Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 kwietnia 2006 r. pan L. K. wniósł o przeprowadzenie, w trakcie postępowania z wniosku Zarządu A. dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą w R. przy ul. S. na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] wizji w celu ustalenia kontynuacji funkcji, cech i parametrów gruntów sąsiednich.
Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia 30 maja 2005 r., na podstawie art. 123, art. 78 § 2 k.p.a. odmówił L. K. przeprowadzenia żądanego dowodu.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż nie można było uwzględnić wniosku L. K. o przeprowadzenie wizji lokalnej, bowiem organ dysponował dostatecznymi dowodami (między innymi mapami do celów informacyjnych, mapami ewidencyjnymi, danymi z rejestru gruntów) do opracowania analizy, której wynik był wystarczający do sporządzenia projektu decyzji.
Ponadto organ nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, co do definicji "działki sąsiedniej" wyjaśniając, iż zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 m.
Organ przywołał także własne orzeczenie z dnia 20 września 2004 r., (sygn. akt 1762/04), w którym wskazano, iż przez działkę sąsiednią, o której mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozumieć nie tylko działkę bezpośrednio graniczącą z działką planowanej inwestycji, ale także obszar oddziaływania istniejącej zabudowy, okolice, pobliże.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł L. K. twierdząc, iż stanowisko organu I instancji nie ma uzasadnienia prawnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 16 stycznia 2006 r., na podstawie art. 134 w związku z art. 141 § 1 i art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność powyższego zażalenia.
W uzasadnieniu organ powołując się na przepis art. 141 § 1 k.p.a. wskazał, iż na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi, czyli gdy przepisy wyraźnie przewidują środek zaskarżenia.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż ani art. 78 k.p.a., ani też żadne inne przepisy nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu. A zatem w ocenie organu uzasadnionym było uznanie zażalenia L. K. za niedopuszczalne.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie wniósł L. K. żądając jego uchylenia.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż stanowisko organu jest błędne i nie znajduje uzasadnienia stanie faktycznym.
Skarżący wskazał, iż żądał przeprowadzenia oględzin zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., który stanowi, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Wskazał ponadto, iż A. od wielu lat nie zabiegała o zagospodarowanie spornej działki nr [...] w R. Dopiero w momencie ubiegania się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości przez skarżącego A. podjęła kroki w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz ponowiło argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
W niniejszej sprawie rozważeniu podlega kwestia, czy organ odwoławczy uznając za niedopuszczalne wniesione przez L. K. zażalenie na postanowienie z dnia 30 maja 2005 r. działał zgodnie z prawem.
Odmowa przeprowadzenia dowodu następuje w formie postanowienia zgodnie z art. 123 k.p.a. stanowiącym, iż w toku postępowania administracyjnego organ wydaje postanowienia.
Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (por. art. 141 § 1 k.p.a.).
Zażalenie jest zwyczajnym, samodzielnym i formalnym środkiem prawnym. Środek ten przysługuje tylko na niektóre postanowienia.
Artykuł 141 § 1 kpa stanowi, że "na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi". Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jest to rozwiązanie procesowe odmienne niż w przypadku odwołania, które przysługuje od decyzji wydanych w I instancji (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1998 r., II SA 1434/97, LEX nr 41281).
W Kodeksie postępowania administracyjnego nie ma przepisu, który przewidywałby składanie zażaleń na postanowienia odmawiające przeprowadzenia dowodu.
W rozpatrywanej sprawie L. K. we wniosku z dnia 26 kwietnia 2005 r. zażądał przeprowadzenia dowodu w formie oględzin w celu ustalenia kontynuacji funkcji, cech i parametrów gruntów sąsiadujących z działką nr [...] w R. Organ I instancji wydał postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu z oględzin.
Jak wyżej wskazano na postanowienie to nie służy zażalenie, bowiem ustawodawca nie przewidział środka zaskarżenia od postanowienia odmawiającego przeprowadzenie dowodu.
Mimo to L. K. wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie.
Konsekwencją takiego działania było stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności takiego zażalenia.
Reasumując, postanowienie organu I instancji miało charakter postanowienia dowodowego jako takie nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, albowiem Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia na tego typu postanowienie. W takim stanie rzeczy zażalenie było niedopuszczalne (art. 141 § 1 kpa) i nie mogło być merytorycznie rozpoznawane.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.