nie dotyczy ona takich praw podmiotowych, które bezwzględnie wiązałyby ją z jej adresatem. Z tego względu istnieje możliwość przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy na inny podmiot niż ten, na rzecz którego została wydana. Instytucja przeniesienia warunków zabudowy uregulowana w art. 63 ust. 5 u.p.z.p. pozwala jedynie pod określonymi warunkami na zmianę inwestora, czyli adresata decyzji administracyjnej, bez konieczności ponownego przeprowadzania postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przeniesienie decyzji uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków.
Po pierwsze, strona, na rzecz której została wydana decyzja, musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie. Po drugie, osoba, na rzecz której ma być przeniesiona decyzja, musi przyjąć wszystkie zawarte w niej warunki. Oznacza to, że przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inną osobę skutkuje wyłącznie zmianą jej adresata. Warunki zabudowy określone w decyzji pozostają niezmienione (por. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LEX/el. 2018). Przeniesienie praw z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powoduje, że podmiot, który miał prawa uzyskane tą decyzją (również prawa procesowe), traci je na rzecz tego podmiotu, na który prawa te zostały przeniesione. Podmiot, na który została przeniesiona decyzja, staje się nowym adresatem decyzji akceptującym wszystkie warunki zawarte w tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2006 r., II OSK 1285/05, LEX nr 318335; wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 września 2012 r., II SA/Kr 731/12, LEX nr 1257859).
Z powyższego wynika, że przeniesienie warunków zabudowy nie może być zastosowane, jeżeli oprócz zmiany adresata decyzji zmianie ulegają inne elementy decyzji o warunkach zabudowy.
Z takim przypadkiem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdzie działka nr [...], dla której ustalono, w decyzji z dnia 22 maja 2006 r., zmienionej decyzją z dnia 31 lipca 2008 r., warunki zabudowy dla budowy 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, uległa podziałowi m.in. na działkę nr [...], co do której o przeniesienie warunków zabudowy na nowego inwestora wnioskowali skarżący.
Będąca przedmiotem przeniesienia decyzja o warunkach zabudowy z 2006 r. dotyczyła działki o nr [...] położonej w miejscowości B. i możliwości zabudowania jej 8 budynkami mieszkaniowymi jednorodzinnymi. Z treści decyzji wynika, że określono w niej szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla całego obszaru działki nr [...], w tym parametry zabudowy, takie jak wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, odnosząc je do całej działki nr [...]. Załącznik graficzny do decyzji z 2006 r. potwierdza, że decyzja ta nie przewidywała wówczas podziału działki nr [...] na mniejsze działki ani warunków zabudowy dla takich mniejszych działek. Z decyzji tej wynika wręcz, że zakazano etapowego realizowania inwestycji, a podział dopuszczono dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na budowę. Co prawda decyzję z 2006 r. zmieniono decyzją z 2008 r. dopuszczając możliwość wcześniejszego podziału nieruchomości oraz usuwając zakaz rozwiązań etapowych, jednak nie zmieniono zasadniczej treści decyzji z 2006 r. odnoszącej się do ustalonych szczegółowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Te warunki pozostały niezmienione i aktualne w odniesieniu do całej działki nr [...].
Z ustalonej, w sposób niewątpliwy i zgodny z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sformułowanymi w wyroku z dnia 26 kwietnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 133/17, woli wnioskodawców odnośnie przedmiotu przeniesienia warunków zabudowy wynika, że dążyli do przeniesienia na A.Z. części decyzji o warunkach zabudowy z 2006 r. odnoszącej się do nowopowstałej wskutek podziału działki nr [...]. Oznacza to, że przedmiotem przeniesionej decyzji o warunkach zabudowy nie stałaby się decyzja ustalająca warunki zabudowy dla całej działki nr [...], czyli tego samego terenu, ale dla innej działki o nr [...], o innych parametrach, w tym o innej powierzchni, oraz dla odmiennego sposobu jej zagospodarowania niż wynikający z pierwotnej decyzji, bo obejmującego inwestycje polegającą na budowie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W takiej sytuacji nie można mówić, że przeniesienie warunków zabudowy miało dotyczyć tej samej działki, ponieważ podział pierwotnej działki na kilka mniejszych zmienił ład przestrzenny na tym terenie.
W ocenie Sądu, okoliczności te nie pozwalają na uznanie, że podmiot przejmujący przejąłby wszystkie warunki zawarte w decyzji z dnia 22 maja 2006 r., następnie zmienionej decyzją z dnia 31 lipca 2008 r. Stanowisko przeciwne byłoby niezgodne z art. 63 ust. 5 u.p.z.p. i uniemożliwiałoby przyjęcie przez następcę wszystkich warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla innej działki, nie tylko pod względem numeru.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że niezgodne byłoby przenoszenie decyzji o warunkach zabudowy w częściach na różnych inwestorów, prowadzące do realizacji zabudowy w ramach osobnych inwestycji, na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę, wydawanych dla poszczególnych części terenu inwestycji objętego warunkami zabudowy. Dzielenie decyzji o warunkach zabudowy na części jest wprost niezgodne z brzmieniem art. 63 ust. 5 u.p.z.p., który wymaga, aby osoba przejmująca decyzję, zaakceptowała wszystkie warunki zawarte w tej decyzji, a zatem nie tylko część warunków, dotyczących części terenu inwestycji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2011 r., II SA/Sz 918/11, LEX nr 1153363 i przywołane tam poglądy doktryny).
Wobec tego Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego odnośnie naruszenia zaskarżoną odmową przeniesienia warunków zabudowy w odniesieniu do działki nr [...] przepisu art. 63 ust. 5 u.p.z.p., albowiem w ocenie Sądu, zbieżnej ze stanowiskiem prezentowym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, takie częściowe przeniesienie jest niedopuszczalne. Posiłkowanie się, dla uzasadnienia tezy przeciwnej, argumentacją nawiązującą do rozwiązań przepisu art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) nie mogło okazać się skuteczne, albowiem obie instytucje pomimo podobieństwa, różnią się ze względu na etap procesu inwestycyjnego, w którym mogą wystąpić i jego specyficzne uwarunkowania. Poza tym w art. 40 Prawa budowlanego ustawodawca nie przewidział możliwości częściowego przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu z jednoczesną tym samym zmianą decyzji pierwotnej o pozwoleniu na budowę, która dotyczyła jednego całego zamierzenia budowlanego (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2017 r., II OSK 538/16, LEX nr 2432873).
W tych okolicznościach Sąd uznał, że Kolegium zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zgromadziło kompletny materiał dowodowy i w sposób wszechstronny dokonało jego oceny, co pozwoliło na tej podstawie dokonać prawidłowej subsumpcji obowiązujących przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie i dać temu wyraz w treści uzasadnienia sporządzonego zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się do podnoszonej w skardze i pismach procesowych kwestii rozwiązań planistycznych przyjętych uchwałą Rady Miejskiej nr XLIX/600/2018 z dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "N." części wsi B., a dotyczących działek stanowiących własność skarżących wyjaśnić należy, że kwestie te pozostają poza zakresem kontroli zgodności z prawem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Wyjaśnić natomiast należy, że wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma istotny wpływ na byt decyzji ustalającej warunki zabudowy ze względu na dyspozycję art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.