Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 października 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się m.in. na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał G. M. oraz F. M. rozebrać obiekt budowlany zlokalizowany na działce nr [...] w B. Uzasadniając decyzję organ administracji publicznej stwierdził, że podczas oględzin ustalono, że obiekt budowlany, którego dotyczy decyzja, jest to drewniany, z dwuspadowym, niesymetrycznym dachem obiekt budowlany pełniący funkcję letniskową, posadowiony na punktowych fundamentach wykonanych z betonowych bloczków. Wskazano, że na podstawie oświadczenia G. M. ustalono, iż powstał on w 1987 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ten sam sposób ustalono też, że nieruchomość, na której stoi jest własnością G. M., zaś sam obiekt jest własnością jej syna F. M. Ustalono też, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] jest przeznaczona pod las.
W odwołaniu od tej decyzji G. M. oraz F. M. wnosili o jej uchylenie na tej podstawie, że uiszczali podatek od nieruchomości, co ich zdaniem oznacza, że uznano, iż obiekt budowlany, którego dotyczy sprawa, został postawiony zgodnie z prawem.
Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 maja 2001 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i nakazał F. M. rozebrać obiekt budowlany zlokalizowany na działce nr [...] w B. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji nie jest prawidłowa jeżeli chodzi o wskazanie zobowiązanego do dokonania rozbiórki. W związku z tym wywiódł, że obowiązek dokonania rozbiórki powinien być nałożony na właściciela samowolnie postawionego obiektu budowlanego, czyli F. M., gdyż to on podczas oględzin został wskazany jako właściciel obiektu budowlanego. Wskazano też, że organ odwoławczy przesłał F. M. odpis protokołu z oględzin w celu ustosunkowania się do niego oraz, że dokonane ustalenia nie zostały zakwestionowane.
Odnosząc się do argumentów powołanych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że opłacanie podatku od nieruchomości nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Odnośnie zaś zasadności nakazu rozbiórki wskazał, że obiekt budowlany, którego dotyczy sprawa, wymagał pozwolenia na budowę oraz, że teren działki, na której się znajduje, w planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony pod las.
W skardze F. M. oraz G. M., przyznając, że domek letniskowy, którego dotyczy sprawa, jest własnością skarżącego, oraz przyznając, że został pobudowany w 1987 r., podnieśli, iż plan zagospodarowania przestrzennego, na który powołały się organy administracji, został uchwalony w dniu 3 lipca 1991 r. oraz, że w 1987 r. obowiązywał dla tego terenu plan, który przeznaczał je na budownictwo letniskowe. Ponadto wskazali, że bezskutecznie występowali o zmianę planu oraz, że mimo odmowy przeznaczenia tych terenów na budownictwo letniskowe władze gminy pobierały od nich podatek od nieruchomości. Podnieśli też, że władze gminy zaaprobowały podział nieruchomości, na której stał domek letniskowy. Na tej podstawie twierdzili, że nie uchybili przepisom Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniesiono o jej oddalenie.
W toku postępowania, w dniu 5 czerwca 2003 r. G. M. zbyła działkę nr [...] Z. S. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zra.) obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ administracji publicznej stwierdzi, że obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Z przepisu tego wynika, że decydujące dla orzeczenia nakazu rozbiórki jest przeznaczenie terenu, na którym obiekt budowlany się znajduje w chwili wydawania decyzji, a nie w chwili budowy. Świadczy o tym zdanie "organ administracji publicznej stwierdzi, że obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony", gdzie o przeznaczeniu terenu mówi się w czasie teraźniejszym.
Zatem w niniejszej sprawie nie jest istotne przeznaczenie w planie miejscowym działki nr [...] w 1987 r. Istotne jest natomiast to, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji miejscowy plan zagospodarowania terenu nie przewidywał na niej zabudowy letniskowej.
W związku z tym należy wskazać, że skarżący nie kwestionują ustalenia, iż według obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] nie jest przeznaczona na budownictwo letniskowe.
Nietrafne są przy tym zarzuty dotyczące opłacania podatku od nieruchomości, czy też zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Te czynności i akty nie mogą zastąpić pozwolenia na budowę lub sprawić, że można by uznać, iż według przepisów o planowaniu przestrzennym działka nr [...] jest przeznaczona na budownictwo letniskowe. Według przepisów o planowaniu przestrzennym o przeznaczeniu nieruchomości na określony cel decydował szczególny akt prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego albo w razie jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o wymiarze podatku od nieruchomości oraz decyzja o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości nie są aktami z zakresu przepisów o planowaniu przestrzennym.
Mając powyższe na uwadze oraz także fakt, iż skarżący nie zakwestionowali ustalenia, iż obiekt budowlany, którego dotyczy zaskarżona decyzja, został postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W konsekwencji skarga jest niezasadna i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlega oddaleniu.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji.