Uzasadnienie
I. G. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazując, iż dotyczy ona bezczynności w egzekwowaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2002 r. sygn. akt II S.A./Gd 1257/01. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę S. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2001 r. Nr [...]. Decyzja ta utrzymywała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 listopada 2000 r. Nr [...], którą nakazano S. Ł. rozbiórkę obiektu budowlanego – muru oporowego na działce Nr [...] przy ul. [...] w G.. W pismach kierowanych do organu administracji I. G. wskazywał, iż brak wykonania decyzji utrudnia mu jako osobie niepełnosprawnej funkcjonowanie na osiedlu.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w przypadkach przewidzianych w art. 3 § 2 i 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 skarga na bezczynność organów przysługuje w przypadkach określonych w pkt 1-4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którymi, skarga przysługuje na
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarżący wskazuje, iż organ nie podejmuje czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji(t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie jest podmiot będący jednocześnie wierzycielem - powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, iż w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (§ 1). Na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie (§ 1 a).
Z art. 3 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż skarga na bezczynność organu przysługuje jedynie w sytuacji, gdy jest on zobligowany do wydania aktów z zakresu administracji publicznej, o których jest mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym postanowień w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Terminy załatwiania spraw administracyjnych uregulowane są w art. 35 k.p.a., a zgodnie z art. 52 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, warunkiem wniesienia do Sądu skargi na bezczynność organu jest wniesienie zażalenia, o którym jest mowa w art. 37 k.p.a.
Przepis art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje szczególne w stosunku do k.p.a. uregulowanie bezczynności organu w podjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych i wskazuje środek przysługujący przypadku takiej bezczynnosci, jakim jest skarga do organu wyższego stopnia. Zgodnie zatem z art. 18 tej ustawy, do bezczynności organu w tym zakresie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. i konsekwentnie stronie nie przysługuje w oparciu bezczynność art. 3 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych.
Stanowisko takie odnośnie charakteru art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na gruncie poprzednia obowiązującej regulacji art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2003 r. sygn. akt II SAB/Ka 138/02 (ONSA 2004/2/81) oraz wyroku z dnia 5 listopada 2002 r. (sygn. akt II SA/Ka 3036/00).
Dodatkowo wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga w postępowaniu egzekucyjnym, przysługuje jedynie na postanowienia, od których przysługuje zażalenie, a skarżący nie wskazał żadnego postanowienia, z którego wydaniem organ jest w bezczynności.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę, jako niepodlegającą właściwości sądu administracyjnego.