Uzasadnienie
3 II SA/Gd 1364/01
Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 9 lutego 2001r. nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty orzekającego o ustaniu prawa do pobierania przez L. P. zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 lutego 200lr.
Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 w zw. z art.2 ust. 1 pkt 2 lit. "c" i pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz.U.Nr 6, poz.56 z 2001r.) oraz Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2000r. zawierającego rozporządzenie w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników (Dz.U.Nr 121, poz.1308).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w dniu 2 kwietnia 1997r. L. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. i uzyskał prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 3 kwietnia 1997r.
W dniu 7 lutego 200lr. skarżący złożył oświadczenie o tym, iż w lutym 200lr. uzyskał dochód z tytułu zbycia akcji przekraczający połowę najniższego wynagrodzenia.
W świetle powyższego skarżący od dnia ł lutego 2001r. przestał spełniać wymogi niezbędne dla przysługiwania mu statusu osoby bezrobotnej z art.2 ust.l pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - publ. jak wyżej, co w konsekwencji skutkowało zastosowaniem art.37n ust.l ustawy.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż zdaje sobie sprawę z sytuacji w jakiej znalazł się L. P., odesłał go jednak do Ośrodka Pomocy Społecznej w przypadku dotkliwego braku środków do życia.
Decyzję tę zaskarżył L. P. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucił, iż organy obu instancji bezpodstawnie zastosowały wobec niego treść art.37 n ust.l ustawy pozbawiającej go prawa do zasiłku przedemerytalnego, mimo iż ustawodawca dla sytuacji w jakiej się znalazł uchwalił art.37n ust.2 ustawy, co oznacza, iż w rozpatrywanym przypadku organ winien co najwyżej orzec o zawieszeniu prawa pobierania zasiłku przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił ojej oddalenie.
Przed rozprawą organ II instancji przesłał do Sądu dwie decyzje w przedmiotowej sprawie. Z pierwszej z nich wynikało, iż Kierownik Urzędu Pracy w L. zawiesił L. P. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 lutego 2001 r. w związku z uzyskaniem przez niego dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przekraczającym połowę najmniejszego wynagrodzenia.
Z drugiej decyzji wynikało, iż z dniem 1 marca 200lr. wznowiono L. P. prawo do poboru zasiłku przedemerytalnego zawieszonego od dnia l lutego 2001r. decyzją z dnia 10 X 2001r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Przepis art.37n ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - publ. jak wyżej w ust.l stanowił, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego ustaje z dniem, w którym osoba uprawniona przestała spełniać warunki, o których mowa w art.2 ust.l pkt 2 z zastrzeżeniem ust.2.
Ust.2 art.37n przewidywał możliwość zawieszenia prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wprawdzie przepis ten w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że w przypadku podjęcia przez osobę uprawnioną do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zatrudnienia lub pozarolniczej działalności prawo do pobierania zasiłku przedemerytalnego ulega zawieszeniu z zastrzeżeniem ust.2a nie wspominając o osiąganiu dochodów z innych źródeł, to jednak przepis ten winien być stosowany także do osób, które osiągają dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Za takim rozumowaniem przemawiał ust.2 art.37n pkt 2a cytowanej ustawy. Przepis ten przewiduje, że nie powoduje zawieszenia prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego - osiąganie dochodów z innych źródeł niż określone w pkt 1, podlegających opodatkowaniu dochodowym od osób fizycznych jeżeli dochody z tych źródeł nie przekraczają miesięcznie połowy najniższego wynagrodzenia.
Postanowienie w pkt 2a art.37n ustawy o sytuacji osób osiągających dochody z innych źródeł niż zatrudnienie, prawa zarobkowe a także odpłatne wykonywanie pracy w zarządach rad nadzorczych, komisjach i innych stanowiących organów osób prawnych wskazują na to, iż wolą ustawodawcy było potraktowanie tych osób, o których mowa w art.2a ust.l art.37n jednakowo z osobami osiągającymi dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Skoro osiąganie dochodów nie przekraczających połowy najniższego wynagrodzenia nie powoduje zawieszenia prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego to a contario osiąganie dochodów wyższych powoduje, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego ulega zawieszeniu.
Wątpliwości interpretacyjne rozwiał ustawodawca w kolejnych nowelizacjach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu gdzie wyartykułowano w sposób wyraźny możliwość zawieszenia prawa do zasiłku przedemerytalnego bez istotnej nowelizacji treści art.2 ust.l pkt 2 lit.c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Przepis art.2 ust.l pkt 1 lit.c ustawy używa sformułowania nie uzyskuje miesięcznych dochodów w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia, a więc sformułowanie, iż stan taki nie może dotyczyć jednorazowego zdarzenia lub zdarzeń, które prowadziłyby do uzyskania dochodu w określonej wysokości w okresach miesięcznych.
Połączenie treści przepisów art.2 ust.l pkt 4 lit.c ustawy z treścią art.37n ust.2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji świadczy o tym. iż brak było podstaw do pozbawienia skarżącego prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Na marginesie zauważyć należy, iż w dniu 10 października 200lr. organ I instancji wydał dwie decyzje dotyczące prawa skarżącego do zasiłku przedemerytalnego. W pierwszej z nich zawiesił L. P. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 lutego 200lr. a w drugiej orzekł o wznowieniu skarżącemu z dniem 1 marca 200lr, prawa do zasiłku przedemerytalnego. Decyzje te nie zostały wzruszone co oznacza, że skarżący odzyskał prawo do zasiłku przedemerytalnego.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art.145 § 1 ust.l lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 200r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) uchylił zaskarżoną decyzję a także poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Ponieważ z zaskarżonej decyzji wynikają niekorzystne dla skarżącego skutki i pozostają w sprzeczności z później wydanymi decyzjami organu 1 instancji Sąd na podstawie art.152 cytowanej ustawy orzekł o tym, iż uchylone wyrokiem decyzje nie mogą być wykonane.