Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję własną z dnia 31 marca 1998 r. stwierdzającą nieważność decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta G. z dnia 9 stycznia 1997 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - budowy szkoły - Liceum Ogólnokształcącego w G. przy ul. T. obejmującej działkę o numerach 76, 77, 40/278, 39/278, 98, 99, 97, 06, 05/2 i odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 127 par. 3, 4 Kpa w związku z art. 138 par. 1 pkt 2 i art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa oraz art. 42 ust. 1 pkt 1, art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż pismem z dnia 1 lipca 1997 r. skarżący Wiesław, Apolonia i Katarzyna S. zażądali zbadania w trybie nadzoru legalności decyzji organu I instancji z dnia 9 stycznia 1997 r. pod kątem jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Badając legalność tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze doszło do wniosku, iż decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta G. a dotycząca warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta G. Inwestycja dotyczyła jednostki planistycznej oznaczonej symbolem ME.2, dla której plan przewiduje funkcje zieleni parkowej oraz zabudowy mieszkaniowej o wysokim standardzie i niskiej intensywności.
Ten zapis doprowadził do wydania pierwotnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 1998 r., którą stwierdzono nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Rozpoznając w trybie art. 127 par. 3 i 4 Kpa wniosek Towarzystwa J. o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla jednostek planistycznych ME.2 budownictwo mieszkaniowe jako funkcje preferowane. Taki zapis w planie nie oznacza zakazu innego budownictwa, a zwłaszcza budownictwa służącego obsłudze osiedla mieszkaniowego.
Stanowisko takie - zdaniem organu - jest tym bardziej zasadne, że w planie zagospodarowania przestrzennego w pkt UF-1 dotyczącym przedmiotowej jednostki planistycznej zapisano, że "na terenach niepublicznych stanowiących nieruchomości użytkowane przez osoby prawne i fizyczne, w odniesieniu do których ustalono funkcje preferowane dopuszcza się inny sposób użytkowania pod warunkiem, że: - nie będzie on sprzeczny z innymi ustaleniami planu dotyczącymi tego terenu, - nie będzie kolizyjny z funkcją preferowaną".
Taki zapis nie dostrzeżony przez Kolegium przy pierwszym rozpoznaniu sprawy - zdaniem organu - dowodzi podstawy do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przyszłej inwestycji liceum ogólnokształcącego.
Nieprecyzyjny zapis w planie zagospodarowania przestrzennego w powiązaniu z faktem, iż teren objęty decyzją został już w 1935 r. przeznaczony na cele oświatowe, a nadto i z tą okolicznością, iż na tym terenie od 1994 r. znajduje się Liceum nie dawał podstaw do stwierdzenia, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z 9 stycznia 1997 r. - Liceum rażąco naruszała prawo w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
W konsekwencji prowadziło to do uchylenia decyzji własnej i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wyżej cytowanej.
Decyzję tę zaskarżyli Wiesław i Apolonia S. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucili, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 6 i art. 7 Kpa bez udziału skarżących, co narusza art. 10 par. 1 Kpa oraz z naruszeniem całości zasad zapisanych w rozdziale 2 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Podnosząc zarzuty naruszenia art. 6 i art. 7 Kpa, a w szczególności, jak piszą skarżący, całości zasad ogólnych zapisanych w rozdziale 2 Kpa skarżący nie wskazują, na czym polega naruszenie tych zasad przez organ.
Lakoniczności skargi Sąd nie mógł wyjaśnić z uwagi na to, iż na rozprawę nie stawił się pełnomocnik skarżących mimo powiadomienia go o terminie rozprawy w trybie art. 44 Kpa.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniu skarżących brali oni udział w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzupełnione zostało jedynie o materiał w postaci oryginału planu zagospodarowania przestrzennego Miasta G. a także planu działek z zaznaczeniem ich własnych i tych okalających działkę, na której ma powstać inwestycja - Liceum Ogólnokształcące.
Odnosząc się do legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż dotyczy ona zarówno decyzji własnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 9 stycznia 1997 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.
Podstawą stwierdzenia nieważności tej ostatecznej decyzji miało być rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, której plan zagospodarowania przestrzennego dla jednostki planistycznej, w której ma być realizowana nie przewidywał.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się w pełni ze stwierdzeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zapis" funkcja preferowana" nie oznacza zakazu innego rodzaju budownictwa niż budownictwo preferowane, oznacza co najwyżej pierwszeństwo inwestycji o charakterze funkcji preferowanej i obowiązek zachowania proporcji między funkcją preferowaną a innymi zamierzeniami inwestycyjnymi. Z takiego zapisu w żadnym razie nie można wyprowadzić wniosku o kategorycznym zakazie inwestycji o funkcjach innych niż preferowane. Taki zapis prowadzi do wniosku, że wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla budowy Liceum Ogólnokształcącego w sytuacji, w której już takie Liceum na przedmiotowym terenie choć o mniejszych rozmiarach funkcjonuje Prezydent Miasta G. nie naruszył rażąco prawa.
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie może też być uznana za nieważną także z powodu jej niezgodności z planem, bowiem takiej niezgodności w sposób jednoznaczny dopatrzyć się nie można.
Teren, którego dotyczy zamierzona inwestycja, stanowi własność Towarzystwa J., co zgodnie z zapisem UF-1 w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszcza inny sposób użytkowania terenu, dla którego ustalono funkcje preferowane.
Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oddalił skargą.