Uzasadnienie
B. U., w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik A. G. i G. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt SKO [..], którym uchylono postanowienie Wójta Gminy z dnia 6 sierpnia 2019 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [..], obręb W., wszczętego na wniosek B. U. Pismem procesowym z dnia 12 marca 2020 r. B. U. wskazał, że nabył od pozostałych skarżących własność przedmiotowej nieruchomości, zatem brak jest podstaw do dalszego ich udziału w tym postępowaniu. W związku z tym skarżący, jako pełnomocnik pozostałych osób, cofnął skargę wniesioną w imieniu A.G. i G.S., podtrzymując natomiast skargę wniesioną w imieniu własnym.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Na podstawie przepisu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i co do zasady oświadczenie takie wiąże sąd.
Sąd uznał, że cofnięcie skargi przez pełnomocnika A. G.i G. S. w ich imieniu jest dopuszczalne i prawnie skuteczne, wobec czego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu.