Uzasadnienie
Uzasadnienie
T. oraz T. T. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2001 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy z dnia 14 kwietnia 2000 r. w sprawie przyznania zasiłku celowego.
Utrzymaną w mocy decyzję organ I instancji przyznał T. T. pomoc finansową w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na:
- - zakup żywności 80,- zł w miesiącu kwietniu,
- - poszukiwania pracy 80,- zł w miesiącu maju, w wysokości łącznej 160,- zł.
W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 1993 r. Nr 13, poz. 60 ze zm.).
W uzasadnieniu podano, że jak wynika z wywiadu rodzinnego T. T. znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Został zwolniony z zakładu karnego i nie pracuje zawodowo.
Dochód rodzinny jest niższy od dochodu wyliczonego na podstawie art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Ponadto w rodzinie występuje problem bezrobocia, a ponadto w przypadku T. T. dodatkowo trudności w przystosowaniu się do życia po opuszczeniu zakładu karnego.
W wniesionym odwołaniu strona skarżąca zakwestionowała wysokość udzielanej pomocy finansowej.
Zarzucając, iż jest ona zbyt niska wskazano, iż odwołujący się T. T. jest osobą chorą, a po opuszczeniu zakładu karnego wobec braku bliższej rodziny wraz z żoną utrzymuje się z jednej renty. T. T. kwalifikuje się zatem do objęcia go wyższą pomocą aniżeli ta która została przyznana przez organ I instancji.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdziło, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek z pomocy społecznej. Decyzja w tej mierze zależy od uznania organu orzekającego – organ "może" ale nie "musi". Tak więc zarówno wysokość jak i forma tego zasiłku wynika z oceny stanu faktycznego dokonanej przez organ I instancji. Zdaniem kolegium, organ I instancji nie dopuścił się naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Świadczenia z pomocy społecznej nie mają bowiem na celu zaspokojenia wszystkich potrzeb finansowych, a jedynie pomoc w ich zaspokajaniu.
Kolegium zwraca też uwagę, że odwołująca się strona może w każdym czasie wystąpić z ponownym wnioskiem o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego.
Taki wniosek uruchomi nowe postępowanie administracyjne, w którym zostanie zbadana sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskodawcy.
W skardze do Sądu skarżący ponownie podniósł zarzuty, które zawarł w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Tak określony zakres sądowej kontroli wyłącza możliwość kierowania się przez Sąd przy rozpoznawaniu skarg innymi okolicznościami (np. zasadami słuszności, współżycia społecznego) jak tylko oceną, czy kontrolowane orzeczenie organu wydane zostało zgodnie z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej oraz czy przepisy zostały właściwie powołane oraz zinterpretowane.
Sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji. Nie ma on także możliwości "zasądzenia" wnioskowanego świadczenia, czy "zobowiązania" organu do udzielenia wnioskodawcy żądanego świadczenia w wnioskowanej wysokości bądź w wysokości wyższej od przyznanej.
Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej – "pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa". Pomoc tę "organizują organy administracji rządowej i samorządowej" (art. 1 ust. 2 ww. ustawy). W gestii tych organów jest więc gromadzenie środków i ich rozdysponowanie na cele określone w ustawie o pomocy społecznej i na zasadach przewidzianych w powołanej ustawie.
Szczupłość posiadanych środków finansowych często sprawia, że świadczenia znacznie odbiegają w swojej wysokości od oczekiwań osób bądź rodzin o nie wnioskujących. Nie jest to jednakże równoznaczne z naruszeniem prawa. W art. 2 ww. ustawy mowa jest także o możliwościach finansowych ośrodka pomocy społecznej. Te właśnie "możliwości" (a raczej ich brak) zadecydowały, iż strona uzyskała świadczenie w wysokości, która nie mogła zaspokoić jej uzasadnionych potrzeb.
Z wskazanych w uzasadnieniu względów, Sąd nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i na mocy art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – orzekł jak w sentencji wyroku.
AW