Uzasadnienie
Stanisław J., powołując się na treść art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym - wniósł o uchylenie uchwały Rady Miasta B. z 17 czerwca 1998 r. w sprawie zasad utrzymania czystości i porządku na terenie B., określonych w załączniku do uchwały, a w szczególności - par. 12 ust. 2 załącznika do uchwały, w którym ustalono częstotliwość wywozu stałych odpadów komunalnych drobnych z nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi, budynkami wielolokalowymi, obiektami użyteczności publicznej i obsługi ludności na rzadziej niż raz na 14 dni.
Nadto skarżący wniósł o spowodowanie, aby częstotliwość wywozu odpadów komunalnych, zwłaszcza nieorganicznych, była uzależniona od napełnienia całkowitego pojemnika służącego do ich gromadzenia, a więc - dotyczyła okresów dłuższych niż 14 dni /chodzi chyba o pojemnik skarżącego/.
Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że uregulowanie zawarte w zaskarżonej części uchwały /załącznika/ jest sprzeczne z prawem, gdyż nakłada na część właścicieli nieruchomości obowiązek wnoszenia opłat za niewykonane usługi przez przedsiębiorstwo wywożące odpady.
Organ nadzoru /wojewoda B./, do którego zwracał się w tej sprawie, odpowiedział, że nie dopatrzył się w kwestionowanych postanowieniach załącznika do uchwały rażącego naruszenia prawa, zaś uchwała uzyskała pozytywną opinię Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w B. W dniu 6 lipca 1998 r. skarżący wezwał zarząd miasta B. do dokonania zmian par. 12 ust. 2 pkt 1 załącznika do zaskarżonej uchwały.
Pismem z dnia 24 lipca 1998 r. prezydent B. poinformował skarżącego, że zmian w uchwale może dokonać jedynie Rada Miasta, a postępowanie w sprawie zostanie zawieszone do czasu rozpatrzenia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Podobna sprawa toczyła się przed NSA, lecz skargę sąd odrzucił "pod pretekstem" /zdaniem skarżącego/ niedotrzymania terminu do wniesienia skargi. Omawiana uchwała Rady Miasta B. z dnia 17 czerwca 1998 r. w sprawie zasad utrzymania czystości i porządku na terenie B., w zaskarżonym par. 12 ust. 2 pkt 1 załącznika do uchwały stanowi, że "wywóz odpadów komunalnych odbywa się według częstotliwości zapewniającej właściwy stan sanitarno-porządkowy nieruchomości; ustala się częstotliwość wywozu stałych odpadów komunalnych drobnych z nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi, budynkami wielolokalowymi, obiektami użyteczności publicznej i obsługi ludności - nie rzadziej niż raz na 14 dni.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Domagając się stwierdzenia nieważności opisanej wyżej części uchwały Rady Miasta w B. z dnia 17 czerwca 1998 r. skarżący zarzucał, że określając częstotliwość wywozu odpadów komunalnych z nieruchomości /co dotyczy również nieruchomości Stanisława J./ Rada Miasta B. naruszyła prawo.
Skarżący nie wskazał co prawda przepisu /normy, dziedziny prawa/ naruszonego określeniem częstotliwości wywozu odpadów, opisał natomiast sposób, w jaki to nastąpiło. Mianowicie w skardze podniesiono, że uchwała "nakłada obowiązek dla części właścicieli nieruchomości wnoszenia opłat za niewykonaną pracę /usługi/ przez wywożącą odpady Spółkę z o.o. "L.B.". Chodzi bowiem o to, że skarżący, utylizując część odpadów z prowadzonego gospodarstwa domowego, nie napełnia w całości pojemnika, a ten jest mimo to co 14 dni opróżniany przez wykonującą usługę spółkę.
W zaskarżonej części uchwały nie narzucono właścicielom wielkości pojemnika na odpady ani też uchwała nie nałożyła obowiązku korzystania z usług konkretnego wywożącego.
Odnośnie tego ostatniego uchwała stanowi w par. 18, że właściciel nieruchomości usuwający odpady komunalne bez pośrednictwa jednostki wywozowej zobowiązany jest zapewnić taki ich transport na wysypisko, aby nie powodowało to zanieczyszczenia powierzchni ziemi, powietrza, wody, a także - nie stanowiło uciążliwości dla osób trzecich.
Z powyższego wynika, że wybór sposobu usuwania /wywożenia/ odpadów komunalnych z nieruchomości pozostawiony jest jej właścicielowi, z zachowaniem warunków, o jakich mowa w cyt. par. 18 uchwały.
Opisywana w skardze materia należy zatem do zagadnień nie normowanych przepisami zaskarżonej uchwały w tym znaczeniu, że uchwała nakłada obowiązek wywozu stałych odpadów komunalnych drobnych z nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi nie rzadziej niż raz na 14 dni, nie określając kto ma wywozić odpady i w jakich pojemnikach należy je gromadzić. Odnośnie pojemności zbiorników w par. 5 ust. 2 uchwała stanowi, że liczba i wielkość pojemników lub kontenerów powinna zapewnić gromadzenia stałych odpadów komunalnych drobnych przez okres pomiędzy kolejnymi wywozami.
Jeśli skarżący zrezygnuje z usług jednostki wywozowej, przestaną go w tej mierze obowiązywać wskazania określone w par. 5 ust. 1 uchwały.
Pozostaje do rozważenia, czy określenie częstotliwości usuwania drobnych odpadów komunalnych stałych z nieruchomości jest zgodne z prawem.
Jako prawne podstawy podjęcia uchwały przywołano w niej przepisy art. 4 pkt 1-6 i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach /Dz.U. nr 132 poz. 622/ w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./.
Art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym /aktualnie - gminnym/ uprawnia gminę do stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy /przepisów gminnych/ na podstawie upoważnień ustawowych.
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. do zadań własnych gminy zalicza utrzymanie czystości i porządku w gminach /art. 3/, zaś w art. 4 pkt 1-6 określa, jakie zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy ustala rada gminy po zasięgnięciu opinii państwowego terenowego inspektora sanitarnego. W pkt 3 omawianego przepisu ustawodawca przewidział, że w drodze uchwały rady gminy ustala się częstotliwość, zasady i sposób usuwania odpadów komunalnych z nieruchomości.
Z powyższego wynika, że zaskarżoną uchwałę podjęto - po zasięgnięciu opinii właściwego terenowego inspektora sanitarnego - zgodnie z upoważnieniem ustawowym.
Z tych wszystkich względów skargę uznano za nieuzasadnioną.