Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia 7 maja 2001 r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności postanowił uznać skarżącą – Panią E. C. za niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Organ uznał, iż ustalony stopień niepełnosprawności datuje się u skarżącej od marca 2001 r.
Przedmiotowe orzeczenie doręczono zostało skutecznie skarżącej w dniu 14 maja 2001 r.
Skarżąca, prawidłowo pouczona o sposobie i terminie złożenia odwołania od orzeczenia z dnia 7 marca 2001 r., w dniu 29 maja 200 1r. złożyła odwołanie w Powiatowym Zespole ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2001 r. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania z dnia 28 maja 2001 r. od orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 7 maja 2001 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżąca prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia odwołania od wskazanego orzeczenia, wniosła przedmiotowe odwołanie w dniu 29 maja 2001 r., czyli z uchybieniem 14 – dniowego terminu.
Na powyższe postanowienie w dniu 25 czerwca 2001 r. skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego.
W uzasadnieniu przyznała, iż przez nieuwagę przegapiła termin do wniesienia odwołania, ale wynikało to też z jej zdenerwowania treścią zaskarżonego orzeczenia o niepełnosprawności. Nadto, wskazała, iż wbrew temu co orzekł organ, niepełnosprawność w ustalonym stopniu datuje się u niej od dzieciństwa, a nie od marca 2001 r. Wobec powyższego, skarżąca nie może zgodzić się z takim orzeczeniem, które narusza jej interesy.
W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270)
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego wynika, iż sąd jest zawsze związany granicami skargi, w której sprawa została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo mogłaby być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydanych w nim aktów. Granice tej bowiem sprawy wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś – przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia (Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2004, str. 196 i nast.).
Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, iż nie można było poddać odwołania skarżącej merytorycznemu rozpoznaniu, albowiem na etapie wstępnego już badania ustalono, iż odwołanie to złożone zostało z uchybieniem terminu, tzn. z naruszeniem prawa o charakterze proceduralnym. W takim też wyłącznie zakresie kontroli sądowej pod kątem zgodności z prawem podlegać może zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności.
Ze zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, iż skarżąca została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie od doręczonego jej w dniu 14 maja 2001 r. orzeczenia o niepełnosprawności wniosła w dniu 29 maja 2001 r., czyli po upływie 14 – dniowego terminu do jego wniesienia. Skarżąca uchybiła zatem terminowi do wystąpienia z odwołaniem, i jak sama to podkreśla w skardze uczyniła to "przez nieuwagę i ze zdenerwowania".
W świetle powyższego, w sprawie ze skargi złożonej w kwestii legalności postanowienia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania z dnia 29 maja 2001 r. Sąd nie może oceniać zgodności z prawem orzeczenia merytorycznego dotyczącego ustalenia stopnia niepełnosprawności. Sąd nie będąc związany granicami skargi jest jednak związany granicami, jakie wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji i poza te granice wyjść nie może (wyrok NSA z dnia 16 maja 2001 r., III SA 502/00). Wskazać bowiem należy, iż rozpatrując skargę na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania z dnia 29 maja 2001 r., Sąd mógł badać wyłącznie kwestię zgodności z przepisami prawa wydanego przez organ administracji w tym przedmiocie orzeczenia. Tym samym nie podlegają rozpatrzeniu podniesione przez skarżącą w skardze zarzuty merytoryczne związane z momentem powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności.
Wobec stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.