Uzasadnienie
W dniu 4 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga V. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 lutego 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia 27 grudnia 2013 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych, jak również na postanowienie Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2014 r. odmawiające wyłączenia A. W. - Kierownika Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury od udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym sprzeciwu w sprawie robót budowlanych prowadzonym przez Wojewodę [...]. Postanowienie Wojewody [...] zostało wydane na podstawie art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267).
Zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 204/14 na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), rozdzielono powyższe skargi. Skargę w niniejszej sprawie potraktowano jako wniesioną na postanowienie Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2014 roku nr [...] w przedmiocie wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym sprzeciwu w sprawie robót budowlanych. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 205/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna.
Stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Zgodnie zaś z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Analizując powyższe przepisy sąd rozpoznający skargę stwierdził, że katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego wyczerpująco określa art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Postanowienia, które nie odpowiadają cechom wymienionym w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (argument a contrario). Z tego zaś wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie dotyczy żadnego z postanowień, które mogłyby być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.
Należy bowiem stwierdzić, że na zaskarżone postanowienie nie służyło zażalenie w toku instancji. Zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty. To wszystko sprawia, że zaskarżone postanowienie nie może być poddane kontroli sądowoadministracyjnej na skutek skargi na obecnym etapie.
W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1911/12 (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzono, że "od postanowień wydanych na podstawie art. 24 i 25 k.p.a., a zatem dotyczących wyłączenia pracownika oraz organu administracyjnego, k.p.a. nie przewiduje prawa wniesienia zażalenia, a w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie na nie skargi do sądu. Postanowienie o odmowie wyłączenia organu bądź pracownika od rozstrzygania czy też podejmowania czynności w sprawie z chwilą jego wydania jest w związku z tym ostateczne. Strona może je kwestionować wyłącznie w trybie odwoławczym, dotyczącym orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (art. 142 k.p.a.), a następnie ewentualnie w trybie skargowym, przed sądem administracyjnym". Na marginesie należy zaznaczyć, że sprawa ze skargi V. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 lutego 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia 27 grudnia 2013 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych zawisła również przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym otrzymała sygnaturę akt II SA/Gd 204/14 i będzie w niej wydane osobne rozstrzygnięcie.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.