Uzasadnienie
M. W. i W. W. wnieśli w dniu 6 czerwca 2001 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Skarżący, wezwani zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2001 r. do wskazania zaskarżonej decyzji przez podanie nazwy organu, numeru i daty jej wydania bądź nadesłania odpisu decyzji, przedłożyli decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego z dnia 29 sierpnia 2000 r. Nr [...].
Obowiązujący z dacie wniesienia skargi art. 34 ust 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368) stanowił, że skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie; przez wyczerpanie środków odwoławczych, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. w związku z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. stronie niezadowolonej z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. było złożenie przez skarżących odwołania od tej decyzji, a następnie zaskarżenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji organu II instancji - a więc Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wniesienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu I instancji było zatem niedopuszczalne.
Skarżący wnieśli uprzednio odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i decyzją z dnia 25 września 2000 r. Nr [...] Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona przez skarżących na tę decyzję została odrzucona postanowieniem z dnia 16 stycznia 2001 r. z uwagi na nieuiszczenie przez skarżących wpisu sądowego. (dowód: znajdujące się w aktach administracyjnych decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2000 r. Nr [...], decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2000 r. Nr [...]. odpis postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2703/00).
Fakt, iż skarżący wnieśli obecnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostaje w związku z wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia 17 maja 2001 r. Nr [...]. którym to postanowieniem uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wszczynające postępowanie egzekucyjne i nakładające grzywnę w celu przymuszenia w związku z niewykonaniem ostatecznej decyzji z dnia 29 sierpnia 2000 r. i umorzono postępowanie egzekucyjne. Wydanie i doręczenie tego postanowienia pozostaje bez wpływu na istnienie i możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2000 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, a zasadność nakazu rozbiórki mogła być przez Sąd badana jedynie w przypadku skutecznego wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję o nakazie rozbiórki.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia i 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż skarga podlega odrzuceniu jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne.
Powyższe okoliczności uzasadniają odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.