Uzasadnienie
Skarżąca I. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z siedzibą w R. z dnia 31 stycznia 2006r. nr [...] w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania zaliczki alimentacyjnej.
Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1279 ze zm./ skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Stosownie natomiast do art. 127 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Zgodnie z przepisami art. 129 § 1 i § 2 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżącej doręczono odpis powołanej wyżej decyzji z 14 listopada 2005r. wraz z pouczeniem o sposobie odwołania i 14 dniowym terminie złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca z naruszeniem terminu 14 dniowego złożyła odwołanie do organu I instancji, bez wniosku o przywrócenie terminu. Skoro zatem skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 52 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo prawidłowego jej pouczenia zawartego w decyzji z dnia 14 listopada 2005r. i z pominięciem trybu postępowania opisanego w uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji i z naruszeniem terminu złożyła odwołanie wnosząc je do organu I instancji, bez wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania, to skarga winna ulec odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Biorąc powyższe pod uwagę i działając na mocy art. 58§1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Sąd odrzucił skargę na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu jako niedopuszczalną.
Nadto działając na mocy art. 222cyt. ustawy Sąd nie żądał opłaty od skargi uznając z przyczyn wyżej przedstawionych, że skarga podlega odrzuceniu.