Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2002 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. l19, art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożył na T. B. i B. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 13770 zł., wobec niewykonania przez nie obowiązku rozbiórki barakowozu o konstrukcji drewnianej wraz z podestem i zadaszeniem pobudowanego na działce nr [...] w B., gmina K., bez pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestorki pomimo upomnienia nie dokonały rozbiórki opisanego wyżej obiektu budowlanego, orzeczonej ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 października 2000r.
Zażalenie na to postanowienie wniosła B. K., która wskazywała, że nałożona grzywna jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do posadowionych na działce nieruchomości podlegających rozbiórce. Akcentowała swoją złą sytuację finansową, a także wskazywała, iż ze względu na trudną sytuację rodzinną nie była w stanie osobiści pojechać do B. i dokonać rozbiórki tych obiektów.
Nie uwzględniając zarzutów tego zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 15 maja 2002 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt l k.p.a. utrzymał zaskarżone rozstrzygniecie w mocy, podzielając jego uzasadnienie faktyczne i prawne.
T. B. i B. K. wniosły skargę do Sądu, w której wskazywały, że zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone T. B.. W uzasadnieniu skargi zarzuciły, ze organ celowo nie dopuścił strony do udziału w sprawie.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto organ ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, ze skarżące miały możliwość uczestniczenia w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Stosownie do przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy te są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Inna ogólna zasada postępowania administracyjnego, zawarta wart. 10 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Naruszenie tej zasady stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt l k.p.a.
Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że inwestorami zobowiązanymi do rozbiórki przedmiotowych obiektów budowlanych są T. B. i B. K.. Postępowanie administracyjne winno się toczyć z udziałem obu inwestorek.
Z akt administracyjnych wynika, iż T. B. nie doręczono rozstrzygnięć organów obydwu instancji z tej przyczyny, iż wysłane one zostały na zły adres. W akcie notarialnym - umowy sprzedaży działki nr [...] w B., z dnia 11 września 1996 r., wyraźnie wskazano adres T. B. do doręczeń. Wskazać nadto należy, iż w toku postępowania w przedmiocie wydania nakazu rozbiórki na ten właśnie adres doręczano inwestorce wszelkie rozstrzygnięcia. Również na ten adres doręczono jej upomnienie.
Organy administracji w niniejszej sprawie mylnie zastosowały art. 44 k.p.a. uznając, iż rozstrzygnięcia organów zostały doręczone T. B. w tym trybie. Domniemanie doręczenia (art. 44 k.p.a.) nie ma zastosowania do pisma błędnie zaadresowanego (por. postanowienie SN z 6.04.2000 r., III RN 141/99, OSNP 200111/6). Taka przesyłka uniemożliwia działanie w sprawie, a tym samym pozbawia stronę możności obrony jej praw. Postępowanie organu administracji naruszało prawo, albowiem stronę pozbawiano możliwości udziału w tym postępowaniu bez jej winy.
W świetle przedstawionych wyżej rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienia organów obydwu instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienie postępowania administracyjnego oraz innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 § l pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W dalszym toku postępowania organy obydwu instancji powinny zapewnić stronie możliwość udziału w postępowaniu, a w szczególności dokonywać doręczeń na prawidłowy, znajdujący się w aktach sprawy adres.
Ze względu na to, iż wyrok sądu jest nieprawomocny, a zaskarżone postanowienia dotknięte są poważnymi wadami prawnymi, Sąd na podstawie art. 152 p.s.a. określił, iż nie mogą być one wykonywane.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § l pkt l lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.