Uzasadnienie
W dniu 13 maja 2004 r. D. B. wystąpiła z wnioskiem do Urzędu Miasta o ustalenie prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka dla osób, które otrzymywały do dnia 1 maja 2004 r. ustalone dla siebie świadczenie z funduszu alimentacyjnego.
Decyzją z dnia 7 czerwca 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania D. B. wnioskowanego świadczenia, wskazując, iż dochód przez nią uzyskiwany przekracza ustalone w art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych kryterium dochodowe wynoszące 504 zł miesięcznie.
Następnie, na skutek odwołania wniesionego przez stronę, Prezydent Miasta decyzją zmieniającą z dnia 27 sierpnia 2004 r. nr [...] uchylił własną decyzję z dnia 7 czerwca 2004 r. i przyznał D. B. dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka dla osób, które otrzymywały do dnia 1 maja 2004 r. ustalone dla siebie świadczenie z funduszu alimentacyjnego - w kwocie 170 zł miesięcznie na okres od 1 maja 2004 r. do 31 sierpnia 2005 r. Organ wskazał, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, iż wniesione odwołanie zasługuje na uwzględnienie w całości.
Skarżąca D. B. wniosła odwołanie od tej decyzji podnosząc, iż w złożonym wniosku domagała się przyznania jej zasiłku alimentacyjnego z uwagi na przyznaną sądownie rentę alimentacyjną, nie zaś świadczenia dla matki samotnie wychowującej dziecko. Podała, że wyrokiem z dnia 18 grudnia 2000 r. Sąd Rejonowy zasądził na jej rzecz od B. B. rentę alimentacyjną w kwocie 400 zł miesięcznie, zaś wobec uchylania się przez zobowiązanego od świadczenia alimentacyjnego otrzymała owo świadczenie z funduszu alimentacyjnego. D. B. wskazała, że przyznana kwota 170 zł stanowi jedynie 42,5% otrzymywanej przez nią do kwietnia 2004 r. kwoty 400 zł i w jej ocenie jest to krzywdzące i niesprawiedliwe.
Niezależnie od tego Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 grudnia 2004 r. nr [...] zmienił z urzędu kwotę dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, przyznanego decyzją nr [...] z dnia 27 sierpnia 2004 r., i ustalił ją na kwotę 280,00 zł miesięcznie od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2004 r.
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 70 a ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r., znowelizowanej ustawą z dnia 30 lipca 2004 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, osobie otrzymującej dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, która do dnia 30 kwietnia 2004 r. pobierała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, ustala się w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004r. prawo do tego dodatku w wysokości 70 % przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dodatek ten nie może być wyższy niż 300 zł, a niższy niż 170 zł. Wysokość dodatku ustala się z urzędu, z uwzględnieniem wypłaconych po dniu 1 maja 2004 r. dodatków z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Zmiana decyzji w tej sprawie nie wymaga zgody strony. Strona uzyskała prawo do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka oraz otrzymywała do kwietnia 2004 r. świadczenie z funduszu alimentacyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 27 sierpnia 2004 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji decyzją z dnia 20 stycznia 2005 r. nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, powołując się na treść art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, że D. B. spełnia przesłanki do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Jest ona bowiem osobą otrzymującą (do czasu likwidacji) świadczenia z funduszu alimentacyjnego, która ukończyła 50 lat do dnia wejścia w życie powołanej ustawy, dochód jej rodziny nie przekracza kwoty stanowiącej kryterium dochodowego, zaś egzekucja ustalonych wyrokiem sądu rodzinnego alimentów jest bezskuteczna. Następnie organ wskazał, że ustawodawca jako świadczenie zastępcze dla świadczeń z funduszu alimentacyjnego przewidział świadczenie dla osób samotnie wychowujących dziecko, zaś jego wysokość określa art. 12 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tej sytuacji decyzja organu pierwszej instancji znajduje pełne umocowanie w przepisach prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. B. wskazała ponownie, iż w złożonym wniosku domagała się przyznania jej zasiłku alimentacyjnego z uwagi na przyznaną sądownie rentę alimentacyjną, nie zaś świadczenia dla matki samotnie wychowującej dziecko. Następnie skarżąca wskazała, że ustawą o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawodawca dodał do ustawy art. 70 a, z którego treści nie wynika, by dodatek miał być przyznany w wysokości 170 zł, a nie wyższej. Wniosła o podwyższenie wysokości przyznanego jej dodatku, bo przyznana jej kwota 170 zł to jedynie 42,5 % otrzymywanej przez nią do kwietnia 2004 r. renty alimentacyjnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało także, że decyzją z dnia 7 grudnia 2004 r. organ pierwszej instancji zmienił decyzję z dnia 27.08.2004 r. (którą Kolegium utrzymało w mocy), wobec czego skarżącej przyznano dodatek w wysokości 280 zł za okres od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. W tej sytuacji w ocenie organu nie ma sporu, a jedynie problemem technicznym jest to, że skarżącej do dnia wniesienia skargi nie wypłacono tej kwoty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy, czy organy prawidłowo zinterpretowały wniosek, czy też nawet intencje skarżącej, co do jego treści.
