Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 stycznia 2002 r. Wójt Komisarz Rządowy Gminy W., powołując się na przepisy art. 1 ust.2, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 46 a ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.) oraz na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. W. - K., zatwierdzonego uchwałą nr V/18/94 Rady Gminy W. w dniu 27 października 1994 r. (Dz. Urz. Województwa Włocławskiego nr 16 z 1994 r., poz. 105), odmówił J. M. wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kompleksu gospodarstwa agroturystycznego we wsi K. na działkach nr 350 i 351, składającego się z hotelu na 200 osób, ośrodka odnowy biologicznej, basenu, kortów tenisowych, boiska, stajni na 50 koni, krytej ujeżdżalni, pomieszczeń gospodarczych oraz gnojowika.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wnioskowana lokalizacja znajduje się na terenie opisanym symbolem "[...]".
Organ wskazał, iż wyżej opisany plan określił te tereny jako grunty rolne i mimo trudności w określeniu granicy "[...]" jest to obszar wskazany do ochrony ekologicznej, na którym obowiązują warunki wynikające z przepisów szczególnych.
Z uwagi na powyższy zapis organ stwierdził, iż planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego N. W. - K. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł J. M., podnosząc kwestie związane z obszarem ochrony ekologicznej "[...]" wskazując, iż organ I instancji błędnie powołał się na powyższy obszar pomimo, iż nie był w stanie ustalić jego granic.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 16 maja 2002 r.. powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt I k.p.a. oraz art. 40 ust. 1 i 3 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jego podjęcia.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. M., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu ponowił zarzuty odwołania.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § ł ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast zgodnie, z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze.zm.) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Sąd uznał, iż skarga jest zasadna.
Sąd stwierdził, iż organy administracyjne rozpoznając wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie dokonały interpretacji przepisów miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego N. W. — K. i precyzyjnie nie określiły granic strefy "[...]".
Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Jest to zgodne z innymi przepisami ustawy przewidującymi, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach (art. 2 ust. 1 ustawy).
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu byłaby nieważna, gdyby pozostawała w sprzeczności z ustaleniami planu, obowiązującego na danym terenie (art. 40 ust. 1 ustawy).
Powyższe przepisy ustawy wskazują, że decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie mają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który posiada rangę przepisu prawa gminnego.
Stwierdzenie, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, oznacza że do wykładni tego planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych.
W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma określenie granic występującego w planie pojęcia "[...]".
Pojęcie to zostało określone w przedmiotowym planie zagospodarowania terenu (obszar ochrony ekologicznej), co nie zwalnia to jednak organów administracji publicznej od wskazania granic obszaru ochrony ekologicznej oraz rozważenia czy zgodnie z zapisami planu w granicach tego obszaru może znajdować się planowana inwestycja, a tym samym czy nie jest ona sprzeczna z planem.
Sąd podziela zarzuty skarżącego, iż rozpoznając przedmiotową sprawę organy nie wyjaśniły w sposób przekonywujący, jakie są granice obszaru "[...]" oraz nie rozważyły czy w granicach tego obszaru można określić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji agroturystycznej.
Brak tych rozważań, zdaniem Sądu, doprowadził do przyjęcia z góry przez organy tezy, iż granice obszaru ochrony ekologicznej obejmują nieruchomość skarżącego, a tym samym na tym terenie nie mogą być prowadzone ośrodki agroturystyczne.
Sąd zwraca uwagę, iż aby ograniczyć prawo właściciela nieruchomości do budowy obiektu budowlanego, przede wszystkim należy wykazać, iż teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze, na którym plan wprowadza zakaz rozbudowy obiektów budowlanych już istniejących w ogóle lub zabudowy określonego rodzaju.
Zdaniem Sądu upoważnia to do stwierdzenia, że zaskarżone decyzje wydane zostały bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, co naruszyło art 7 i 77 k.p.a.
Naruszenie powyższych przepisów mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź.zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).
Rozpoznają ponownie sprawę organy administracji publicznej powinny precyzyjnie określić granicę strefy "[...]" oraz wskazać czy planowana inwestycja nie koliduje z nią.
Sąd na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określił, iż zaskarżone decyzje nie mogą być wykonywane.