Uzasadnienie
A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G wniosło skargę na decyzję Wojewody z dnia 9 listopada 2010 roku, nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 sierpnia 2010 roku, nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez tenże organ I instancji. Uchyloną decyzją organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił "B" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego w miejscu istniejącego budynku przeznaczonego do rozbiórki z zachowaniem elewacji Kina C, na terenie położonym w S. przy ul. B. [...], działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] karta mapy [...].
Skarżąca Spółka zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków naruszających prawa jej i osób trzecich. Uzasadniając wniosek strona skarżąca stwierdziła, że prowadzenie postępowania w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę oraz ewentualne wydanie tego pozwolenia i realizacja opisanej wyżej inwestycji wyrządziłoby stronie skarżącej oraz innym użytkownikom sąsiednich nieruchomości znaczną i niepowetowaną szkodę. Zdaniem strony skarżącej opisane w skardze rażące naruszenia prawa mogą doprowadzić do wystąpienia katastrofy budowlanej oraz zagrożenia życia i zdrowia użytkowników budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji.
Strona skarżąca wskazała, że z orzeczenia technicznego dr inż. Z. W. dotyczącego stanu budynku Kina C w S. przy ul. B. [...] oraz oddziaływania inwestycji na budynki sąsiednie wynika, że planowana rozbiórka przedmiotowego obiektu może spowodować naruszenie stateczności obiektów sąsiednich - zwłaszcza fragmentu domu handlowego "A", o czym świadczą rysy stwierdzone na ścianie "sąsiada" na styku z łukową konstrukcją istniejącą nad przejazdem na podwórze. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, wstrzymanie możliwości prowadzenia prac, w sensie proceduralnym i rzeczywistym, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, jest uzasadnione i konieczne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o nieuwzględnienie wniosku z uwagi na brak przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), w części dotyczącej rozstrzygnięcia o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W ocenie Sądu charakter zaskarżonej decyzji organu II instancji wyklucza wstrzymanie jej wykonania, zarówno w zakresie objętym rozpoznawanym wnioskiem, jak również w całości.
W doktrynie prawa jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis, Warszawa 2004, str. 122; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz" LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296; B. Dauter, B. Gruszyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wydanie II, Zakamycze, Kraków 2006, str. 160).
Zaskarżona decyzja organu II instancji nie posiada tak rozumianej cechy wykonalności. Jej istotą jest bowiem uchylenie w całości decyzji Prezydenta Miasta i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nie rodzi dla stron żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem skutkować powstaniem okoliczności określonych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu I instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez tenże organ. Dopiero ostateczna decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej przedmiotowego pozwolenia na budowę może ewentualnie wywołać niekorzystne skutki opisywane przez stronę skarżącą w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku. W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek.