Uzasadnienie
T. O., we wniosku z 28 lipca 2014 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wynika, że prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jej utrzymania jest emerytura w kwocie 1097 zł miesięcznie, przy czym od marca 2014 r. wnioskodawczyni otrzymuje 658,20 zł netto z tego tytułu z uwagi na zajęcie świadczenia w postępowaniu egzekucyjnym. Wedle oświadczenia, wnioskodawczyni posiada mieszkanie o powierzchni 86 m2, nie ma żadnych oszczędności, czy przedmiotów wartościowych.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – tekst jednolity ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Ponadto, stosowanie do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku i dane zawarte w oświadczeniu wnioskodawczyni, w szczególności fakt bardzo niskich dochodów w jej gospodarstwie domowym i braku oszczędności należało uznać, że wykazała ona, że nie ma realnych możliwości finansowych pozwalających jej na poniesienie kosztów ustanowienia pełnomocnika profesjonalnego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Wobec powyższego referendarz, na mocy przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.