Uzasadnienie
Opisanym wyżej wyrokiem WSA w Gdańsku, uwzględniając skargę małżonków T. i J. P. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza z dnia 11 października 2006 r., nr [...] jako wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik w sprawie.
Sąd wyraził pogląd, że przewidziany przepisem art.145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst DZ. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) trzyletni termin do wydania decyzji ustalającej właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości opłatę adiacencką, jest zachowany jeżeli przed upływem tego terminu zostanie stronie ogłoszona lub doręczona decyzja organu pierwszej instancji w tym przedmiocie.
W ostatnim zdaniu uzasadnienia wyroku zawierającym wskazania co do dalszego postępowania w sprawie Sąd stwierdził, że konsekwencją tego wyroku, po jego uprawomocnieniu się winno być uchylenie decyzji organów obydwu instancji które zostały już uchylone tym wyrokiem. Ta oczywista omyłka winna być sprostowana z urzędu w opisany wyżej sposób, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. gdyż nie narusza w żadnym zakresie sposobu rozstrzygnięcia sprawy a jednocześnie eliminuje oczywistą omyłkę w której Sąd wskazał na konieczność uchylenia w dalszym postępowaniu tych decyzji które uchylił w rozstrzygnięciu wyroku.
Oczywiste jest w niniejszej sprawie, że skoro Sąd uchylił zaskarżone decyzje to organ administracji po zwrocie akt nie mógł ich ponownie uchylić a jego postępowanie winno sprowadzić się do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie opłaty adiacenckiej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z tych też przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.