Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 sierpnia 2002 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Portu Wojennego z dnia 9 lipca 2002 r., przyznającą P.S. ryczałt przeniesieniowy w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.
Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następujących ustaleń:
P.S. w dniu 3 czerwca 2002 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie zasiłku osiedleniowego. W uzasadnieniu wskazał, że 9 lutego 1998 r. został przeniesiony służbowo z Jednostki Wojskowej nr [...] w S. do Wojskowej Administracji Koszar Nr [...] przy Komendzie Portu Wojennego oraz nie ubiegał się wcześniej o wypłatę tego świadczenia. Do wniosku załączył m.in. kopię odpisu skróconego aktu małżeństwa nr 286/2002, potwierdzającego zawarcie przez wnioskodawcę związku małżeńskiego w dniu 16 marca 2002 r.
W dniu 1 lipca 2002 r. P.S. uzupełnił wniosek, żądając wypłaty ryczałtu przeniesieniowego na podstawie § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 1998 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. z 1999 r. Nr 3 poz.14).
W decyzji organu I instancji wskazano, że podstawę prawną wypłaty należności żołnierzom z tytułu przeniesienia służbowego stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. Nr 32 poz.372), które weszło w życie z dniem 28 kwietnia 2001 r. § 33 tego rozporządzenia stanowi, że jego przepisy mają zastosowanie do należności żołnierzy, którzy zostali przeniesieni służbowo lub przesiedlili się po dniu 1 lipca 2000 r. Z załączonej kopii dowodu osobistego wynika, że wnioskodawca zameldował się na pobyt stały w nowym miejscu służby w dniu 25 stycznia 2000 r. tj. przed terminem określonym w § 33 cytowanego rozporządzenia, co oznacza, że w niniejszej sprawie należy zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 1998 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. z 1999 r. Nr 3 poz.14).
W ocenie organu I instancji, wnioskodawcy przysługuje ryczałt przeniesieniowy, na podstawie § 9 ust.1 pkt 2 oraz § 11 cytowanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 1998 r. P.S. nie spełnił natomiast warunków uzasadniających przyznanie zasiłku osiedleniowego.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji P.S. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej zasiłku osiedleniowego oraz przyznanie tego zasiłku. Jego zdaniem rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. "nie znosi mocy prawnej" rozporządzenia MON z dnia 24 grudnia 1998 r., zatem w stosunku do żołnierzy, którzy zostali służbowo przeniesieni przed dniem 1.07.2000 r. zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 1998 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe.
W ocenie skarżącego, spełnił warunki określone w § 11 cyt. rozporządzenia MON z dnia 24 grudnia 1998 r. i przysługuje mu prawo wystąpienia o przyznanie świadczeń w dowolnym dniu pełnienia służby po przeniesieniu do innego garnizonu. W sytuacji, gdy nie ubiegał się o przyznanie zasiłku osiedleniowego, zawarcie związku małżeńskiego przez żołnierza samotnego skutkuje nabyciem prawa do zasiłku jak dla żołnierza zawodowego posiadającego rodzinę. Nabycie prawa do zasiłku osiedleniowego nie może być bowiem kwestionowane tylko tym, że w dniu zameldowania na pobyt stały był żołnierzem samotnym.
Organ odwoławczy powołując w uzasadnieniu decyzji art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy oraz § 9 ust.1 pkt 2 i § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. Nr 32 poz.372) nie podzielił poglądów odwołującego się. Wskazał m.in., że Komendant Portu Wojennego prawidłowo zastosował przepisy prawa oraz uzasadnił przyznanie P.S. ryczałtu przesiedleniowego oraz brak podstaw do uzyskania zasiłku osiedleniowego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P.S. wnosząc o uchylenie decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 14 sierpnia 2002 r. powołał argumentację zawartą w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji.
Odpowiadając na skargę pełnomocnik Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] wniósł o jej oddalenie przyznając, że w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji popełniono błąd omyłkowo przypisując powołany w jej treści § 9 ust. 1 pkt 2 i § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe, zamiast powołać właściwy dla tych przepisów akt prawny, to jest rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 1998 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe. Niezależnie jednak od wskazanej pomyłki, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przyznając skarżącemu świadczenie do którego otrzymania jest uprawniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z § 33 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. Nr 32 poz.372), przepisy tego aktu prawnego mają zastosowanie do należności żołnierzy, którzy odbyli podróż służbową, zostali przeniesieni służbowo lub przesiedlili się po dniu 1 lipca 2000 r.
Organy administracji ustaliły, że skarżący zameldował się na pobyt stały w nowym miejscu służby w dniu 25 stycznia 2000 r. Zatem w niniejszej sprawie należało zastosować przepisy uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 1998 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. z 1999 r. Nr 3 poz.14). § 9 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, iż żołnierzowi zawodowemu z tytułu przeniesienia służbowego przysługuje:
- 1) posiadającemu rodzinę:
- a) ryczałt przeniesieniowy - w wysokości jednomiesięcznego,
- b) zasiłek osiedleniowy - w wysokości dwumiesięcznego
- - uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym,
- 2) samotnemu - ryczałt przeniesieniowy, określony w pkt 1 lit. a).
Podstawą wypłaty należności za przeniesienia służbowe, w myśl § 11 ust.1 cyt. rozporządzenia jest wniosek żołnierza, po łącznym spełnieniu następujących warunków:
- 1) objęciu obowiązków służbowych w nowym garnizonie, zaliczeniu w stan zmienny słuchaczy akademii lub szkoły wojskowej albo pozostawaniu bez przydziału służbowego, jeżeli przed otrzymaniem kwatery żołnierz wykonywał obowiązki służbowe w tym garnizonie,
- 2) przesiedleniu się żołnierza do kwatery w nowym miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej wraz z rodziną, jeżeli ją posiada,
- 3) przekazaniu do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej użytkowanej dotychczas kwatery, z wyjątkiem przypadku wymienionego w § 9 ust. 2.
Sąd zauważa, iż przyznanie świadczeń określonych w powyższych przepisach jest uzależnione od zaistnienia zdarzenia prawnego – przeniesienia służbowego, o którym mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 1998 r. tj. wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe w innym garnizonie, połączonego z przesiedleniem się do osobnej kwatery stałej lub innego samodzielnego lokalu mieszkalnego, położonego na terenie tego garnizonu.
Skoro więc przeniesienie służbowe P.S. nastąpiło w dniu 25 stycznia 2000 r., natomiast związek małżeński zawarł w terminie późniejszym (16 marca 2002 r.), czego skarżący nie kwestionuje, wskazać należy, iż w dacie przesiedlenia P.S. nie posiadał rodziny.
Mając na względzie powyższe, organy administracji prawidłowo przyjęły, iż przysługuje mu jedynie świadczenie określone w § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 1998 r. tj. ryczałt przeniesieniowy w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.
Uznawszy, że zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.