Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 23 maja 2001 r., Nr [...], Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 i art. 41 ust. 5 w związku z art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 18 kwietnia 2001 r. Nr [...], którą nakazano skarżącemu M. J., wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami, zwolnienie zajmowanej osobnej kwatery stałej położonej przy ul. [...] w G. Organy I i II instancji w uzasadnieniach decyzji wskazywały, iż w dniu 26 sierpnia 1992 r. małżonkowie H. i M. J. nabyli prawo użytkowania wieczystego działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w W., a zatem skarżący ma obowiązek zwrócić przydzieloną mu w dniu 7 marca 1984 r. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w G. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał również na art. 30 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (jednolity tekst Dz. U. Nr 5 z 1992 r., poz. 19), który obowiązywał w dniu nabycia przez skarżącego i jego małżonkę prawa użytkowania wieczystego działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym.
Zdaniem Organu II instancji przepis ten już pod rządami ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (jednolity tekst Dz. U. Nr 5 z 1992 r., poz.
- 19) nakazywał skarżącemu zwolnienie osobnej kwatery stałej.
Organ II instancji nie podzielił stanowiska skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, w którym to skarżący twierdził, iż kupił dom z przeznaczeniem na magazyn w związku z prowadzoną przez żonę działalnością gospodarczą.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, zarzucając im naruszenie art. 2 Konstytucji R.P. w związku z art. 41 ust. 4 i art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) a także art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący okoliczności sprawy.
Skarżący nie neguje tego, iż aktem notarialnym w dniu 23 sierpnia 1992 r. (Repertorium A – [...], później sprostowanym w dniu 3 grudnia 1992 r. Repertorium A – [...].) nabył prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] oraz budynek mieszkalny stanowiący odrębny od gruntu przedmiot własności wraz z udziałem wynoszącym połowę użytkowania wieczystego działki numer [...]. Jednakże budynek ten wykorzystywany był i jest do prowadzonej przez żonę skarżącego działalności gospodarczej jako magazyn i nigdy nie spełniał funkcji mieszkalnej.
Zdaniem skarżącego skoro nabył w/w nieruchomość w 1992 r. to nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.).
Nadto skarżący wskazał, iż Organy I i II instancji ograniczyły się do porównania treści aktu notarialnego z przepisami ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86? poz. 433, z póź. zm.) nie dokonując ustaleń w zakresie podnoszonych przez niego okoliczności. Skarżący wskazał, iż Organy uznały prawo skarżącego do ekwiwalentu za rezygnację z kwatery a później uchyliły się od zawarcia umowy. W konsekwencji może to doprowadzić do pozbawienia go kwatery lub ekwiwalentu.
Postanowieniem z dnia 9 października 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji.
W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Organ II instancji powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazał, iż wywody skarżącego, dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej przez jego żonę, nie mają znaczenia w sprawie albowiem skarżący kupił dom, a tym samym spełnione są przesłanki z art. 41 ust. 5 w związku z art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.).
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie prawa materialnego tj. art. 41 ust. 5 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) polegającym na przyjęciu, że na skarżącym ciążył obowiązek zwolnienia przydzielonej kwatery stałej z powodu posiadania przez niego i małżonkę odrębnych lokali mieszkalnych.
Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej przepisy art. 41 ust. 4 w zw. z ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) nie miały zastosowania do przedmiotowej sprawy albowiem skarżący i jego żona nie zajmują odrębnych lokali mieszkalnych.
Pełnomocnik skarżącego wskazał również, iż wprawdzie skarżący posiada kwaterę stałą i prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalno - gospodarczym to jednak skarżący i jego żona nie zajmują lokali mieszkalnych w rozumieniu przepisu art. 21 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Sąd nie będąc związany, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, z póź. zm.), zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną uchylił zaskarżoną decyzję Organu II instancji oraz decyzję Organu I instancji.
Sąd stwierdził, iż uchylone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod przepis prawny art. 41 ust. 5 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.).
Zdaniem Sądu stan faktyczny podany w hipotezie normy prawnej art. 41 ust. 5 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) nie odpowiada w swych istotnych elementach ustalonemu stanowi faktycznemu sprawy.
Tym samym przepisy te nie mogą stanowić podstawy materialnoprawnej decyzji Organów I i II instancji nakazujących, na podstawie art. 42 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.), skarżącemu zwolnienie osobnej kwatery stałej.
W pierwszej kolejności, należy wskazać, iż zgodnie z art 41 ust. 5 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji) " 4. W wypadku gdy żołnierz zawodowy i jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę, i za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowani, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela (zarządcy) nieruchomości.
- 5. W stosunku do osób, o których mowa w art. 23 ust. 1 lub 2, przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio, niezależnie od miejscowości, w której posiadają lokal."
Sąd uznał, iż przepis ten jest skierowany: do żołnierza zawodowego, emeryta, rencisty oraz ich małżonków w przypadku, gdy posiadają odrębne lokale mieszkalne, przy czym za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowany i na nich nakłada obowiązek przekazania lokalu mieszkalnego do dyspozycji zarządcy nieruchomości.
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, iż norma prawna art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) nie dotyczy kwatery stałej lecz ma zastosowanie do lokali mieszkalnych. Przepis ten jednoznacznie mówi o opłaceniu czynszu regulowanego za lokal mieszkalny a nie za kwaterę stałą. Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) " 1. Na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, pełniących czynną służbę wojskową jako służbę stałą, są przeznaczone osobne kwatery stałe, zwane dalej kwaterami.
- 2. Kwaterą jest samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkalnych.
- 3. Kwatera zasiedlona przez osobę inną niż określona w art. 24 ust. 1 stanowi lokal mieszkalny w rozumieniu niniejszej ustawy."
Nadto, w myśl art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.), osoby które zajmują osobna kwaterę stałą uiszczają czynsz i opłaty za świadczenia uzyskiwane od wynajmującego w wysokościach, terminach i na zasadach obowiązujących dla lokali mieszkalnych stanowiących własność Skarbu Państwa.
Zdaniem Sądu wynika z tego, że art. 41 ust. 5 w związku z ust 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z póź. zm.) nie ma zastosowania do prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalno - gospodarczym, albowiem przepis ten ma zastosowanie do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji innego zarządcy niż Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, za który jest płacony czynsz regulowany. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).
Natomiast na podstawie art. 152 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź. zm.) Sąd wstrzymał wykonanie decyzji Organu I i II.