Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 lutego 2008 r. R. i E. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 stycznia 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 lipca 2007 r., nakładającą na skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego w wysokości 5000,00 zł.
W uzasadnieniu skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek skarżący podnieśli, że wykonanie obowiązku polegającego na uiszczeniu grzywny wywoła niepowetowane szkody po stronie skarżących wynikające zarówno z pozbawienia ich kwoty 5000,00 zł, jak i z okoliczności, że prowadzona za pośrednictwem urzędu skarbowego egzekucja może doprowadzić do podważenia ich wiarygodności finansowej i zdolności kredytowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli wskutek jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, skarżący wskazali, że wykonanie obowiązku polegającego na uiszczeniu grzywny wywoła po ich stronie niepowetowaną szkodę wynikającą zarówno z samego wyegzekwowania kwoty 5000,00 zł., jak też z okoliczności, że prowadzona za pośrednictwem urzędu skarbowego egzekucja może doprowadzić do podważenia wiarygodności finansowej skarżących i pozbawienia ich zdolności kredytowej.
Powyższe przesłanki nie mogą być podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ celem instytucji wstrzymania jest ochrona stron postępowania jedynie w szczególnych sytuacjach, gdy wskutek wykonania zaskarżonego aktu może dojść do niebezpieczeństwa powstania szkody, czyli określonej starty, czy też skutków trudnych do odwrócenia w aspekcie materialnym. Podstawową przesłanką wstrzymania jest bowiem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Chodzi przy tym o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, nie publikowane).
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje także, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strony takich konkretnych okoliczności nie wykazały.
Podstawą wstrzymania zaskarżonego postanowienia nie może być bowiem ewentualna utrata zdolności kredytowej, czy też trudna sytuacja materialna.
Podkreślenia wymaga to, że trudności finansowe strony nie mogą być uznane za równoznaczne z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskazanymi w art. 61 § 3 (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004 r., FZ 104/04, nie publikowane, postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004 r. FZ 102/04 nie publikowane).
W przedmiotowej sprawie nałożono na skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego w wysokości 5000,00 zł. Jest to obowiązek świadczenia pieniężnego, wobec czego jego wykonanie nie spowodowałoby niemożność zwrotu przedmiotu świadczenia w tej samej postaci. Ponadto wykonanie przedmiotowej decyzji nie spowoduje nieodwracalnej utraty świadczenia. W przypadku stwierdzenia, że decyzja jest niezgodna z przepisami prawa skarżący otrzymają zwrot świadczenia w tej samej postaci, czyli w formie pieniędzy.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 (a contrario) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.