Skarżąca twierdzi, że powinna otrzymać nie świadczenie jako matka samotnie wychowująca dziecko, a "zasiłek alimentacyjny", bowiem sąd przyznał jej rentę alimentacyjną.
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 1998 r., sygn. akt [...] zasądzono skarżącej alimenty od B. B., a wysokość renty alimentacyjnej podwyższył na kwotę po 400 zł miesięcznie Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 18 grudnia 2000 r. sygn. akt [...].
W związku z bezskutecznością egzekucji alimentów od dłużnika skarżąca otrzymywała świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 400,00 zł., bowiem świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługiwały – co do zasady - w wysokości alimentów bieżąco ustalanych przez sąd (art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym t.j. Dz. U. z 1991r., Nr 45, poz.200 ze zm.).
Ustawa z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym została uchylona z dniem 1 maja 2004 r. na mocy art. 71 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), wobec czego skarżąca nie mogła już otrzymywać kwoty z funduszu alimentacyjnego na podstawie przepisów ustawy o funduszu alimentacyjnym będącej równowartością kwoty zasądzonej przez Sąd.
Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie wprowadziła podobnych zasad otrzymywania środków pieniężnych przez osoby, na rzecz których zasadzono alimenty wyrokiem Sądu i egzekucja okazała się bezskuteczna, jakie przewidywała uchylona ustawa o funduszu alimentacyjnym.
W art. 60 ust. 1 ustawa ta jedynie stanowiła, że osoba otrzymująca świadczenia z funduszu alimentacyjnego, która ukończyła 50 lat do dnia wejścia w życie ustawy, nabywa na swój wniosek prawo do dodatku, o którym mowa w art. 12, do czasu uzyskania prawa do emerytury lub renty albo prawa do zasiłku stałego wyrównawczego określonego w przepisach o pomocy społecznej, jeżeli dochód rodziny nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 1, i egzekucja ustalonych wyrokiem sądu rodzinnego alimentów jest bezskuteczna.
Ten dodatek, przewidziany w art. 12 ustawy, to "dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka". Przepis ten stanowi, że dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (art. 12 ust. 1). Dodatek przysługuje w wysokości 170,00 zł na dziecko (art. 12 ust. 3).
W tej sytuacji, mimo że skarżąca miała zasądzone na swoją rzecz alimenty wyrokiem Sądu, świadczenie, które przysługiwało jej z mocy art. 60 ustawy, to "dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka". Żaden przepis prawa nie przewidywał przyznania osobie o podobnym statusie jak skarżąca "zasiłku alimentacyjnego".
Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 marca 2004 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 45, poz.433), obowiązujące w dacie składania przez skarżącą wniosku stanowiło w § 9 ust. 2, że postępowanie w sprawie ustalenia prawa do dodatku w przypadku osoby w wieku powyżej 50 lat, otrzymującej do dnia 1 maja 2004 r. świadczenie z funduszu alimentacyjnego, wszczyna się na podstawie wniosku, którego wzór określa załącznik nr 7 do rozporządzenia oraz określało, jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku, tj. zaświadczenie terenowej jednostki Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wypłacie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, zaświadczenie komornika o całkowitej lub częściowej bezskuteczności egzekucji alimentów zasądzonych wyrokiem sądu, zaświadczenia lub oświadczenia o wysokości dochodów.
Wniosek skarżącej został złożony na druku - załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 marca 2004 r., wobec czego należy stwierdzić, że skarżąca ubiegała się o właściwe w jej sytuacji świadczenie. Zarzut skarżącej, że ubiegała się o innego rodzaju świadczenie jest bezzasadny.
Jak już wyżej wskazano, świadczenie przysługujące skarżącej przysługiwało jej na mocy art. 60 ust. 1 w zw. z art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Ustawa o świadczeniach rodzinnych w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, tj. w dniu 27 sierpnia 2004 r. stanowiła, że wysokość dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka to 170 zł (art. 12 ust. 3). Co prawda w art. 12 ust. 4 ustawy ustawodawca stwierdził, że dodatek przysługuje w wysokości 250 zł, ale dotyczyło to jedynie sytuacji samotnego wychowywania dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub znacznym stopniem niepełnosprawności. Taka wysokość świadczenia przysługiwała jedynie osobom, których prawo do dodatku z art. 12 ustawy nie wynikało z art. 60 ust. 1 ustawy, lecz faktycznie związane było z samotnym wychowywaniem dziecka. Potwierdza to także wymóg złożenia przez tego rodzaju osoby orzeczenia o niepełnosprawności, który wynika z treści § 9 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 5 marca 2004 r. stanowiącego, że osoba ubiegająca się o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka składa wniosek o zasiłek rodzinny, zaś § 2 ust. 2 pkt 3 - że do wniosku o zasiłek rodzinny należy dołączyć orzeczenie o niepełnosprawności albo o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności w przypadku, gdy w rodzinie wychowuje się dziecko niepełnosprawne.
W tej sytuacji organ pierwszej instancji przyznał skarżącej świadczenie w prawidłowej wysokości.
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych została zmieniona ustawą z dnia 30 lipca 2004 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 192, poz. 1963), która weszła w życie w dniu 1 października 2004.
Na podstawie art. 1 pkt 7) tej ustawy do ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. dodano art. 70 a w brzmieniu następującym:
"1. Osobie otrzymującej dodatek, o którym mowa w art. 12, która do dnia 30 kwietnia 2004 r. pobierała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, ustala się w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. prawo do tego dodatku w wysokości 70 % przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dodatek nie może być niższy niż 170 zł na dziecko albo 250 zł na dziecko, o którym mowa w art. 12 ust. 4. 2.Osoba, która do dnia wejścia w życie ustawy otrzymywała świadczenie z funduszu alimentacyjnego i po dniu 1 maja 2004 r. nie otrzymywała dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, nabywa w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r., na wniosek, prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 70 % świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługującego w kwietniu 2004 r., jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 612 zł i rodzina spełnia pozostałe warunki określone w ustawie.
3.Dodatek, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może być wyższy niż 300 zł na dziecko.
4.Osobie, o której mowa w ust. 1, wysokość dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka ustala się z uwzględnieniem wypłaconych po dniu 1 maja 2004 r. dodatków, o których mowa w art.
- 12. Wysokość dodatku ustala się z urzędu, po dołączeniu zaświadczenia o wysokości przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
5.Zmiana decyzji w sprawie wysokości dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w przypadku osób, o których mowa w ust. 1, nie wymaga zgody strony.".
Jak wynika z wyżej przywołanego przepisu, do skarżącej mógłby mieć zastosowanie przepis art. 70 a pkt 1, pkt 3, pkt 4 i pkt 5.
Decyzja organu I instancji z dnia 27 sierpnia 2004 r. została z urzędu zmieniona decyzją Prezydenta Miasta z dnia 7 grudnia 2004 r. w ten sposób, że dodatek za okres od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. ustalono na kwotę 280 zł.
Od decyzji tej skarżąca nie wniosła odwołania. Wynika to zarówno z jej oświadczenia złożonego na rozprawie, jak i z treści jej pisma z dnia 19 stycznia 2005 r., znajdującego się w aktach administracyjnych (k. 33).
