Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 10 stycznia 2012 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 1 września 2011 roku, na mocy której organ I instancji:
- 1. zezwolił na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej powierzchni 54.1740 ha gruntów z części działek położonych w obrębie geodezyjnym R. gm. P. oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...],
- 2. ustalił dla A Spółki z o.o. w W. jednorazową należność w wysokości 15.281.918,46 zł z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji gruntów rolnych w określonych w decyzji klasach, położnych w obrębie R., gm. P.,
- 3. ustalił opłatę roczną z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej w wysokości 1.528.191,85 zł, stanowiącej 10% jednorazowej należności niepomniejszonej o cenę rynkową, płatną przez 10 lat.
M. Ł. wniosła w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo powstania niepowetowanej szkody, która powstanie, jeżeli inwestor - na jej podstawie - uzyska pozwolenie na budowę i rozpocznie jego realizację. Zdaniem skarżącej, rozpoczęcie procedur budowlanych, zważywszy na ogromny zakres planowanej na gruntach inwestycji (elektrownia węglowa), spowoduje zniszczenie gruntów oraz powstanie innych znacznych, nieodwracalnych szkód. Skarżąca stwierdziła również, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Należy również wskazać, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, czyli nie analizuje zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. FZ 163/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, Baza Orzeczeń LEX nr 302251).
Wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym powyżej przepisie i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ 800/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zatem wykonania decyzji orzekającej o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, chodzi o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane dokonaniem takiego wyłączenia, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi, sąd uznałby, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji.
Analizując niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie istnieje w niniejszej sprawie. Przywołane w uzasadnieniu wniosku okoliczności nie przemawiają za istnieniem przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należy podkreślić, że istotą decyzji wydawanej na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 roku, nr 121, poz. 1266 ze zm.) - w odniesieniu do gruntów rolnych - jest umożliwienie inwestorowi rozpoczęcia innego niż rolnicze użytkowania gruntów. Wydanie decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Przedmiotowa decyzja stanowi zatem rozstrzygnięcie, w wyniku którego nie następuje zmiana stanu faktycznego gruntów, bowiem skutkuje wyłącznie zmianą klasyfikacji gruntów z rolnych na grunty podlegające zabudowie. Okoliczności, na które wskazuje skarżąca, polegające na możliwości zniszczenia gruntów wskutek realizacji planowanej inwestycji, nie stanowią zatem skutków zaskarżonej decyzji. Powstanie tego rodzaju następstw może być związane dopiero z wykonaniem przez inwestora decyzji stanowiącej właściwą zgodę na rozpoczęcie inwestycji, to jest decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z tych względów wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem argumentacji przedstawionej przez skarżącą nie można odnieść do skutków zaskarżonej decyzji. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie upoważnia bowiem inwestora do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych na nieruchomościach objętych wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.