Uzasadnienie
M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 26 listopada 2013 r. nr [...], umarzającą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia 10 września 2012 r. W treści decyzji organ zawarł pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Prawomocnym postanowieniem z 20 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 147/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna.
Wskazać należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m. in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zaskarżona przez M. B. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2013 r. została wydana na w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W..
Istotne jest przy tym, że właściwym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest, stosownie do art. 157 § 1 k.p.a., organ wyższego stopnia w stosunku do organu, który decyzję tę wydał. Zgodnie natomiast z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Zatem rozpatrując wniosek M. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] działał jako organ pierwszej instancji.
Tym samym, od decyzji w tej sprawie, wbrew zawartemu w niej pouczeniu, zgodnie natomiast z treścią art. 127 § 1 k.p.a., przysługiwało odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. B. wydał w tej sprawie decyzję z dnia 30 stycznia 2014 r.
Należy zatem twierdzić, że złożenie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2013 r. zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. niedopuszczalne i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga ta podlega odrzuceniu.