Decyzja ta nie została zaskarżona w toku instancji, jednak nie sposób nie zauważyć, że 70 % świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługującego skarżącej w wysokości 400 zł to kwota 280 zł i taką kwota widnieje w decyzji z dnia 7 grudnia 2004 r.
Należy też wyraźnie stwierdzić, że art. 70 a ustawy stanowił w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że wysokość dodatku do zasiłku rodzinnego w sposób określony tym przepisem wzrasta jedynie w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2004 r.
Zaskarżona przez skarżącą skargą decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] została wydana w dniu 20 stycznia 2005 r.
W dniu tym obowiązywał zarówno przepis art. 12, jak i art. 60 jak też art. 70 a ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Art. 60 ust. 1 ustawy stanowił, że osoba otrzymująca świadczenia z funduszu alimentacyjnego, która ukończyła 50 lat do dnia wejścia w życie ustawy, nabywa na swój wniosek prawo do dodatku, o którym mowa w art. 12, do czasu uzyskania prawa do emerytury lub renty albo prawa do zasiłku stałego wyrównawczego określonego w przepisach o pomocy społecznej, jeżeli dochód rodziny nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 1, i egzekucja ustalonych wyrokiem sądu rodzinnego alimentów jest bezskuteczna.
Art. 12 miał treść następującą:
- 1. Dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.
- 2. Dodatek przysługuje również osobie uczącej się.
- 3. Dodatek przysługuje w wysokości 170,00 zł na dziecko.
- 4. W przypadku samotnego wychowywania dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub znacznym stopniu niepełnosprawności dodatek przysługuje w wysokości 250,00 zł na dziecko.
Obowiązywał również art. 70 a w brzmieniu następującym:
"Art. 70a.
- 1. Osobie otrzymującej dodatek, o którym mowa w art. 12, która do dnia 30 kwietnia 2004 r. pobierała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, ustala się w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. prawo do tego dodatku w wysokości 70 % przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dodatek nie może być niższy niż 170 zł na dziecko albo 250 zł na dziecko, o którym mowa w art. 12 ust. 4.
- 2. Osoba, która do dnia wejścia w życie ustawy otrzymywała świadczenie z funduszu alimentacyjnego i po dniu 1 maja 2004 r. nie otrzymywała dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, nabywa w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r., na wniosek, prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 70 % świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługującego w kwietniu 2004 r., jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 612 zł i rodzina spełnia pozostałe warunki określone w ustawie.
- 3. Dodatek, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może być wyższy niż 300 zł na dziecko.
- 4. Osobie, o której mowa w ust. 1, wysokość dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka ustala się z uwzględnieniem wypłaconych po dniu 1 maja 2004 r. dodatków, o których mowa w art.
- 12. Wysokość dodatku ustala się z urzędu, po dołączeniu zaświadczenia o wysokości przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
- 5. Zmiana decyzji w sprawie wysokości dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w przypadku osób, o których mowa w ust. 1, nie wymaga zgody strony."
Wynika z porównania treści przepisów, że stan prawny w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zmienił się o tyle wobec stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organ I instancji w dniu 27 sierpnia 2004r., że w dacie orzekania przez organ odwoławczy obowiązywał dodatkowo przepis art. 70 a ustawy, dotyczący podwyższenia w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. wysokości dodatku do 70 % dotychczas otrzymywanego świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Wobec powyższego wszystkie wywody dotychczas poczynione do sytuacji skarżącej są aktualne.
Stwierdzić jednak trzeba, że choć organ odwoławczy ma obowiązek uwzględniać nie tylko zmiany stanu faktycznego, ale i prawnego, zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, o ile z nowych przepisów nie wynika inny skutek, to w sprawie niniejszej decyzja organu I instancji z dnia 27 sierpnia 2004 r. została już zmieniona w sposób przewidziany przez przepis art. 70 a ustawy o świadczeniach rodzinnych decyzją organu pierwszej instancji z dnia 7 grudnia 2004 r. nr [...].
