Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 listopada 2013 r., Starosta [...] odmówił inwestorowi – Z.J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku tj. pawilonu handlowo - usługowego wraz z wszelką niezbędna instalacją na działkach nr [[...]] w W. przy ul. [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia 8 stycznia 2014 r. uchylił ww. decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
D.S. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 stycznia 2014 r. W skardze złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek ten nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).
Zgodnie z przyjętym rozumieniem wykonalności aktu administracyjnego, nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzje uchylające inne decyzje nie podlegają wstrzymaniu ich wykonania, z powodu braku przedmiotu wykonania. Z decyzji tych nie wynika bezpośrednio żadna powinność określonego zachowania strony, ani żadne uprawnienie. Podobnie nie kwalifikują się do wykonywania akty administracyjne odmowne.
Wniosek skarżącego obejmuje decyzję organu drugiej instancji, którą uchylono rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzja taka nie podlega wykonaniu. Nie nakłada ona żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji, jak też nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się ona domagać.
Zaskarżona decyzja wywołuje określone skutki procesowe w postaci konieczności podjęcia przez organ administracyjny pierwszej instancji ponownego postępowania w sprawie. Nie można jednak przyjąć, że brak wstrzymania wykonania takiej decyzji mógł powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzja kasacyjna, co do zasady, nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na marginesie wskazać należy, że przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji nie jest przesłanką wstrzymania jej wykonania. Ewentualne naruszenie prawa przez organ wydający decyzję podlega bowiem badaniu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.