Uzasadnienie
S. O. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 13 stycznia 2003 r. Nr [...].
Zaskarżoną decyzją w/w organ uchylił decyzję własną z dnia 5 lipca 2003 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego i jednocześnie omówił przyznania wnioskowanego świadczenia z tytułu pracy przymusowej.
W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 127 § 3, 138§ 1 pkt 2 kpa oraz art.4 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.)
W uzasadnieniu podano, iż uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania podyktowane było okolicznością błędnego ustalenia terminu jaki obowiązywał dla składania wniosków o przyznanie w/w świadczenia. Rozpoznając sprawę merytorycznie organ stwierdził, że zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 31 maja 1996 r., represją w rozumieniu ustawy jest deportacja (wywiezienie), do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego w jego granicach sprzed 1 września 1939 r. na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939 – 1945. R., gdzie skarżący wykonywał pracę przymusową był miejscowością położoną na terytorium II Rzeczypospolitej.
W wniesionej skardze skarżący nie zgodził się z przyjętą przez organ interpretacją w/w przepisu ustawy. Zadaniem skarżącego twierdzenie, że " strona pracowała przymusowo pracowała od 09.1939 do 05.1945 w R. a zatem na terytorium II Rzeczypospolitej" oznacza też twierdzenie, że R. w okresie wojny nie był okupowany, lecz był " na terytorium II Rzeczypospolitej".
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko o braku w przypadku skarżącego spełnienia warunku "deportacji" o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. "a" ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone,podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 53, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skargi nie można było uwzględnić albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Jako ugruntowane należy uznać stanowisko orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2001 r. V SA 564/01, LEX nr 84361, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2001 r. V SA 504/01, LEX nr 84354), iż sam fakt wykonywania pracy przymusowej nie stanowi wystarczającej przesłanki przyznania świadczenia przewidzianego w powołanej wyżej ustawie. Jak to przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 8 listopada 2001 r., kryterium wyróżniającym grupę osób uprawnionych do świadczenia o którym wyżej stanowi obiektywnie trudniejsza sytuacja deportowanych (wywiezionych poza granice II Rzeczypospolitej) tj. osób przymusowo zatrudnionych i jednocześnie wyrwanych z dotychczasowego środowiska. Z przedstawioną w uzasadnieniach powołanych wyżej wyroków argumentacją zgadza się również skład orzekający w niniejszej sprawie.
Z wskazanych w uzasadnieniu względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.