Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. K. na ww. decyzję Wojewody.
Odpis postanowienia doręczono osobiście skarżącemu 30 maja 2014 r.
W dniu 17 czerwca 2014 r. skarżący wniósł własnoręcznie sporządzoną i podpisaną skargę kasacyjną od tegoż postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a." od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (a takim jest postanowienie o odrzuceniu skargi) przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Art. 175 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 §1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2, Warszawa 2009, str. 493.). Tym samym wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (vide: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 502/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że tryb z art. 49 p.p.s.a. (wezwania do uzupełnienia braków formalnych) przy skardze kasacyjnej jest możliwy do zastosowania tylko do wyjaśnienia, czy osoba która podpisała skargę kasacyjną jest umocowana do jej sporządzenia w świetle art. 175 p.p.s.a. (por. też postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1082/13). Analiza akt rozpoznawanej sprawy nie dała natomiast podstaw do przyjęcia, że skarżący jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Zauważyć należy, że w treści skargi kasacyjnej z 17 czerwca 2014 r. skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty sądowej w kwocie 200 zł (wpisu od skargi), a także o ustanowienie z urzędu pełnomocnika procesowego. Wnioski te zostaną rozpatrzone zgodnie z przepisami prawa, a ich ewentualne uwzględnienie będzie mogło stanowić podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Natomiast skoro wniesiona w 17 czerwca 2014 r. skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez skarżącego, należało odrzucić ją, jako niedopuszczalną na podstawie art. 178 p.p.s.a.