Uzasadnienie
3 II SA/Gd 1613/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 października 2003 r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) po rozpatrzeniu odwołania Z. P. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 sierpnia 2003 r. Nr [...] orzekającej o jego wymeldowaniu z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, iż Z. P. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania w K. przy ul. [...] od 1998 roku, opuścił je dobrowolnie, zabierając wszystkie swoje rzeczy i zamieszkał u swojej żony w K. przy ul. K., w tym zakresie oparto się na ustaleniach dokonanych przez Sąd Rejonowy w K. w sprawie z powództwa E. P. przeciwko Z. P. o eksmisję, oznaczonej sygn. akt [...].
W związku z tym uwzględniając orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 roku, w którym stwierdzono, iż postępowanie meldunkowe ma charakter jedynie ewidencyjny i badaniu w nim podlega jedynie fakt przebywania w konkretnym lokalu a nie tytuł prawny do przebywania w nim stwierdzono, że zachodziły przesłanki upoważniające organy administracji do wymeldowania Z. P. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z.P. stwierdzając, że nie opuścił dobrowolnie lokalu w K. przy ul. [...]. Nie przebywa w nim gdyż aktualnie przebywa w Zakładzie Karnym w S. odbywając karę pozbawienia wolności. Ponadto skarżący stwierdził, że podejmując zaskarżoną decyzję oparto się tylko i wyłącznie na zeznaniach jego babci E. P. oraz na tym, że Sąd Rejonowy odmówił jego eksmisji uzasadniając to tym, iż nie można eksmitować kogoś kto nie zamieszkuje w spornym lokalu.
Ponadto na rozprawie Z. P. stwierdził, że decyzją z dnia 27 lutego 2003 r. nr [...] Burmistrz K. odmówił jego wymeldowanie z lokalu przy ul. [...] i decyzja ta stała się ostateczna, a w okresie między lutym i sierpniem 2003 r. przebywał w zakładzie karnym.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z postanowieniami art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. jedyną przesłanką badaną w postępowaniu o wymeldowanie jest okoliczność przebywania konkretnej osoby w lokalu, w którym jest ona zameldowana. Okoliczność ta nie może być jednak badana w oderwaniu od okoliczności faktycznych i prawnych konkretnej sprawy administracyjnej. Dokonując ustaleń w tym zakresie organy administracji powinny wyjaśnić, czy w konkretnej sprawie nie były wydawane inne orzeczenia administracyjne uzależniając od tego dalszy przebieg postępowania.
W sprawie o wymeldowanie nie jest przesłanką do odmowy orzeczenia wymeldowania wcześniejsze wydanie decyzji odmawiającej tej czynności. W tej kategorii spraw upływ czasu jest bowiem okolicznością mogącą mieć wpływ na zmianę stanu faktycznego, uzasadniającą wydanie innej decyzji. Organ administracji w prowadzonym postępowaniu powinien jednak wykazać na czym polegały zmiany w stanie faktycznym oraz jakie ewentualnie wywołują one skutki prawne. Bez wyjaśnienia tych okoliczności nie można bowiem mówić o wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności stanu faktycznego do czego obligują organy administracji postanowieniem art. 7 i 77 k.p.a. wprowadzające zasadę prawdy obiektywnej.
W przedmiotowej sprawie faktem bezspornym jest wydanie przez Burmistrza K. w dniu 27 lutego 2003 roku decyzji odmawiającej wymeldowania Z. P. z lokalu przy ul. [...] w K., okolicznością nie budzącą wątpliwości jest również to, że w okresie od lutego 2003 roku do sierpnia 2003 roku przebywał on w zakładzie karnym. Mając świadomość tych okoliczności organy administracji w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym nie wykazały na czym polegała zmiana okoliczności faktycznych w sprawie. W tym zakresie ograniczono się jedynie do stwierdzenia wydania w dniu 27 maja 2003 r. przez Sąd Rejonowy w K. wyroku odmawiającego eksmisji Z. P. z przedmiotowego lokalu z uwagi na fakt nieprzebywania w nim.
Orzeczenie to samo w sobie nie może zastępować własnych ustaleń faktycznych organów administracji. Nie wynika z niego bowiem czy podstawą jego wydania były przesłanki istniejące w dniu 27 lutego 2003 r., to jest w dacie wydania decyzji administracyjnej odmawiającej wymeldowania Z. P., czy też takie, które zaistniały później.
Okoliczność ta ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem zaskarżona decyzja była wynikiem ujawnienia nowych dowodów, które istniały w dacie wydania decyzji o odmowie wymeldowania skarżącego, to powinna być ona wydana po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Natomiast jeżeli była skutkiem zmiany stanu faktycznego to mogła stanowić wynik nowego postępowania administracyjnego.
Brak wyjaśnienia tych okoliczności stanu faktycznego stanowi istotne naruszenie wynikające z art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Z uwagi na skutki prawne jakie mogło wywołać zaskarżone orzeczenie Sąd na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że nie może ono być wykonane.