Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 września 2006r. nr [...] Burmistrz Miasta na podstawie art. 104 kpa w zw. z art. 3 pkt 16 i 17a, art. 4 ust. 2, art. 5, art. 6, art. 7, art. 8, art. 11a, art. 24, art. 26, art. 47, art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) oraz § 2, § 4 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005r. w sprawie sposobu trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. Nr 105, poz. 881 ze zm.) odmówił M. J. przyznania za okres od dnia 1 sierpnia 2004r. do dnia 6 marca 2005r. świadczenia w formie dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka na syna J. J. oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka na córkę I. J. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych za osobę samotnie wychowującą dziecko uważa się pannę, kawalera, wdowę, wdowca, osobę pozostającą w separacji, orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, chyba że wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem.
Dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje samotnie wychowującym dziecko matce, lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka ponieważ drugi z rodziców dziecka nie żyje lub ojciec dziecka jest nieznany. Organ ustalił, że M. J. w dniu wydania decyzji był osobą rozwiedzioną samotnie wychowująca dzieci: syna J. oraz córkę I., wobec czego spełniał warunki z art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych.
Nie można było jednak uznać prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, ponieważ drugi z rodziców żyje i jest znany. Ponadto ugodą sądową z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt II C 3770/03 ustalono, iż matka dzieci A. J. zobowiązała się łożyć na rzecz dzieci J. i I. kwoty po 150 zł miesięcznie, wyrokiem z dnia 4 marca 2005r. orzeczono rozwód małżeństwa oraz zasądzono na rzecz dzieci alimenty w kwotach po 100 zł na każde z nich. Organ pierwszej instancji podniósł, że w okresie od dnia 1 sierpnia 2004r. do dnia 6 marca 2005r. wnioskodawca nie posiadał statusu osoby samotnie wychowującej dziecko, ponieważ był w związku małżeńskim. We wskazanym okresie nie mógł też nabyć prawa do dodatku na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, albowiem z dokumentacji wynikało, że od dnia 30 kwietnia 2004r. Fundusz Alimentacyjny nie wypłacał wnioskodawcy żadnych świadczeń.
Obecnie przepis ten utracił moc. Wnioskodawca otrzymywał zaś zaliczkę alimentacyjną na mocy obowiązującej od dnia 1 września 2005r. ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych i zaliczce alimentacyjnej.
Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że decyzją z dnia 4 kwietnia 2005r. nr [...] przyznał wnioskodawcy dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka za okres od dnia 7 marca 2005r. do dnia 31 sierpnia 2005r. tj. od chwili uzyskania rozwodu i złożenia kolejnego wniosku.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. J. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 4 grudnia 2006r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 11a ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazując na przepisy art. 11a oraz art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych podniósł, że prawo do otrzymywania świadczenia rodzinnego w formie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka zostało przez ustawodawcę uzależnione od łącznego spełnienia następujących warunków: matka lub ojciec, opiekun faktyczny dziecka albo opiekun prawny dziecka jest osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu przepisów ustawy oraz na rzecz dziecka nie zostało zasądzone od drugiego z rodziców świadczenie alimentacyjne, chyba że drugi z rodziców dziecka nie żyje albo drugi z rodziców dziecka – ojciec jest nieznany.
Kolegium wskazało, że z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika, że odwołujący się był osobą samotnie wychowująca dziecko w rozumieniu przepisów ustawy, jednak nie można było uznać, iż spełniał on drugi z wymienionych warunków, skoro na rzecz małoletnich dzieci odwołującego się zasądzone zostało świadczenie alimentacyjne w kwocie 100 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję M. J. podniósł, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją był faktycznym i prawnym opiekunem dzieci, zaś matka zobowiązała się łożyć na ich rzecz świadczenie alimentacyjne, jednak z tego obowiązku się nie wywiązywała. Podniósł, że z uwagi na odmowę przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka został pozbawiony zarówno świadczeń alimentacyjnych, jak i powyższego świadczenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiadała prawu.
Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje samotnie wychowującym dziecko matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka ponieważ:
- 1) drugi z rodziców dziecka nie żyje;
- 2) ojciec dziecka jest nieznany.
Skarżący we wniosku złożonym do organu pierwszej instancji domagał się przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka za okres od dnia 1 sierpnia 2004r. do dnia 06 marca 2005r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego wynikało, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 4 marca 2005r., sygn. akt II C 3770/03 związek małżeński zawarty pomiędzy skarżącym a A. C.-J. rozwiązany został przez rozwód zaś od A. C.-J. zasądzone zostały na rzecz małoletnich dzieci J. i I. – rodzeństwa J. alimenty w kwotach po 100 zł miesięcznie na rzecz każdego z nich. Ponadto w wyniku poczynionych przez organy obu instancji ustaleń wynikało, że matka J. i I. rodzeństwa J. – A. J. żyje.
Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, iż pomimo że skarżący M. J. w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, jako osoba rozwiedziona, był osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, to jednak w okresie objętym wnioskiem nie spełniał warunków do przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka określonych w art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych. W okresie od dnia 1 sierpnia 2004r. do dnia 6 marca 2005r. skarżący M. J. bowiem nadal pozostawał w związku małżeńskim zawartym z A. J., a zatem nie był uprawniony do uzyskania świadczenia rodzinnego w formie dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka.
Również w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie spełniał warunku do przyznania tego świadczenia, albowiem na rzecz małoletnich dzieci skarżącego zostało od drugiego z rodziców zasądzone świadczenie alimentacyjne.
Organ pierwszej instancji przeprowadził przedmiotowe postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz rozstrzygnął zgodnie z przepisami prawa materialnego. Zatem zaskarżona decyzja organu odwoławczego, pokrywająca się w swoim rozstrzygnięciu z decyzją organu pierwszej instancji oraz utrzymująca ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa została wydana zgodnie z prawem.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.