Uzasadnienie
Wnioskiem z 4 maja 2017 r. M. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że utrzymuje się z dochodu z gospodarstwa rolnego w wysokości 300 zł miesięcznie. Wskazał, że posiada mieszkanie o pow. 72 m2 w G., 1 ha gruntów w G. przy ul. Ł., 1 ha gruntów w S.. Nieruchomości te stanowią jednak przedmiot ustawowej wspólności małżeńskiej, toczy się sprawa o podział majątku i wnioskodawca nie może dysponować tymi nieruchomościami.
Rozpoznając niniejszy wniosek zważono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu sądowym zasady ponoszenia przez strony tego postępowania kosztów związanych z ich w nim udziałem, wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.". Wskazany charakter prawa pomocy nakazuje przesłanki jego przyznania interpretować w sposób ścisły. Dodatkowo ustawodawca przewidział, że to ubiegający się o wsparcie z publicznych środków obowiązany jest do wykazania, że jego sytuacja rodzinna i materialno-bytowa uzasadnia zastosowanie w jego wypadku odstępstwa od wymienionej wyżej zasady z art. 199 P.p.s.a. Wynika to z brzmienia art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. ustanawiających warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz częściowym. Udzielenie prawa pomocy w najszerszym zakresie dopuszczalne jest w sytuacji niemożności poniesienia przez stronę jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Natomiast częściowe prawo pomocy wchodzi w grę w razie, gdy strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie ocenie podlega czy M. M. znajduje się w sytuacji, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów zainicjowanego przez siebie postępowania.
Analizując przedstawione przez skarżącego dokumenty dotyczące jego sytuacji finansowej uznał referendarz, że w chwili obecnej skarżący nie dysponuje środkami, które mógłby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych.
Z podanych względów referendarz orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.