Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 maja 2004r. nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Społecznej działając na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 7 pkt 5, art.8, art. 9, art. 18 ust. 1 pkt 1, 2, art. 37 ust. 1, 2, 3, art. 98, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1, 2, art. 106 ust. 1, 3, 4 i art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej / Dz. z 2004r., nr 64, poz. 593/ w związku z art. 9 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 stycznia 2003r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia / tekst jednolity Dz. U. 2003r, nr 45, poz. 391 ze zm./ przyznał E. Z. pomoc w postaci zasiłku stałego od 1 maja 2004r. do 31 marca 2005r. w wysokości 359, 14 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego ustalił, że E. Z. kwalifikuje się do pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego ponieważ jest osobą pełnoletnią, całkowicie niezdolną do pracy z powodu niepełnosprawności. Nadto organ podał, że zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wysokość zasiłku ustala się jako różnicę pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, określonym w art. 8 ustawy, a dochodem tej osoby, nie więcej jednak niż 418 zł i nie mniej niż 30zł.
Organ powołał się na przeprowadzony wywiad środowiskowy, z którego wynika, że dochód E. Z. na osobę wynosi 101, 86zł - dochód ten stanowi równowartość dodatku mieszkaniowego, natomiast jego kryterium dochodowe wynosi 461 zł /kryterium dla osoby samotnie gospodarującej/.
Powołując się na powyższe ustalenia organ ustalił, że należna wysokość świadczenia wynosi 359, 14 zł miesięcznie / tj. 461 zł-kryterium dochodowe minus 101, 86 zł- dochód/.
E. Z. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem.
W uzasadnieniu odwołania E. Z. podniósł, że zasiłek stały, zwany dawniej wyrównawczym jest jego jedynym źródłem dochodu i należy mu się w maksymalnej wysokości, tj. 418 zł miesięcznie. Podniósł, że dodatek mieszkaniowy, który otrzymuje nie jest dochodem i niezgodnie z prawem został uwzględniony jako dochód przy ustalaniu wysokości zasiłku stałego. Odwołujący zarzucił, że niezgodnie z prawem zasiłek stały został obniżony o wysokość dodatku mieszkaniowego.
Samorządowe kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 listopada 2004r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało treść art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461zł zwanej " kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2- 15 / np. niepełnosprawności, ubóstwa/ lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.
Następnie organ przytoczył definicję dochodu zawartą w ustawie o pomocy społecznej, w myśl, której za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1/ miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;
2/ składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;
3/ kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.
Do dochodu ustalonego w myśl ust. 3 nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego oraz wartości świadczeń w naturze.
Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy zasiłek stały w przypadku osoby samotnie gospodarującej ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie.
Organ II instancji powołując się na powyższe uregulowania prawne ustalił, że kwota dodatku mieszkaniowego stanowi dochód w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej i ma bezpośredni wpływ na wysokość zasiłku stałego. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość zasiłku stałego na kwotę 359, 14 zł, tj. w wysokości po odliczeniu dodatku mieszkaniowego.
E. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia 4 listopada 2004r nr 3337/ 04 i wniósł o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem oraz zasądzenia wyrównania zasiłku do kwoty 418 zł.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zasiłek stały przyznany na mocy decyzji z dnia 19 maja 2004r. jest kontynuacją zasiłku stałego wyrównawczego, który to zasiłek został wcześniej pomniejszony w związku z przyznaniem dodatku mieszkaniowego. Skarżący podał, że w istocie jest to ten sam zasiłek / zmieniła się tylko jego nazwa w ustawie z 12 marca 2004r./
Skarżący podniósł zarzut błędnego i niezgodnego z prawem zakwalifikowania dodatku mieszkaniowego do dochodu. Zarzucił, że takie działanie nie ma uzasadnienia w obowiązującym prawie.
Niezależnie od powyższego skarżący podał, że jego odwołanie od decyzji z 4 listopada 2004r. jest jego trzecim odwołaniem w sprawie przyznania zasiłku celowego – w sprawie wysokości tego zasiłku. Wskazał, że dotychczas nie zostały rozpoznane jego dwie skargi na wcześniej wydane decyzje. Na rozprawie przed Sądem Administracyjnym skarżący oświadczył, że w Sądzie znajdują się 3 jego sprawy i wnosił o rozpatrzenie w pierwszej kolejności tej sprawy, która pierwsza wpłynęła do Sądu. Przedłożył nadto wykaz dochodzonych sum pieniężnych do zapłaty w związku z potrącaniem mu z kwoty zasiłku stałego dodatku mieszkaniowego, podnosząc, że jego roszczenie ma charakter wyłącznie finansowy, gdyż dotyczy wysokości przyznanego zasiłku. Wskazywał ponadto, że domaga się odszkodowania w związku z tym, że jego sprawy nie zostały dotychczas rozpoznane.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art.1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie sanowi inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie może być jedynie opisana wyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2004r., gdyż stosownie do powołanego przepisu art. 134§ 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej. Zatem przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w odniesieniu do której wydawana jest decyzja administracyjna. W niniejszej sprawie przedmiot postępowania wyznacza decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2004r. Zaskarżenie tej decyzji do Sadu oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która w tej decyzji została rozstrzygnięta.
W tym stanie faktycznym i prawnym inne decyzje administracyjne wydawane w sprawie przyznania zasiłku stałego, czy też zasiłku stałego wyrównawczego, na które powołuje się skarżący, nie stanowią tej samej sprawy administracyjnej w rozumieniu cyt. przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Dodatkowo wskazać należy, że z przedłożonego przez skarżącego wykazu dochodzonych sum pieniężnych wynika, że w sprawach zasiłku były wydawane decyzje z dnia 8 września 2003r i z dnia 18 marca 2004r a zatem w świetle dokonanych wyżej ustaleń każda z nich stanowi sprawę administracyjną w rozumieniu art. 134 § 1 w/ wym. ustawy. Odnośnie zarzutu dotyczącego kolejności w jakiej sprawy są rozpoznawane stwierdzić należy, że okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę przez Sąd zgodności z prawem decyzji z dnia 4 listopada 2004r. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w sprawach tych postępowanie zostało zawieszone, w okresie zawieszenia nie biegną żadne terminy a nadto podczas zawieszenia postępowania sąd nie podejmuje żadnych czynności, natomiast po podjęciu postępowania nastąpi wyznaczenie nowych terminów rozpoznania spraw / art. 127 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi, a mianowicie zarzutu, że organy błędnie do dochodu wliczyły dodatek mieszkaniowy Sąd zważył:
Warunki do otrzymania zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej określają przepisy art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej / Dz. U. nr 64, poz. 593/ i organy prawidłowo ustaliły, że skarżący E. Z. kryteria te spełnia.
Również wysokość zasiłku została dokładnie określona w art. 37 pkt. ust. 2 pkt1 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi że w przypadku osoby samotnie gospodarującej, zasiłek stały ustala się w wysokości- różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie.
Kryterium dochodowe skarżącego zwane w ustawie " kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej " wynosi 461 zł / zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 461zł/.
Z akt sprawy /wywiadu środowiskowego/ wynika, że dochód skarżącego stanowił dodatek mieszkaniowy w kwocie 101, 86 zł miesięcznie.
Dochód ten, wbrew zarzutom skargi, wyliczono prawidłowo zgodnie z przepisem art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, który nakazuje sumować uzyskane przychody z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Z kolei przepisy art. 8 ust. 3 i ust.4 ustawy z 12 marca 2004r. wymieniają te obciążenia i wydatki, które pomniejszają dochód lub te świadczenia, których ze względu na charakter /świadczenia jednorazowe lub w naturze/ nie zalicza się do dochodu, lecz nie miały one miejsca w tym przypadku.
Z powołanego przepisu art. 8 ust. 3 i ust. 4 wynika więc, że świadczenia, uzyskiwane z tytułu dodatku mieszkaniowego, wliczane są do dochodu.
Skoro zatem prawidłowo został wyliczony zarówno dochód skarżącego, prawidłowo ustalono kryterium dochodowe, to zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa.
Odnośnie podnoszonego w skardze zarzutu skarżącego, że jego żądania mają charakter wyłącznie finansowy i z tego tytułu dochodzi kwot potrącanych mu z zasiłku stałego /pomniejszania zasiłku w związku z uwzględnieniem jako dochodu dodatku mieszkaniowego/, to jak to wyżej ustalono sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, a kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Zgodnie z art. 145 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję administracyjną, w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy;
2/stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach.
Nadto w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala / art. 151 ustawy/. Zatem w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi zgłoszone przez skarżącego żądania finansowe nie podlegają rozpoznaniu przez Sąd Administracyjny.
Ponownie podkreślić należy, że sąd administracyjny, jak to wynika z cytowanych przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontroluje zgodność z prawem decyzji administracyjnych i konsekwencją takiej kontroli jest wydanie orzeczenia, o którym mowa w powołanych wyżej przepisach art. 145 i art151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem nawet gdyby skarga zasługiwała na uwzględnienie, co w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca, to i wówczas wydanie decyzji uwzględniającej żądania finansowe skarżącego, w tym poprzez przyznanie kwoty wyrównania zasiłku nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
W świetle powyższych ustaleń faktycznych i prawnych Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz