Uzasadnienie
W związku ze złożonym przez I. K. pismem z dnia 21 sierpnia 2003r. w sprawie wybudowania wolnostojącego urządzenia reklamowego na działce nr [...] w G. przy ulicy Ś. na podstawie zgłoszenia Wydziału Architektoniczno – Budowlanego UM, Plastyk Miejski poinformował ją, pismem z dnia 10 września 2003r., iż procedura określona dla robót budowlanych objętych zgłoszeniem nie wymaga wszczęcia postępowania, a zatem nie wymaga także wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto w piśmie tym wskazano, że w przypadku realizacji i tych robót na podstawić pozwolenia na budowę, ze względu na brak w Prawie budowlanym regulacji określających warunki sytuowania tego typu obiektów, brak interesu prawnego dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, a więc nie mogą oni zostać uznani za strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Ponieważ inwestycja dotyczy nieruchomości nie będącej własnością I. K., nie była konieczna jej zgoda na wykonanie robót objętych zgłoszeniem na działce nr [...].
I. K. wniosła odwołanie od tego pisma do Wojewody. W odwołaniu podniosła, że jako właścicielka sąsiedniej nieruchomości nie wyraża zgody na usytuowanie wolnostojącej konstrukcji o wysokości ok. 8 m, służącej do instalowania urządzeń reklamowych. Wskazała, iż jej zdaniem postawienie tego obiektu wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Powinna być ona zatem, jako strona takiego postępowania o nim zawiadomiona.
W odpowiedzi na to pismo Wojewoda, pismem z dnia 20 listopada 2003r. poinformował I. K., że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego od pism nie przysługuje odwołanie.
Jednocześnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. l pkt l ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. Nr 106 póz. 1126 z 2000 r. z późniejszymi zmianami), zamiar przeprowadzenia robót budowlanych polegających na montażu wolnostojącego nośnika reklamowego, niezwiązanego trwale z gruntem wymaga dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
Wojewoda wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 21.02.2003 r. inwestor – A S.A. zgłosił zamiar wykonania podświetlanego, wolnostojącego, niezwiązanego trwale z gruntem nośnika reklamowego na działce Nr [...] w G. przy ul. Ś., dołączając niezbędne rysunki wraz z opisem oraz dokumentując prawo do dysponowania terenem. W związku ze spełnieniem ustawowych wymogów organ, zawiadomieniem z dnia 4.03.2003 r. przyjął przywołane powyżej zgłoszenie. Powyższe przyjęcie zgłoszenia skutkowało możliwością wykonania zamierzonych robót budowlanych określonych w zgłoszeniu.
I. K. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której, poza przedstawieniem stanu faktycznego sprawy wywodziła, że niesłusznie odmówiono jej przymiotu strony. Podniosła także, iż w istocie oba pisma są decyzjami administracyjnymi, albowiem zawierają elementy decyzji.
W odpowiedzi Wojewoda wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do merytorycznych. zarzutów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Administracja publiczna może działać w sprawach indywidualnych nie tylko przez wydawanie indywidualnych aktów administracyjnych. Szereg doniosłych prawnie spraw jednostki jest załatwianych przez podejmowanie czynności materialnotechnicznych.
Indywidualny, zewnętrzny akt administracyjny jest władczym działaniem prawnym organu administracji skierowanym na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Tworzy on uprawnienie lub obowiązki dla konkretnego podmiotu. Następuje więc konkretyzacja prawa, które inaczej nie mogłoby stanowić podstawy do korzystania przez jednostkę z należnych jej praw lub wykonania obowiązków. W przypadku gdy uprawnienie strony nie powstaje bezpośrednio z mocy prawa, lecz w wyniku konkretyzacji normy prawnej, organ administracji dokonuje tej konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej.
Następuje wtedy, na podstawie powszechnie obowiązującego prawa, rozstrzygnięcie konkretnej sprawy, konkretnie określonej osoby, w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (k.p.a.).
Mamy też inne działanie organów administracji publicznej oparte na wyraźnej podstawie prawnej i wywołujące konkretne skutki prawne.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. (por art. 3 § 3 ustawy). W kręgu tych spraw nie mieszczą się pisma informacyjne
Pismo, na które skargę wniosła I. K. ma jedynie charakter informacyjny, a nie decyzyjny, mimo że ma niewątpliwy związek z indywidualnymi uprawnieniami skarżącej.
Zgodnie z art. 58 § pkt 1 ustawy p.s.a. Sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia.