Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzyma! w mocy postanowienie Inspektora Sanitarnego dla miasta i powiatu z dnia 4 stycznia 2001 r. nr [...] utrzymując w mocy postanowienie Inspektora Sanitarnego dla miasta i powiatu z dnia 15 grudnia 2000 r. Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 15 grudnia 2000 r.
Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 90. poz. 575 z 1998 r. z późn. zm.) oraz art. 17 § 1 i art. 116 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 36, poz. 161 z 1991 r. z późn. zm,) a także art. 123 § 1 K.p.a.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, iż Inspektor Sanitarny dla miasta i powiatu postanowieniem z dnia 4 stycznia 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 15 grudnia 2000 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku doprowadzenia ciepłej wody bieżącej do stanowisk mycia rąk i sprzętu.
Rozpatrując odwołanie organ II instancji stwierdził, iż przeprowadził w dniu 10 listopada 2000 r. kontrolę sanitarną w placówce prowadzonej przez skarżących wykazania braku ciepłej wody na stanowiskach mycia rąk i sprzętu.
Na skarżących nałożono obowiązek doprowadzenia ciepłej wody w określonym terminie.
W dniu 6 grudnia 2000 r. ponowna kontrola sanitarna wykazała, iż ciepłej wody nadal nie doprowadzono do stanowisk mycia rąk i sprzętu.
Zdaniem organu II instancji wobec niewykonania obowiązku doprowadzenia ciepłej wody postanowieniem Inspektora Sanitarnego dla miasta i powiatu nakładającym grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku było zasadne.
Postanowienie to zaskarżyli A. i M. P. Wnosząc o jego uchylenie skarżący zarzucili, iż organy obu instancji nie uwzględniły obiektywnych przyczyn niewykonania w terminie obowiązków wynikających z awarii centralnego ogrzewania i przedłużającego się czasu remontu pieca.
Skarżący także podnoszą, iż sklep wiejski na wsi o bardzo niskim poziomie życia, gdzie ludność jest biedna i robiąc niewielkie zakupy przynosi niewielki dochody. Nałożona grzywna w kwocie 500 zł przekracza ich możliwości płatnicze.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł i jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wychodząc poza granice skargi do czego Sąd uprawniony jest z mocy art. 134 § ] ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, Nr 153. poz. 1270) zauważyć należy, iż w sprawie zapadły dwa postanowienia wydane przez Inspektora Sanitarnego dla miasta i powiatu, z których drugie powołując jako podstawę prawną art. 144 K.p.a. utrzymuje w- mocy postanowienie z dnia 15 grudnia 2000 r. nr [...] o nałożeniu na A. i M. P. grzywny w kwocie 500 zł w celu przymuszenia.
To postanowienie zawierało pouczenie o środkach odwoławczych wskazując jako organ II instancji Inspektora Sanitarnego.
W dniu 22 grudnia 2000 r. skarżący zwrócili się pismem do Inspektora Sanitarnego dla miasta i powiatu.
Pismo to zawierało elementy wskazujące na to, iż skarżący kwestionujący zasadność nałożenia kary grzywny w celu przymuszenia, miało zatem przymioty zażalenia i tak też jak się wydaje zostało potraktowane przez organ I instancji.
Jeżeli organ I instancji mimo wątpliwości czego dotyczy treść pisma winien wezwać skarżących do uzupełnienia braków zażalenia i sprecyzowania jego treści.
Postanowieniem z dnia 15 XII 2000 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia sygn. akt [...] zostało wypłacone skarżącym tego samego dnia co tytuł wykonawczy z tej samej daty i o tym samym numerze to jest 15 grudnia 2000 r., brak jest natomiast w aktach dowodu ich doręczenia co wskazuje na to, iż środki odwoławcze zostały złożone w terminie. Powołując jako podstawę prawną art. 144 K.p.a. w postanowieniu z dnia 4 stycznia 2001 r. nr [...] organ I instancji wskazał, iż postanowieniem tym utrzymał w mocy postanowienie własne Nr [...], podczas gdy bez wyjaśnienia woli odwołujących się lakonicznym w treści pismem nie można było jednoznacznie określić czy jest to zażalenie od tego postanowienia czy też skarżący zamierzają wnieść zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego.
Przepis art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. Nr 36, poz. 161 z 1991 z późn. zm.) stanowił, iż zobowiązanym służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na nałożenie grzywny. Na postanowienie wydane w toku egzekucji administracyjnej lub dotyczących postępowania egzekucyjnego służy zażalenie jeżeli ustawa tak stanowi (art. 17 § 1 ustawy), a zgodnie z treścią art. 23 § 1 ustawy nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonania egzekucji. W sprawie wydając postanowienie z dnia 4 stycznia 2001 r. nr [...] Inspektor Sanitarny dla miasta i powiatu wystąpił jako organ odwoławczy przy rozpoznaniu zażalenia na własne postanowienie o nałożeniu grzywny, czym naruszył oba wyżej cytowane przepisy. Z tego względu postanowienie to narusza prawo, a tym samym prawo narusza zaskarżone postanowienie, którym Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał je w mocy.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - publ. jak wyżej - uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze konsekwencje finansowe uchylonych postanowień Sąd orzekł w trybie art. 152 cytowanej wyżej ustawy.