Zasadą wynikającą z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest to, że zmianie podlega decyzja ostateczna, a niezaskarżoną decyzją z dnia 7 grudnia 2004 r. dokonano zmiany decyzji z dnia 27 sierpnia 2004 r., od której wniesiono odwołanie. Niemniej organ odwoławczy rozpoznając odwołanie dysponował wiedzą o wydanej decyzji zmieniającej (znajduje się ona w aktach administracyjnych) i skontrolował prawidłowość zaskarżonej decyzji z dnia 27 sierpnia 2004 r. na dzień jej wydania.
Nie spowodowało to żadnej zmiany w sytuacji strony, bowiem i tak decyzją zmieniającą z dnia 7 grudnia 2004 r. przyznano skarżącej świadczenie w najwyższym możliwym przez nią do uzyskania rozmiarze.
Gdyby nawet organ odwoławczy dokonując kontroli decyzji organu I instancji z dnia 27 sierpnia 2004 r. uwzględnił zmiany stanu prawnego, musiałby na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić tę decyzję i w tym zakresie orzec, co do istoty sprawy.
Nie zmieniłoby to w żadnej mierze sytuacji skarżącej, która nie mogła uzyskać w wyniku tak wydanego orzeczenia innej kwoty, niż już przyznana w obu decyzjach – z dnia 27 sierpnia 2004r. i 7 grudnia 2004 r. W tej sytuacji uznać należy, że takie działanie organu odwoławczego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutów skargi – skarżąca domagała się podwyższenia wysokości kwoty przyznanego jej dodatku - należy nadmienić, że jedynie w przypadku, gdy zaskarżona decyzja narusza prawo, Sąd może uwzględnić skargę, a wówczas może tylko uchylić zaskarżoną decyzję lub też stwierdzić jej nieważność, bowiem Sąd w żadnej mierze nie może dokonać żadnej merytorycznej zmiany decyzji.
Na marginesie nadmienić należy, że gdyby doszło przy rozpoznawaniu skargi przez Sąd w sprawie niniejszej do zniweczenia decyzji organu odwoławczego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności, organ musiałby kolejny raz rozpoznać odwołanie skarżącej i to w sposób taki, że decyzja organu I instancji zostałaby uchylona, a organ na nowo orzekłby o istocie sprawy. Jednak organ musiałby orzekać na podstawie obecnego stanu prawnego.
Tymczasem obecnie nadal obowiązuje przepis art. 60 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowiący, że "osoba otrzymująca świadczenia z funduszu alimentacyjnego, która ukończyła 50 lat do dnia wejścia w życie ustawy, nabywa na swój wniosek prawo do dodatku, o którym mowa w art. 12, do czasu uzyskania prawa do emerytury lub renty albo prawa do zasiłku stałego wyrównawczego określonego w przepisach o pomocy społecznej, jeżeli dochód rodziny nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 1, i egzekucja ustalonych wyrokiem sądu rodzinnego alimentów jest bezskuteczna."
Przepis ten wyraźnie stanowi, że osoba spełniająca wymogi określone w tym przepisie nabywa prawa do dodatku z art. 12 ustawy.
Także art. 70 a. ustawy odnosi się do art. 12: "osobie otrzymującej dodatek, o którym mowa w art. 12, która do dnia 30 kwietnia 2004 r. pobierała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, ustala się w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. prawo do tego dodatku w wysokości 70 % przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dodatek nie może być niższy niż 170 zł na dziecko albo 250 zł na dziecko, o którym mowa w art. 12 ust. 4" (art. 70 a ust. 4).
Wskazać trzeba, że art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych, do których odnoszą się oba przepisy ustawy – art. 60 i 70 a - z dniem 31 grudnia 2005 r. utracił moc na podstawie ust. 2 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 maja 2005 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 95, poz. 806)
W tej sytuacji organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżącej nie mógłby przyznać jej żadnego świadczenia, bowiem art. 12 ustawy nie obowiązuje.
Na koniec stwierdzić należy, że skarżąca w skardze podnosząc kwestie wysokości przyznanego świadczenia ("170 zł to jedynie 42,5 % otrzymywanej(...) renty alimentacyjnej w kwocie 400,00 zł") w istocie polemizuje z treścią przyjętych przez prawodawcę rozwiązań prawnych dotyczących sytuacji osób, które otrzymywały świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.