Uzasadnienie
B. U., w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik A. G. i G. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym uchylono postanowienie Wójta Gminy z dnia 7 sierpnia 2019 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] obr. W., wszczętego na wniosek B. U. Pismem procesowym z dnia 12 marca 2020 r. B. U. wskazał, że nabył od pozostałych skarżących własność nieruchomości, której dotyczy zawieszone postępowanie, zatem brak jest podstaw do dalszego ich udziału w tym postępowaniu. W związku z tym skarżący jako pełnomocnik pozostałych osób cofnął skargę wniesioną w imieniu A. G. i G. S., podtrzymując natomiast skargę wniesioną w imieniu własnym.
Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2020 r. sąd umorzył postępowanie ze skargi A. G. i G. S..
Następnie pismem z dnia 23 czerwca 2020 r. skarżący cofnął skargę wniesioną przez siebie (k. 87 akt sądowych).
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Na podstawie przepisu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i co do zasady oświadczenie takie wiąże sąd.
Sąd wojewódzki uznał, że cofnięcie skargi przez B. U. jest dopuszczalne i prawnie skuteczne, wobec czego na podstawie art. 161 § 1 pkt 4 p.p.s.a. postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu.
O zwrocie z urzędu uiszczonego w kwocie 100 zł wpisu sądowego sąd postanowił na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.